III SA/Wa 2425/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę W dniu 7 maja 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) wpłynął wniosek A. S.A. z/s w W. (dalej Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej Updop) oraz ustawy z 11 marca 04 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej Uptu). W złożonym wniosku Skarżąca podała, że jest częścią Grupy A. (dalej Grupa) i prowadzi działalność w zakresie produkcji, importu i dystrybucji alkoholi. Skarżąca rozważa wniesienie części majątku związanego z działalnością dystrybucyjną do jednej ze spółek z Grupy, a konkretnie do spółki działającej w formie sp. z o.o. (dalej: Dystrybutor). W zamian za aport Skarżąca otrzyma udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Dystrybutora o wartości rynkowej przedmiotu aportu na moment jego wnoszenia. Przedmiotem aportu będzie zespół materialnych i niematerialnych składników oraz zobowiązań wchodzących w skład jednostek organizacyjnych Skarżącej związanych z dystrybucją. Nie będzie to dotyczyło jednak umów najmu lokali (będzie stosowany podnajem na rzecz Dystrybutora) oraz zezwoleń związanych z obrotem alkoholem (Dystrybutor pozyska własne zezwolenia). Skarżąca będzie natomiast świadczyła na rzecz Dystrybutora obsługę księgową, informatyczną, administracyjną, prawną i kontrolingową. W konsekwencji Dystrybutor będzie prowadził samodzielną działalność dystrybucyjną, zaś Skarżąca skupi się na działalności holdingowej i produkcyjnej. W związku z powyższym opisem Spółka zapytała: - czy opisany w zdarzeniu przyszłym zespół składników majątkowych (materialnych i niematerialnych) i zobowiązań, wyodrębnionych organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie, który Skarżąca planuje wnieść w drodze wkładu niepieniężnego do Dystrybutora, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 Updop? - czy przeniesienie części majątku Skarżącej do Dystrybutora tytułem wkładu niepieniężnego nie będzie skutkowało powstaniem po stronie Skarżącej przychodu do opodatkowania, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7 Updop? - czy opisany w zdarzeniu przyszłym zespół składników majątkowych (materialnych i niematerialnych) i zobowiązań, wyodrębnionych organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie, który Skarżąca planuje wnieść w drodze wkładu do dystrybutora, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e Uptu? - czy opisane w zdarzeniu przyszłym przeniesienie części majątku Spółki na Dystrybutora tytułem wkładu niepieniężnego będzie wyłączone z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 Uptu? Przedstawiając własne stanowisko Skarżąca uznała, że planowany wkład niepieniężny będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa zarówno w rozumieniu przepisów Updop jak i Uptu. Z tych względów nie powstanie po stronie Skarżącej przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym. Ponadto czynność ta będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Pismem z 16 lipca 2018 r., na podstawie art. 14b § 5b i § 5c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej Op), DKIS wystąpił do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej SKAS) o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przestawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op? W piśmie z 27 lipca 2018 r. SKAS potwierdził, że w zakresie elementów zawartych w przestawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op. SKAS podkreślił, że przedstawiona we wniosku konstrukcja może być uznana za zbędną dla uzyskania efektu gospodarczego i może mieć na celu sztuczne kreowanie kosztów powodujących obniżenie podstawy opodatkowania po stronie Skarżącej lub po stronie Dystrybutora. SKAS dodał, że wspomniana konstrukcja nosi znamiona sztucznej oraz służącej do obejścia przepisów prawa podatkowego. Świadczy o tym chociażby fakt, że Skarżąca pozostanie najemcą lokali, w których Dystrybutor będzie prowadził działalność, a także będzie świadczyć szereg usług z zakresu obsługi księgowej, informatycznej, administracyjnej, prawnej i kontrolingowej. W ten sposób, zdaniem SKAS, może okazać się, że reorganizacja ma charakter pozorny, zaś jej celem jest sztuczne generowanie kosztów między podmiotami powiązanymi. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. DKIS, na podstawie art. 14b § 5b i § 5c Op, odmówił wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie pytań dotyczących przepisów Updop. W uzasadnieniu organ wskazał, że w zakresie pytań dotyczących podatku od towarów i usług została wydana interpretacja przepisów prawa podatkowego. DKIS podkreślił, że wątpliwości co możliwości wydania interpretacji w tej sprawie podzielił SKAS. Organ interpretacyjny powtórzył argumentację, która została przedstawiona w opinii dot. ustalenia czy w zakresie elementów zawartych w przestawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op. Na powyższe postanowienie A.S.A. z/s w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie: - art. 14b § 1 i § 5b w zw. z art. 119a § 1 Op, poprzez uznanie, że zaistniało uzasadnione przypuszczenie, iż zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku może być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op, w sytuacji, w której z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika aby wystąpiły wszystkie trzy przesłanki uzasadniające wydanie takiej decyzji, w szczególności gdy nie wynika to z zawarcia umów podnajmu z Dystrybutorem oraz świadczenia na jego rzecz usług z zakresu obsługi księgowej, informatycznej, administracyjnej, prawnej i kontrolingowej; - art. 14b § 1 i § 5b w zw. z art. 119§ 1 Op, poprzez błędne przyjęcie, że warunek zaistnienia korzyści podatkowej jest spełniony również w sytuacji, w której potencjalna korzyść może pojawić się po stronie podmiotu innego niż podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej; - art. 14b § 5b w zw. z art. 119a w zw. z art. 119b § 1 pkt 1 Op, poprzez brak ustalenia, czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Op, w szczególności brak ustalenia kwoty potencjalnej korzyści podatkowej w danym okresie rozliczeniowym; - art. 120, art. 121 4 1, art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 14h Op, poprzez brak rzetelnej analizy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku oraz niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie zasadności zastosowania w sprawie Skarżącej art. 14b § 5b Op; - art. 14b § 5b oraz art. 14b § 2 i 3 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14na pkt 1 w zw. z art. 14k § 1 i art. 14b § 3 Op, poprzez wydanie postanowienia w oparciu o inne zdarzenie przyszłe niż te, które zostało przedstawione we wniosku, w szczególności pominięcie faktu, Że zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego aport zostanie przeprowadzony z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, a głównym bądź jednym z głównych celów tego podziału nie będzie uniknięcie lub uchylenie się od opodatkowania. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Wspomniany środek prawny został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzemienia art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej "Ppsa"), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt lub czynność jest ocena, czy organy, wykonując zadania z zakresu administracji publicznej, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik konkretnej sprawy administracyjnej. Sądy czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotowo, w ujęciu materialnym, sprawa sądowoadministracyjna pozostaje w ścisłym związku z rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej. Wpływ na taki stan rzeczy ma niewątpliwie obowiązująca w procedurze sądowoadministracyjnej zasada skargowości, zgodnie z którą postępowanie jest wszczynane wyłącznie na skutek aktywności strony wyrażanej w formie skargi na akty i czynności, względnie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej. W takim ujęciu zakres sprawy sądowoadministracyjnej należy wiązać z przedmiotem kontroli sądu, a zatem z załatwieniem sprawy administracyjnej w zgodzie z regulacjami materialnoprawnymi oraz procesowymi. Tym samym, w pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się przede wszystkim przedmiot postępowania administracyjnego, rozumiany jako konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji publicznej są władne podjąć akt, w którym, co do zasady, orzekają o uprawnieniach lub o obowiązkach tegoż podmiotu, albo stwierdzają w nim o niedopuszczalności takiego orzekania. Drugą częścią składową sprawy sądowoadministracyjnej jest proces formalnego dochodzenia organu do wymienionych powyżej form wypowiedzi. Ostatnim elementem jest kwestia kompetencji organu do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej. Każdy z wymienionych elementów podlega kontroli sądu administracyjnego, tworzy sprawę sądowoadministracyjną, która jest załatwiana w granicach wskazanych w art. 134 Ppsa, zgodnie z art. 135 tej ustawy, w oparciu o środki przewidziane w ustawie, podejmowane w celu zbadania, czy doszło do naruszenia prawa, a jeśli doszło, to również w celu wyeliminowania tego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie, przedmiot kontroli stanowi postanowienie DIS odmawiające wydania interpretacji indywidualnej. Indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego scharakteryzować można jako postać czy też formę zewnętrznego, jednostronnego działania administracji podatkowej, to jest czynność uprawnionych organów wykonujących administrację publiczną, która nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia i nie stanowi załatwienia sprawy w zakresie realizacji praw i obowiązków podatkowych zainteresowanego. Zastosowanie się podmiotu prawa do treści wydanej interpretacji, a nie jej udzielenie i wydanie, tworzy związaną z nią ochronę prawną. Jest do działania niewładcze, informujące o obowiązującym prawie, a mówiąc ściślej o uzasadnionych możliwościach jego stosowania, które