III SA/Wa 2427/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.(dalej: NUS, organ I instancji) prowadził postępowanie zabezpieczające do majątku K. Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) na podstawie własnego zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia 5 października 2016 r., obejmującego przyszłe zobowiązanie podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r., w kwocie należności głównej 311.712,00 zł z należnymi odsetkami w kwocie 41.675,00 zł. Podstawę prawną przedmiotowego zarządzenia zabezpieczenia stanowiła decyzja NUS nr [...] z dnia [...] września 2016 r. doręczona zobowiązanej Spółce w dniu 29 września 2016 r. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia doręczono Spółce w dniu 3 listopada 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 października 2016 r. Pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż zabezpieczenie zostało przyjęte do realizacji, na dzień sporządzenia pisma przez dłużnika na rachunkach Spółki zabezpieczone zostały środki w kwocie 150.01 zł. Równocześnie Bank poinformował, iż w ciężar rachunku będzie pobierał opłaty za jego prowadzenie. Pełnomocnik Spółki wniósł skargę na ww. czynność egzekucyjną, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie: art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zabezpieczenie jest dopuszczalne; art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki prowadzenia postępowania i zastosowania przedmiotowego środka zabezpieczającego; art. 7 § 2 u.p.e.a. stanowiącego o zasadzie poszanowania minimum egzystencji, w wyniku zastosowania wobec Spółki nadmiernie uciążliwego środka, niewspółmiernego i nieadekwatnego do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w postaci zajęcia rachunku bankowego. W ocenie Strony w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki prowadzenia postępowania zabezpieczającego i zastosowania środka zabezpieczającego, ponieważ Spółka w żadnym razie nie podejmuje jakichkolwiek działań celem udaremnienia wykonania przyszłego zobowiązania. Ponadto zdaniem Skarżącej zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy dla zobowiązanej Spółki. Postanowieniem z dnia [...] stycznia2017 r. nr [...] NUS oddalił skargę, stwierdzając, że skarżona czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zostało sporządzone zgodnie z wzorem określonym dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2310), a w toku jej dokonywania nie doszło do naruszenia regulacji zawartych w art. 80 § 1 u.p.e.a. Ponadto NUS wskazał, iż kwestia dotycząca zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 u.p.e.a. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniesionej skargi na czynność egzekucyjną, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona powołała się na te same zarzuty, co w skardze na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy stwierdził, że w toku postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny - NUS, dokonał czynności zabezpieczającej, do której upoważniała go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy uznał, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 80 u.p.e.a., zostały bowiem spełnione warunki zajęcia, o których mówi powyższy przepis. Zatem postanowienie NUS z dnia [...] stycznia2017 r. oddalające skargę Spółki należało uznać za zasadne. Ponadto DIS zauważył, iż jak słusznie wskazał w skarżonym postanowieniu NUS zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. Równocześnie organ odwoławczy wskazał, iż ww. zarzut był podniesiony w piśmie pełnomocnika Spółki z dnia 8 listopada 2016 r. stanowiącym zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego wszczętego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] października 2016 r. i podlegał rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. W ocenie DIAS, w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2017 r. oddalające skargę wniesioną przez Spółkę na zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonane przez NUS znajduje wyraz w obowiązującym stanie prawnym, przy jego wy daniu nie doszło do naruszenia reguł postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, w związku z powyższym zażalenie pełnomocnika Spółki należy uznać za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zabezpieczenie jest dopuszczalne; - art. 80 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki prowadzenia postępowania i zastosowania przedmiotowego środka zabezpieczającego; - art. 7 § 2 u.p.e.a., stanowiącego o zasadzie poszanowania minimum egzystencji, w wyniku zastosowania wobec Spółki nadmiernie uciążliwego środka, niewspółmiernego i nieadekwatnego do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w postaci zajęcia rachunku bankowego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Spóła wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Poza tym Skarżąca wniosła o stosownie do art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1360 ze zm.), o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że stosownie do wydanych w sprawie zarządzeń zabezpieczenia, okolicznością świadczącą o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji, zdaniem Organów, jest okoliczność unikania wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych w związku z prowadzoną kontrolą. Natomiast w ocenie Strony wskazać należy, że organ egzekucyjny w myśl art. 36 u.p.e.a., który ma zastosowanie również w ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego ma obowiązek ustalenia danych niezbędnych do prowadzenia postępowania. W wykonaniu tego obowiązku organ egzekucyjny ma prawo żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień oraz zasięgania od organów administracji publicznej i innych instytucji niezbędnych informacji. W niniejszej sprawie organy nie badały, czy Spółka posiada inne składniki majątku pozwalające na zabezpieczenie dochodzonych przez wierzyciela należności. Strona zauważyła także, że w myśl art. 7 § 2 u.p.e.a. cel postępowania powinien zostać osiągnięty przy jak najmniejszym stopniu dolegliwości dla zobowiązanego. Zajecie rachunku bankowego przedsiębiorstwa powoduje bowiem, iż zobowiązana nie może korzystać ze środków zgromadzonych na niniejszym rachunku, które to środki mogłyby być przeznaczone na zakup towarów niezbędnych do dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa, opłatę należności związanych z działalnością gospodarczą. Zastosowanie niniejszego środka jest zbyt uciążliwe dla zobowiązanej i uniemożliwia jej prawidłowe i niezakłócone działanie, co w efekcie może doprowadzić do ogłoszenia upadłości przez firmę. