III SA/Wa 2414/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 oraz 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p"), utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia K. G. (dalej jako: "Skarżący") wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej jako: SKO) o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2008 r. ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 r. w wysokości 199 zł. We wniosku wskazał na niezgodność powierzchni gruntów, w jego pojęciu powinno być 4,63 ha, natomiast w decyzji opodatkowano 4,40 ha. W piśmie tym żądał stwierdzenia nieważności decyzji wydanych za lata 1999 -2010. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 22 kwietnia 2010 r. zwróciło się do Skarżącego o sprecyzowanie żądania W piśmie z dnia 15 czerwca 2010 r. Skarżący wyjaśnił, iż decyzje co do których wnosi o stwierdzenie nieważności zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. SKO decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że Skarżacy nie przedstawił dowodów, z których wynika, że dane zawarte w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem rzeczywistym. SKO nie stwierdziło naruszenia prawa w stopniu rażącym ani zaistnienia przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. W piśmie z dnia 9 lipca 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy lub przekazanie decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. SKO pismem z dnia 15 lipca 2010 r. wystąpiło na zasadzie art. 155 w związku z art. 15 § 1 i art. 159 O.p. do Skarżącego o jednoznaczne wskazanie czy żąda załatwienia sprawy w trybie odwoławczym, zgodnie z pouczeniem czy też przekazania pisma wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w piśmie z dnia 19 lipca 2010 r. wyjaśnił, że decyzji wymiarowych nie odbiera od 11 lat. Wniósł o podanie, jakie dokumenty są w posiadaniu SKO i czy posiada uprawnienie do orzekania za dwie instancje. SKO, pismo z 9 lipca 2010 r. potraktowało jako odwołanie i po jego rozpatrzeniu, decyzją z [...] sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu powołując się m.in. na art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) wskazało, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, jednak dane wynikające z ewidencji gruntów mogą być zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe. Organ stwierdził, że wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów, które to dane nie mogą być weryfikowane przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Ponadto w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Skarżący nie przedstawił dowodów, z których wynika, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. SKO powołało również przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 7 ust 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z póżn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682, z późn. zm.), uzasadniając podstawę prawną decyzji Wójta Gminy C.. W ocenie organu odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową umożliwiającą usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najpoważniejszymi wadami i polega na uchyleniu skutków prawnych decyzji od dnia jej wydania. Katalog wad został w sposób wyczerpujący określony w art. 247 § 1O.p.Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych. SKO rozpatrując wniosek Podatnika nie dopatrzyło się naruszenia przez Wójta Gminy C. prawa w stopniu rażącym, ani też zaistnienia przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. W toku niniejszego postępowania przeanalizowano treść decyzji organu podatkowego pod kątem występowania innych przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Reasumując SKO uznało, że w drodze postępowania podatkowego nie ma możliwości prawnych uregulowania i uporządkowania prawa własności. Skarżący nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzył wcześniejsze zarzuty naruszenia prawa wobec niezgodnosci obszaru nieruchomości w decyzji w stosunku do danych w rzeczywistości. Podkreślił, że posiada działkę o powierzchni 4,63 ha, a nie 4,40 ha jak wskazano w decyzji. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest skarga K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach utrzymującego w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2009 r. Decyzją tą Wójt Gminy C. ustalił Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2008 z tytułu posiadania przez K. G. nieruchomości składającej się z użytków rolnych, nieużytków i lasów, o łącznej powierzchni 6,47 ha. Podstawą ustalenia zobowiązania podatkowego były dane zawarte w rejestrze gruntów i budynków prowadzonym przez właściwego Starostę oraz stawek podatku rolnego wynikających z uchwały Nr XIX/35/07 Rady Gminy C. z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta za okres trzech kwartałów 2007 r., przyjmowanej jako podstawa do obliczenia podatku rolnego na 2008 rok. W zakresie podatku leśnego przyjęto art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym Nieużytki były i są zwolnione z opodatkowania podatkiem rolnym, generalnie podlegając podatkowi od nieruchomości przy czym są z niego zwolnione. Skarżący K. G. wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na niezgodności obszarowe. Zdaniem Skarżącego nieruchomość stanowiąca jego własność ma łączną powierzchnię 4,63 ha, a nie jak przyjęto w decyzji 4,40 ha. To stanowi, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja Wójta Gminy C. jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu zasadne są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji wskazało dane obszarowe nieruchomości, dowodząc, że K. G. jest w błędzie co do zaniżonego obszaru opodatkowania nieruchomości. Ponadto podstawa prawna decyzji Wójta ma uzasadnienie w przepisach powszechnie obowiązujących jak i w przepisach prawa miejscowego, na terenie Gminy C.. Zdaniem Sądu, Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C.. Należy wyjaśnić, że stosownie do art.128 O.p. decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są decyzjami ostatecznymi. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji oraz w ustawach podatkowych. Oznacza to, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może zostać wszczęte tylko i wyłącznie w trybie i na zasadach wskazanych w przepisach od art. 247 do art. 249 O.p. Zgodnie z cytowanymi przepisami organ, do którego wpłynął wniosek K. G., w pierwszej kolejności zobligowany był do zbadania, czy w sprawie zaszły przesłanki do wszczęcia postępowania. Skoro na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. G. odpowiedział, że podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności jest art. 247 § 1 pkt 1 i 2 O.p., to zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze badało istnienie tych właśnie przesłanek. Decyzja Wójta Gminy C. nie naruszyła obu wskazanych w cytowanym przepisie art.247 § 1 O.p., podstaw prawnych, do stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja została wydana z właściwą podstawą prawną – art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym do gruntów rolnych i art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym go gruntów zalesionych i art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do nieużytków. Decyzja nie została też wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem w podstawie faktycznej znajdowały się dane ujawnione w ewidencji gruntów, które zgodnie z art. 21 ustawy o geodezji i kartografii stanowią podstawę ustaleń podatkowych. Oceniając teoretycznie i hipotetycznie problem postawiony przez Skarżącego o niezgodność zapisów w ewidencji gruntów z rzeczywistymi danymi o powierzchni nieruchomości należy stwierdzić, że opisana okoliczność w ogóle nie mogła stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z obu wskazanych przesłanek. Okoliczność, która ma stanowić przesłankę nieważnościową dotyczy bowiem danych faktycznych, a nie okoliczności prawnych. Obie natomiast wskazane przez Skarżącego przesłanki dotyczą ustaleń prawnych i podstawy prawnej decyzji Wójta Gminy C.. Jeżeli wbrew temu co twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w decyzji występują niezgodności metrażowe, to na miejscu Skarżącego albo należało wzruszyć decyzje zawierające takie dane w trybie instancyjnym, a jeżeli ujawnił je później, już wówczas gdy stały się ostateczne, rozważyć wznowienie postępowania. Odmowa przyjmowania przez Skarżącego przesyłek w sprawie podatku z Urzędu Gminy prowadzi do problemów dla niego samego, gdyż decyzje są doręczone w trybie zastępczym (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.), wywołując określone, jak w tej sprawie, skutki prawne. Decyzje pozostają w obrocie prawnym jako decyzje ostateczne ze wszelkimi skutkami dla zainteresowanego i osób trzecich. Tak właśnie jest z decyzją Wójta Gminy C., ocenianą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. O ile dane obszarowe, przyjęte w decyzji, są zdaniem Skarżącego niezgodne, należy zakwestionować te dane, które są zawarte w ewidencji gruntów i budynków, u właściwego Starosty, a następnie, o ile wniosek Skarżącego zostanie przez Starostę uwzględniony w tej ewidencji, po uzyskaniu prawidłowych wpisów, złożyć wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, Tryb prowadzący do zmiany obszaru do opodatkowania, przyjęty przez Skarżącego, jest trybem niewłaściwym. Sąd nie stwierdził wad zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie podzielił też zarzutów skargi wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.