III SA/Wa 2415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 oraz 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p"), utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2009 r. w prawie ustalenia K. G. (dalej: "Skarżący") wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: SKO) o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2009r. ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009 r. w wysokości 201 zł. We wniosku wskazał na niezgodność powierzchni gruntów, w jego pojęciu powinno być 4,63 ha, natomiast w decyzji opodatkowano 4,40 ha Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 22 kwietnia 2010 r. zwróciło się do Skarżącego o sprecyzowanie żądania. W piśmie z dnia 15 czerwca 2010 r. Skarżący wyjaśnił, iż decyzje co do których wnosi o stwierdzenie nieważności zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. SKO decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że Skarżacy nie przedstawił dowodów, z których wynika, że dane zawarte w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem rzeczywistym. SKO nie stwierdziło naruszenia prawa w stopniu rażącym ani zaistnienia przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. W piśmie z dnia 9 lipca 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy lub przekazanie decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. SKO pismem z dnia 15 lipca 2010 r. wystąpiło na zasadzie art. 155 w związku z art. 15 § 1 i art. 159 O.p. do Skarżącego o jednoznaczne wskazanie czy żąda załatwienia sprawy w trybie odwoławczym, zgodnie z pouczeniem czy też przekazania pisma wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w piśmie z dnia 19 lipca 2010 r. wyjaśnił, że decyzji wymiarowych nie odbiera od 11 lat. Wniósł o podanie, jakie dokumenty są w posiadaniu SKO i czy posiada uprawnienie do orzekania za dwie instancje. SKO, potraktowało pismo Skarżącego z 9 lipca 2010 r. jako odwołanie i po jego rozpatrzeniu, decyzją z [...] sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 2 lipca 2010 r. W uzasadnieniu powołując się m.in. na art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) wskazało, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, jednak dane wynikające z ewidencji gruntów mogą być zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe. SKO przeanalizowało również przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 7 ust 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z póżn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682, z późn. zm.), z których wynikają obowiązki podatkowe Skarżącego. W ocenie organu odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową umożliwiającą usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najpoważniejszymi wadami i polega na uchyleniu skutków prawnych decyzji od dnia jej wydania. Katalog wad został w sposób wyczerpujący określony w art. 247 § 1 O.p. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych. Organ stwierdził, że wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów, które to dane nie mogą być weryfikowane przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Zdaniem SKO, Skarżący w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, nie przedstawił dowodów, z których wynika, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. SKO rozpatrując wniosek Podatnika nie stwierdziło naruszenia przez Wójta Gminy C. prawa w stopniu rażącym, ani też zaistnienia przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. W toku postępowania, jak zaznaczono, przeanalizowano treść decyzji organu podatkowego pod kątem występowania też innych przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Reasumując SKO uznało, iż ,że w drodze postępowania podatkowego nie ma możliwości prawnych uregulowania i uporządkowania prawa własności. Skarżący nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzył wcześniejsze zarzuty naruszenia prawa wobec niezgodnosci obszaru nieruchomości w decyzji w stosunku do danych w rzeczywistości. Podkreślił, że posiada działkę o powierzchni 4,63 ha, a nie 4,40 ha jak wskazano w decyzji. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest skarga K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymującego w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2009 r. Decyzją tą Wójt Gminy C. ustalił Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2009, z tytułu posiadania przez K. G. nieruchomości składającej się z użytków rolnych, nieużytków i lasów, o łącznej powierzchni 6,47 ha. Podstawą ustalenia zobowiązania podatkowego były dane zawarte w rejestrze gruntów i budynków prowadzonym przez właściwego Starostę oraz stawek podatku rolnego wynikających z uchwały Nr XIX/70/08 Rady Gminy C. z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta za okres trzech kwartałów 2008 r., przyjmowanej jako podstawa do obliczenia podatku rolnego na 2009 rok. W zakresie podatku leśnego przyjęto art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym co do gruntów zalesionych. W zakresie nieużytków, które jako grunty są kwalifikowane z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – podatku od nieruchomości nie wymierzono podatku gdyż nieużytki są zwolnione z opodatkowania. Skarżący K. G. wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na niezgodności obszarowe. Zdaniem Skarżącego nieruchomość stanowiąca jego własność ma powierzchnię 4,63 ha, a nie jak przyjęto w decyzji 4,40 ha. To stanowi, że decyzja została wydana przez Wójta Gminy C. z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja Wójta Gminy C. jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu zasadne są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji przeanalizowało dane obszarowe nieruchomości Skarżącego, dowodząc, że K. G. jest w błędzie co do zaniżonego obszaru opodatkowania nieruchomości. Przyjęta zaś w decyzji Wójta podstawa prawna ma uzasadnienie w przepisach powszechnie obowiązujących jak i w prawie miejscowym - na terenie Gminy C.. Zdaniem Sądu, Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C.. Należy wyjaśnić, że stosownie do art.128 O.p. decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są decyzjami ostatecznymi. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Oznacza to, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może zostać wszczęte tylko i wyłącznie w trybie i na zasadach wskazanych w przepisach od art. 247 do art. 249 O.p. Zgodnie z cytowanymi przepisami organ, do którego wpłynął wniosek K. G., w pierwszej kolejności zobligowany był do zbadania, czy w sprawie zaszły przesłanki do wszczęcia postępowania. Skoro na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, K. G. odpowiedział, że podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności stanowi przepis art. 247 § 1 pkt 1 i 2 O.p., to zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze badało istnienia w okolicznościach faktyczno - prawnych, tych właśnie przesłanek. Decyzja Wójta Gminy C. nie naruszyła obu wskazanych w art. 247 § 1 O.p. przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Decyzja została wydana z właściwą podstawą prawną – art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym co do gruntów zalesionych i art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w odniesieniu do nieużytków. Decyzja nie została też wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem w podstawie faktycznej znajdowały się dane ujawnione w ewidencji gruntów, które zgodnie z art. 21 ustawy o geodezji i kartografii stanowią podstawę ustaleń podatkowych. Oceniając teoretycznie i hipotetycznie problem postawiony przez Skarżącego o niezgodność zapisów w ewidencji gruntów z rzeczywistymi danymi metrażowymi nieruchomości, należy stwierdzić, że opisana okoliczność, co do zasady, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności z obu wskazanych przesłanek art. 247 § 1 O.p. Okoliczność wskazana we wniosku i w skardze dotyczy bowiem danych faktycznych, a nie oceny prawnej zawartej w decyzji. Tymczasem obie przesłanki, na które powołał się Skarżący dotyczą ocen prawnych i podstawy prawnej decyzji. Jeżeli wbrew temu co twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w decyzji występują niezgodności metrażowe, to na miejscu Skarżącego albo należało wzruszyć decyzję zawierającą takie dane, w trybie instancyjnym, a jeżeli ujawnił je później, już po dacie kiedy stała się ostateczna – rozważyć wznowienie postępowania. Odmowa przyjmowania przez Skarżącego przesyłek z Urzędu Gminy, w sprawie podatku, prowadzi do problemów dla niego samego, gdyż decyzje są doręczone w trybie zastępczym (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.), wywołując określone wobec Skarżącego, jak w tej sprawie, skutki prawne. Decyzje te bowiem pozostają w obrocie prawnym jako decyzje ostateczne ze wszelkimi skutkami dla zainteresowanego i osób trzecich. Tak właśnie jest z decyzją Wójta Gminy C., ocenianą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. O ile dane obszarowe przyjęte w decyzji są zdaniem Skarżącego niezgodne należy zakwestionować te dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków u właściwego Starosty, a następnie, o ile wniosek Skarżącego zostanie przez Starostę uwzględniony, po uzyskaniu prawidłowych wpisów w ewidencji gruntów i budynków. złożyć wniosek o wznowienie postępowania podatkowego. Tryb przyjęty przez Skarżącego w tej sprawie jest trybem niewłaściwym. Sąd nie stwierdził wad zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie podzielił też zarzutów skargi wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.