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W skardze zamieszczono również wniosek o wyznaczenie rozprawy celem rozstrzygnięcia sprawy, nie wskazując argumentów, które uzasadniałyby to żądanie. Zgodnie natomiast z art. 122 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Na gruncie tego przepisu wykształciło się stanowisko, że rozpoznanie w trybie uproszczonym skargi na zaskarżalne postanowienie nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też wniosek strony zawarty w skardze o przeprowadzenie rozprawy nie wiąże Sądu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2017 r. o sygn. akt I SA/Gd 1705/16, Lex nr 2270464). Ponadto z treści art. 122 p.p.s.a. wynika, że przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu ("może przekazać"), któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się sąd (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5287/16, Lex nr 2347699). Mając na uwadze powyższe skład orzekający Sądu nie dostrzegł powodów, dla których sprawa miałaby zostać rozpatrzona na rozprawie. Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 166b u.p.e.a., w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I, w tym dotyczące skargi na czynności egzekucyjne zawarte w art. 54 tej ustawy. W myśl art. 54 § 1, 4 i 5 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 1a pkt 19 u.p.e.a., zajęcie zabezpieczające jest to czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia, ale które nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Chodzi tu więc o czynności typu wykonawczego. Stąd też skargę w trybie powołanego wyżej art. 54 § 1 u.p.e.a. można wnieść na tego rodzaju czynności. Wskazać należy, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, CBOSA). Skarga w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. W związku z tym, że nie jest to jedyny przewidziany w u.p.e.a środek zaskarżenia, w skardze na czynności egzekucyjne można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, gdyż tylko takie okoliczności mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 54. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1992r., s. 84; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II FSK 2555/10, Lex nr 1170720; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., III SA 827/99, Lex nr 43032, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r., III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20). Oznacza to, że skarga ta nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania, m.in. w stosunku do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ egzekucyjny dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Reasumując tę część rozważań, stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej; w postępowaniu tym nie mogą być rozważane inne okoliczności, w tym np. istnienie egzekwowanego obowiązku. Powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednio zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a. Sposoby zabezpieczenia należności pieniężnych w postępowaniu zabezpieczającym reguluje art. 164 § 1 u.p.e.a, a jednym z nich jest zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych (pkt 1). W myśl art. 164 § 4 u.p.e.a., do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym (...) wierzytelności z rachunku bankowego (...). Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego (zarządzenia zabezpieczenia), o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80 § 3 u.p.e.a.). Stosownie do art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu (...). Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, określa art. 67 § 2 u.p.e.a., zaś wzór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawarty został w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 22 sierpnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał powyższych czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 80 u.p.e.a., zostały bowiem spełnione warunki zajęcia, o których mówi powyższy przepis. Zatem postanowienia organów egzekucyjnych odnoszące się do skargi na dokonaną czynność egzekucyjną były wydane zgodnie z prawem. W realiach niniejszej sprawy Skarżąca, w ocenie Sądu, zmierza do zakwestionowania zasadności samego zajęcia zabezpieczającego, co jest możliwe do zrealizowania na zasadach opisanych w art. 33 u.p.e.a., a więc w drodze zarzutów na prowadzone postępowanie zabezpieczające. Spółka bowiem w skardze podnosi, że zabezpieczenie jest niedopuszczalne, nie zachodzą przesłanki prowadzenia postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego, jak i że zastosowany środek w postaci zajęcia rachunku bankowego, jest nadmiernie uciążliwy, niewspółmierny i nieadekwatny do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tej sytuacji powyższe zarzuty dotyczące zasadności i prawidłowości wydania zarządzenia zabezpieczenia nie mogły podlegać ocenie w postępowaniu skargowym. Innymi słowy, składając skargę na czynności egzekucyjne nie można oczekiwać, że w ramach postępowania zmierzającego do ustalenia zasadności skargi organ egzekucyjny będzie badać wszelkie okoliczności związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Jednocześnie Sąd zauważa, że Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego (sygn. akt III SA/Wa 2428/17), a rozpoznane w tamtym postępowaniu zarzuty pokrywają się z argumentacją Skarżącej podniesioną w skardze na czynności zabezpieczające. W sprawie, której przedmiotem były zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2428/17 oddalił skargę. Niezależnie od powyższego Sąd, związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., uznaje dokonane przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczające polegające na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego za zgodne z przepisami prawa i prawidłowo dokonane. Poza tym z podnoszonych w postępowaniu zarzutów wynika jednocześnie, że Skarżąca zmierza w istocie do zakwestionowania prawidłowości przyjęcia przez organ podatkowy, że w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji zabezpieczającej, której następstwem było dokonanie czynności zabezpieczających. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy jednak prawidłowości decyzji o zabezpieczeniu, ale czynności zabezpieczających organu egzekucyjnego. Kwestia prawidłowości decyzji orzekającej o zabezpieczeniu podlega badaniu w ramach toku instancji, a następnie – kontroli sądowej. Zatem podnoszone w tym zakresie zarzuty jako skierowane w istocie wobec decyzji o zabezpieczeniu nie mogły być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, ani przed organem egzekucyjnym, ani przed organem nadzoru, ani też przed Sądem dokonującym kontroli zgodności z prawem postanowienia DIAS z dnia [...] kwietnia2017 r. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem, ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.