prowadzić ma do jednolitości stosowania oraz do przestrzegania prawa podatkowego, przekonując do tego i przedstawiając w tym zakresie określone propozycje. Interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w specjalnie w tym celu uregulowanej w rozdziale 1a działu II Op procedurze, której prawidłowe przeprowadzenie daje wynik w postaci wydania i następnie doręczenia pisma zwierającego urzędową informację o stosowaniu i wykładni prawa podatkowego. (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r., II FPS 1/14). Zbliżoną rolę do indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni opinia zabezpieczająca, z tym że może ona chronić jedynie przed zastosowaniem unormowanej w art. 119a § 1 Op klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wspomniana klauzula zakłada, że czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągniecia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje osiągnięciem tej korzyści, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). Nie mniej jednak, zgodnie z art. 119b § 1 pkt 4 Op, art. 119a tej ustawy nie stosuje się do podmiotu, który uzyskał wspomnianą opinię zabezpieczającą, w zakresie objętym opinią, do dnia doręczenia uchylenia lub zmiany opinii zabezpieczającej. Powołany w zaskarżonym postanowieniu art. 14b § 5b Op stanowi konsekwencję unormowania, wspomnianej wcześniej, szczególnej procedury gwarancyjnej pozwalającej podatnikowi na zabezpieczenie się przed skutkami stwierdzonego, np. w toku postępowania podatkowego, naruszenia klauzuli przeciw unikaniu opodatkowania. Uzyskanie tej szczególnej ochrony nie jest natomiast możliwe w postępowaniu interpretacyjnym. Z tych przyczyn prawodawca uznał, że stwierdzenie w toku postępowania, iż opisany we wniosku stan faktyczny może w praktyce stanowić naruszenie wspomnianej klauzuli powoduje, że wszczęte skutecznie postępowanie interpretacyjne nie zostanie zakończone wydaniem interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu, art. 14b § 5b Op będzie zatem stanowił samodzielną podstawę orzeczenia kończącego to postępowanie. Sąd podziela pogląd, że w przypadku, w którym w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, podatkowy organ interpretacyjny stwierdzi, iż w zakresie określonych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op, organ ten, na podstawie art. 14b § 5b wymienionej ustawy, wydaje postanowienie o odmowie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 21 marca 2018 r., II FSK 3819/17, publ. CBOSA). Treść art. 14b § 5b Op oznacza, że każdy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji powinien być w pierwszej kolejności zbadany przez organ interpretujący pod kątem dopuszczalności wydania interpretacji z uwagi na możliwość wydania w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia prawnego decyzji z art.119a Op. Odmowę wydania interpretacji uzasadnia wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że decyzja taka może zostać wydana. "Uzasadnione przypuszczenie" to prawdopodobieństwo zajścia określonej sytuacji oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek; coś ma swoje uzasadnienie, jeśli jest oparte na pewnej podstawie, coś tłumaczy się w określony sposób (por. Słownik języka polskiego, opracowanie: L. Drabik, A. Kubiak-Sokół, E. Sobol, L. Wiśniakowska, PWN 1996). Organ interpretacyjny odmawiając wydania interpretacji musi zatem dysponować informacjami wynikającymi z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), na podstawie których może przyjąć, że możliwość wydania decyzji stwierdzającej unikanie opodatkowania jest oparta na konkretnych informacjach, a nie domysłach czy wyczuciu organu, względnie całkowitym pominięciu niektórych przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 119a Op. Warunkiem odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b Op jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a Op. Argumentację tę organ powinien w pierwszej kolejności przedstawić w piśmie kierowanym do SKAS z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b Op. O opinię tę ma on obowiązek wystąpić, ustawodawca używa bowiem wyrażenia "zwraca się". Wystąpienie o opinię nie zależy zatem od uznania organu interpretującego, jeżeli poweźmie on uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji z art.119a Op. Ustawodawca nakazując zwrócenie się o taka opinię, nie unormował jednak jej charakteru i nie wskazał wyraźnie na jej wiążący dla organu interpretującego charakter. Brak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy w tym zakresie nie oznacza jednak, że opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego interpretację. Wniosek taki można bowiem wyprowadzić z wykładni systemowej wewnętrznej i wykładni celowościowej. Ustawodawca jednoznacznie wyłącza konkurencyjność postępowań o wydanie opinii zabezpieczającej i wydanie interpretacji, zakazując wydania interpretacji w art.14b § 5b Op ("Nie wydaje się interpretacji (...)") i uchylając ochronę wynikającą z