III SA/Wa 241/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2004r. Nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych postanawia: odrzucić skargę W dniu 24 listopada 2004r. M. B. została doręczona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2004r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2004r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W decyzji tej zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Strona wniosła skargę w dniu 27 grudnia 2004r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skoro zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została doręczona skarżącej w dniu 24 listopada 2004r. (k. 61 akt administracyjnych) i zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego, trzydziestodniowy termin do wniesienie skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako P.p.s.a., upłynął z dniem 24 grudnia 2004r. (piątek). Skarga została nadała na poczcie w dniu 27 grudnia 2004r. (data stempla pocztowego widniejącego na kopercie). W związku z tym należy uznać, iż skargę wniesiono z uchybieniem trzydniowego terminu określonego w wyżej wskazanym przepisie. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.