III SA/Wa 2416/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 sierpnia 2011 r. po rozpoznaniu wniosku adw. M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia przyznać adw. M. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej wraz z podatkiem VAT w wysokości 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) Sąd, postanowieniem z 15 grudnia 2010 r., przyznał K.G. – dalej jako skarżący - prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 28 marca 2011 r. poinformowała, że do udzielenia pomocy prawnej skarżącej został wyznaczony adw. M.S.. Pełnomocnik, skarżącego, pomimo prawidłowego powiadomienia, nie stawi się na rozprawie 23 maja 2011 r., co wynika z treści protokołu. Pismem z 27 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem. Pismem z 3 sierpnia 2011 r. adw. M. S. poinformowała o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wskazała wyczerpująco powody tego poglądu. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną. Referendarz sądowy zwraca uwagę na fakt, że strona skutecznie wniosła skargę do Sądu. Skarga ta została rozpoznana na rozprawie – jak wynika z protokołu rozprawy – bez obecności pełnomocnika. Fakt ten jednak, ze względu na brak obowiązku stawiennictwa na rozprawie, co wskazano w zawiadomieniu o terminie, nie jest okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania wynagrodzenia. Ze względu na sposób pracy Sądu – kontrolę zgodności z prawem rozstrzygnięcia i niezwiązanie granicami skargi okolicznością ta nie jest także oddalenie skargi. Referendarz sądowy wskazuje, że za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. Za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w innej sprawie, niż ta, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna lub w innej sprawie niż ta w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego pełnomocnik powinien otrzymać kwotę – jeśli nie zajdą przesłanki do jej podwyższenia – 240,- zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Ze względu na to, że kategoria sprawy – odmowa stwierdzenia nieważności – kwalifikuje się do spraw, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia, a jedynym przejawem działalności pełnomocnika było sporządzenie "opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej", należało na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.