III SA/Wa 2422/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L.N. , M. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. solidarnie na rzecz L.N., M. N. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu zażalenia M. N. z dnia 11 grudnia 2012 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego powadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. jako organ egzekucyjny prowadzi wobec M. N. oraz L. N. (zwanych dalej: "Skarżącymi") postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 27 września 2011 r. obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w łącznej kwocie należności głównej 308.551,50 zł. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. o nr [...]. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniami z dnia 26 października 2011 r. nr [...], [...], [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym w ZUS Oddział w S., zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., a także zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą w N. Sp. z o.o. Pismem z dnia 10 listopada 2011 r. skarżący M. N. złożył w terminie zarzut w oparciu o art. 33 pkt 1, 3, 4, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.e.a.", w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując okoliczność prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dwóch postępowań egzekucyjnych tej samej należności, jednego na podstawie tytułów wykonawczych, tj. [...], [...], zaś drugiego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Skarżący podniósł, że tytuł wykonawczy nr [...] zawiera nieprawidłową podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku oraz że zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. W ocenie Skarżącego kwota egzekwowanych należności jest zawyżona, gdyż nieuwzględnia powstałej nadpłaty zaś egzekwowany obowiązek określony jest niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. nr [...] uznał zarzuty za niezasadne, natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Z dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, iż pismem z dnia 28 września 2012 r. skarżący M. N. złożył na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z uwagi na częściowe wykonanie należności objętej postępowaniem egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a także wniósł o uchylenie dokonanych w toku postępowania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżący wskazał, że kwota podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., która została wykazana w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2002 r. (PIT - 36), złożonego w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 30 kwietnia 2003 r., wyniosła 117.109,50 zł. Podatek ten w całości został zapłacony na konto wskazanego Urzędu Skarbowego przed dniem 1 maja 2003 r. Po odjęciu kwoty podatku określonej w decyzji, tj. 425.661 zł od kwoty rzeczywiście zapłaconej, tj. 117.109,50 zł zostanie otrzymana kwota, która widnieje w treści tytułu wykonawczego [...] z dnia 27 września 2011 r., jako kwota należności głównej, tj. 308.551,50 zł. Skarżący wskazał też, że z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wynika że po prawomocnym zakończeniu przedmiotowego postępowania, podatek z działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. S. w 2002 r. na podstawie art. 113 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", winien być zaliczony na poczet zobowiązania określonego decyzją organu kontroli Skarbowej w niniejszej sprawie. Kwota podatku rzeczywiście wpłacona na konto Urzędu Skarbowego przez Z. S. z tytułu działalności gospodarczej w 2002 r. wynosi 61.813,30 zł. Zatem kwota z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., której zapłaty w drodze postępowania egzekucyjnego miał prawo domagać się organ podatkowy wynosi 246.738,20 zł. W pozostałym zakresie obowiązek ten został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zatem z uwagi na częściowe wykonanie należności objętej postępowaniem egzekucyjnym ta część należności nie powinna być zdaniem skarżącego objęta postępowaniem egzekucyjnym. Z tego powodu, postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 września 2011 r. powinno być umorzone, zaś czynności egzekucyjne dokonane w jego toku uchylone. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał również, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił Skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...]. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w dniu [...] lipca 2011 r. kiedy Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał swoją decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] nie było możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 113 O.p. o odpowiedzialności Z. S. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia tej działalności ze względu na upływ 5 - letniego okresu od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Wobec powyższego kwota wpłacona przez Z. S. nie może być zaliczona na poczet zobowiązania określonego ww. decyzjami. Następnie pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. skarżący M. N. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie przez organ egzekucyjny, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny, a nie wygasł z uwagi na częściowe wykonanie należności objętej postępowaniem egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący powtórzył swoje argumenty jakie podniósł wcześniej w piśmie z dnia 28 września 2012 r. stanowiącym wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Dodatkowo Skarżący zarzucił organowi egzekucyjnemu, iż w postanowieniu wydanym w dniu [...] listopada 2012 r. organ ten, odpowiadając na wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu częściowego wykonania egzekwowanego obowiązku, nie wskazał, dlaczego nie uwzględnił kwoty wpłaconej przez Z. S., mimo iż kwota ta zgodnie z ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. powinna być zaliczona na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. obciążającego Skarżącego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w zażaleniu Skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołując się na treść przepisu art. 59 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a. podniósł na wstępie, iż katalog przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jest katalogiem zamkniętym, zaś wystąpienie którejkolwiek z przesłanek w nim wymienionych obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza jednak, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Organ odwoławczy zauważył następnie, iż Skarżący w swoim wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] powołał się na przesłanki określone w art. 59 § 1 pkt 1 lub 2 u.p.e.a., mimo iż przytoczone przez niego okoliczności dotyczące częściowej zapłaty przez Z. S. należności objętej postępowaniem egzekucyjnym uzasadniają rozpatrzenie tego wniosku jedynie na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Natomiast organ egzekucyjny rozpatrzył przedmiotowy wniosek na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. Jednakże w ocenie organu odwoławczego pomimo zbędnego przyjęcia do rozpatrzenia przesłanki wynikającej z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego należy utrzymać w mocy z uwagi na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odnosząc się następnie do zarzutu Skarżącego dotyczącego częściowego wykonania przez Z. S. obowiązku zapłaty egzekwowanej należności, podzielił stanowisko organu egzekucyjnego zgodnie z którym w dniu [...] lipca 2011 r., kiedy Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał swoją decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] nie było możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 113 O.p. o odpowiedzialności Z. S. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia tej działalności, ze względu na upływ 5-letniego okresu od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa (art. 118 O.p.). Wobec powyższego kwota wpłacona przez Z. S. nie może być zaliczona na poczet zobowiązania określonego ww. decyzjami. Organ odwoławczy powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lutego 2009r., sygn. akt I SA/Go 954/08 wskazał również, że osoba, za której zgodą podatnik posługiwał się jej imieniem i nazwiskiem w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej ponosi solidarną odpowiedzialność z podatnikiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia tej działalności. Na taką odpowiedzialność pozwala przepis art. 113 O.p., ale postępowanie umożliwiające zastosowanie tego przepisu jest odrębnym postępowaniem od postępowania prowadzonego wobec samego podatnika w zakresie określenia mu zobowiązania podatkowego. Co więcej, postępowanie to - w myśl przepisu art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. - może zostać wszczęte dopiero po doręczeniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a nie w ramach postępowania prowadzonego wobec podatnika a dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego. Zatem decyzja, o której mowa w art. 108 § 1 O.p. kończy zdaniem organu odwoławczego postępowanie prowadzone wobec osoby trzeciej i nie może być wydana w ramach postępowania prowadzonego wobec podatnika. Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika by wobec osoby firmującej tj. Z. S. wydana została decyzja o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do zaliczenia wpłaty dokonanej przez Z. S. na poczet zobowiązania firmanta, tj. skarżącego M. N.. Skarżący M. N. oraz L. N. zaskarżyli następnie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 2 września 2013 r., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie przez organ egzekucyjny, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny w całości, a nie wygasł z uwagi na częściowe wykonanie należności objętej postępowaniem egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę powyższy zarzut Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, jak również poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżący wskazali, że na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 27 września 2011 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., organ egzekucyjny wszczął postępowanie zmierzające do wyegzekwowania kwoty 308.551,50 zł, stanowiącej należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jako podstawę prawną należności wskazano w pkt 30 ww. tytułu wykonawczego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Wedle relacji Skarżących, kwota podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., która została wykazana w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2002 r. (PIT-36), złożonego w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 30 kwietnia 2003 r., wyniosła 117.109,50 zł. Podatek ten w całości został zapłacony na konto tamtejszego Urzędu Skarbowego przed dniem 1 maja 2003 r. Po odjęciu kwoty podatku określonej w decyzji (425.661 zł) od kwoty rzeczywiście zapłaconej (117.109,50 zł) zostanie otrzymana kwota, która widnieje w treści tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 września 2011 r., jako kwota należności głównej - 308.551,50 zł. Kwota wykazana w treści tytułu wykonawczego nr [...], jako kwota należności głównej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 2002 r., jest niezgodna z kwotą, która wynika z decyzji wskazanej w pkt 30 ww. tytułu wykonawczego. Skarżący zauważyli też, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wskazał na stronie nr 21, iż po prawomocnym zakończeniu przedmiotowego postępowania, podatek z działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. S. w 2002 r. na podstawie art. 113 O.p., winien być zaliczony na poczet zobowiązania określonego decyzją organu kontroli skarbowej w niniejszej sprawie. Kwota podatku rzeczywiście wpłacona na konto urzędu skarbowego przez Z. S. z tytułu działalności gospodarczej w 2002 r. wynosi 61.813,30 zł. Z tego względu zdaniem Skarżących kwota z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., której zapłaty w drodze postępowania egzekucyjnego miał prawo się domagać organ podatkowy wynosi 246.738,20 zł, gdyż w pozostałym zakresie obowiązek ten został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zatem z uwagi na częściowe wykonanie należności objętej postępowaniem egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, ta część należności nie powinna być objęta postępowaniem egzekucyjnym. Z tego też powodu, postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 września 2011 r. powinno być zdaniem Skarżących umorzone. W piśmie z dnia 23 września 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem rozpoznania jest postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wymienione wyżej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są zasadniczo następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Z kolei stosownie do art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu (Piotr Pietrasz, Komentarz do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Organ egzekucyjny umarza zatem postępowanie egzekucyjne z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Jako podstawę wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego M. N. wskazał art. 59 § 1pkt 1 lub 2 u.p.e.a. Jak wyżej wskazano jedną z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jest wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 ). W przedmiotowej sprawie egzekwowanym obowiązkiem jest zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 9 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Przy czym zasadą określoną w art. 70 § 1 O.p. jest, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, co w przypadku egzekwowanego obowiązku nastąpiłoby z upływem 2008 r. Tytuł wykonawczy na podstawie którego prowadzona jest egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie wystawiony został w dniu 27 września 2011 r., a zatem blisko po trzech latach od potencjalnego terminu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku wskutek przedawnienia. Istnieje zatem w ocenie Sądu uzasadniona obawa, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia z urzędu postępowania egzekucyjnego, a mianowicie wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku wskutek przedawnienia. Należy mieć też na uwadze, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym stanowi art. 70 § 1 O.p. może zostać przedłużony na skutek wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 70 § 1 do § 8 O.p. A zatem i w przedmiotowej sprawie termin przedawnienia egzekwowanego obowiązku mógł jeszcze nie upłynąć. Jednakże z uwagi na wystąpienie wskazanego wyżej znacznego prawdopodobieństwa wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku jak również tego, iż zobowiązany wskazał jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., kwestia wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku wskutek przedawnienia w ocenie Sądu wymagała wyjaśnienia przez organy w wydanych w sprawie postanowieniach. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że podatek z działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. S. w 2002 r. winien być zaliczony na poczet egzekwowanego obowiązku Sąd zauważa, iż brak jest w przedmiotowej sprawie decyzji o odpowiedzialności wymienionej osoby za zaległości podatkowe Skarżących. A zatem w ocenie Sądu ewentualne wpłaty dokonane przez Z. S. nie mogą być zaliczone na poczet zaległości podatkowych Skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.")., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.