interpretacji, jeżeli zdarzenie przyszłe lub stan faktyczny przedstawiony przez zainteresowanego stanowi element czynności, o której mowa w art.119a tej ustawy (art.14na pkt 1 Op). Cel ten został także wyraźnie wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania i zmieniającej przepisy dotyczące indywidualnych interpretacji. Ponadto ustawodawca upoważnia do wydania opinii organ, który z mocy art.119g § 1 Op jest właściwy do wydania decyzji dotyczących czynności opisanych w art.119a w postępowaniu podatkowym lub do prowadzenia kontroli celno – skarbowej, a więc posiada kompetencje do dokonania takiej oceny. Nakazuje także uzyskanie opinii w przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe dotyczą czynności mającej na celu unikanie opodatkowania i to w postępowaniu ograniczonym (co do czasu trwania) czasowo. Gdyby opinia ta nie była wiążąca, niepotrzebnie ustawodawca skracałby czas przeznaczony na wydanie interpretacji. Przyjęcie zatem, że opinia wydana na podstawie art.14b § 5c Op nie jest wiążąca dla organu interpretującego, jest zdaniem Sądu, nieuprawnione. Jeżeli SKAS potwierdzi w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni – związany nią - nie będzie mógł wydać interpretacji. Jeżeli natomiast opinia ta będzie negatywna, organ interpretujący nie będzie mógł odmówić jej wydania z powołaniem się na art.14b § 5b Op. Zauważyć także należy, że odmowa wydania interpretacji nie pozbawia zainteresowanego ochrony. Może on w takiej sytuacji wystąpić o wydanie opinii zabezpieczającej, a odmowa jej wydania podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4a Ppsa w zw. z art.119y § 3 Op). Chroni go też przed sytuacją, w której zastosuje się do interpretacji wydanej z naruszeniem art. 14b § 5b Op i zostanie pozbawiony ochrony wynikającej z zastosowania się do niej z uwagi na przepis art.14na Op (por. wyrok NSA z 12 października 2018 r., II FSK 83/18). Skoro zaś organ interpretacyjny uwzględnił opinię SKAS, Sąd administracyjny nie może uznać, że DKIS naruszył prawo odmawiając wydania interpretacji indywidualnej. Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego pominięcia faktu, że ewentualna korzyść podatkowa, o której mowa w art. 119a Op, może dotyczyć innego podmiotu aniżeli Skarżąca, tj. Dystrybutora. W art. 14b § 5b Op mowa jest bowiem o elementach stanu faktycznego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op. Ustawodawca nie stwierdza zatem, że decyzja musi zostać wydana względem wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść tego przepisu nie wyklucza, że opisany we wniosku stan faktyczny może być elementem ewentualnej decyzji dotyczącej innego podmiotu. Wbrew stanowisku Skarżącej nie jest również zadaniem organu interpretacyjnego badanie, czy korzyść podatkowa przekracza, czy też nie przekracza kwoty 100.000 zł, o której mowa w art. 119b § 1 pkt 1 Op. Sąd uważa, że obliczenie wartości korzyści podatkowej związanej z ewentualnym unikaniem opodatkowania należy do organu podatkowego w toku postępowania podatkowego w przypadku unikania opodatkowania lub w toku postępowania związanego z wydaniem opinii zabezpieczającej. Zdaniem Sądu, organ interpretacyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia postępowania w tym zakresie poprzez wezwanie Skarżącego do uzupełnienia wniosku. Organ interpretacyjny nie może poczynić bowiem żadnych ustaleń także w zakresie bezprzedmiotowości zastosowania klauzuli unikania opodatkowania. W postępowaniu w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie dysponuje bowiem środkami prawnymi, które umożliwiłyby wycenę korzyści podatkowej. Stąd brak, nieznajomość wartości ewentualnej korzyści podatkowej nie może wyłączać zastosowania przepisu art. 14b § 5b Op. Wynika to wprost z treści tego przepisu, bowiem odnosi się on jedynie do uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Op. Zdaniem Sądu, sam fakt, że opisane we wniosku zdarzenie przyszłe przedstawia sztuczną konstrukcję, której celem jest realizacja korzyści podatkowej, jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż zachodzi "uzasadnione przypuszczenie", o którym mowa w art. 14b § 5b Op. Nie ma również racji Skarżąca twierdząc, że DKIS zmodyfikował przedstawiony we wniosku stan faktyczny sprawy. Mając bowiem na względzie treść art. 14b § 5b w zw. z art. 119a Op nie sposób uznać, że o wydaniu interpretacji indywidualnej przesądzić może zapewnienie wnioskodawcy, iż nie dąży do uniknięcia lub uchylenia się od opodatkowania. To zadaniem organu interpretacyjnego jest wstępna ocena tej kwestii, a następnie zwrócenie się o wiążącą ten organ opinię do SKAS. Cel przyjętego przez Skarżącą rozwiązania (gospodarczy bądź podatkowy) nie stanowi elementu stanu faktycznego w rozumieniu art. 14b § 3 Op. Jest to bowiem ocena prawna przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w kontekście uzasadnionego przypuszczenia wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Op. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.