III SA/Wa 2407/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] P.K. (dalej zwana "Skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. w całości. Skarżąca uzasadniając wniosek za zasadne uznała wstrzymanie wykonania zapadłej w sprawie decyzji organu pierwszej instancji, która jest decyzją wymiarową, nadającą się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kreującą po jej stronie poważne obowiązki w podatku od towarów i usług oraz utrzymującą ją w obrocie decyzję organu drugiej instancji. Ponadto podkreślając, że decyzja organu pierwszej instancji określa jej zobowiązanie w podatku od towarów i usług na niebagatelną kwotę ponad 200.000 zł, wskazała, że jej wykonanie skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz pozbawienia jej jedynego źródła dochodu, którym ma być wznowiona w dniu 17 czerwca 2014 r. działalność gospodarcza. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie osiągnęła jeszcze z działalności podjętej po jej wznowieniu żadnych dochodów, jednakże pokłada nadzieje, iż wznowiona działalność pozwoli jej osiągnąć dochód, dzięki któremu będzie mogła samodzielnie się utrzymać, gdyż aktualnie, to utrzymanie zapewnia jej ojciec. Jej zdaniem egzekucja dochodzonej przez organy podatkowe wierzytelności sparaliżuje możliwość prowadzenia przez Nią działalności gospodarczej, w toku prowadzenia której istotne jest zachowanie płynności jak i terminowe wywiązywanie się z zobowiązań względem kontrahentów. Tym samym podniosła, że powyższe nabiera na znaczeniu zważywszy, że rzetelność i prawidłowość, przeprowadzonych w niniejszej sprawie przez organy, postępowań budzi poważne wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot: "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 239.392 zł. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazała, iż pomimo wznowienia w dniu 17 czerwca 2014 r. zawieszonej działalności gospodarczej nie osiągnęła jeszcze żadnych dochodów, co wynika m.in. z dokumentów przekazanych Sądowi w związku ze złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z ich treści wywnioskować można, iż Skarżąca utraciła płynność finansową na skutek wykonania zarządzenia w przedmiocie zajęcia zabezpieczenia rachunku bankowego. Obecnie utrzymywana jest w całości przez ojca, ponadto nie posiada żadnych nieruchomości oraz wartościowych ruchomości. Jednocześnie posiada zadłużenie względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 7.000 zł, na rachunku bankowym w kwocie 403.494,60 zł, a z tytułu posiadania karty kredytowej – 1.956,94 zł. Ponadto z przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów wynikało, że w miesiącach od czerwca do sierpnia 2014 r. nie dokonywała żadnych dostaw ani nabycia towarów i usług. W związku z powyższym analiza powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie ich wykonania. Wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pozbawienia jej jedynego źródła dochodu ze wznowionej działalności gospodarczej. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.