III SA/Wa 2434/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2009 r. do listopada 2010 r. postanawia -przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych- Skarżący – Z. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od lipca 2011 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Od października 2011 r. jest zatrudniony w wymiarze ¼ etatu z wynagrodzeniem 400 zł brutto miesięcznie. Nie posiada żadnych oszczędności ani majątku. Na utrzymaniu ma studiującą córkę i syna, ale z uwagi na trudną sytuację nie łoży na ich utrzymanie. Dzieci utrzymuje żona skarżącego, która od 6 lat przebywa za granicą. Skarżący oświadczył, że otrzymywane wynagrodzenie nie wystarcza na jego podstawowe potrzeby. Utrzymuje się dzięki pomocy córki, która opłaca czynsz za mieszanie i media. Skarżący ma również problemy zdrowotne. Do wniosku skarżący załączył kopię umowy o pracę, informację o dochodach za 2012r. (PIT-11), tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezesa PFRON oraz zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego na łączna kwotę ponad 64 tyś. zł. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz nadesłania dokumentów dotyczących sytuacji finansowej, skarżący nadesłał zeznanie podatkowe za 2012 r., z którego wynika, że za ten rok uzyskał przychód w łącznej wysokości 4.471,50 zł. Skarżący nadesłał również informację o wypowiedzeniu przez bank umowy rachunku bankowego. Dodatkowo Skarżący wyjaśnił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Żona łoży na kształcenie dzieci: K.M. i P. M. po 150 funtów miesięcznie. Córka skarżącego – A.M. udziela mu pomocy finansowej w wysokości 400 zł miesięcznie. Z kolei u kolejnej córki – E. M. jest zatrudniony. Miesięczne dochody skarżącego wynoszą 745 zł. Wydatki obligatoryjne wynoszą ok. 500 zł (gaz 100 zł, energia elektryczna ok. 100 zł, czynsz ok. 300 zł). Skarżący oświadczył ponadto, że nie ma żadnych ukrytych dochodów, a decyzje PFRON-u zmieniły jego życie oraz życie jego rodziny nieodwracalnie. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej - P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna. Aktualnie skarżący uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 400 zł brutto oraz korzysta z pomocy finansowej córki, która to pomoc wynosi 400 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada majątku ani oszczędności. Jego zadłużenie wobec PFRON wynosi ponad 64 tyś zł. Osiągany dochód w całości przeznaczany jest na podstawowe wydatki związane z utrzymaniem skarżącego. Tym samym, poniesienie kosztów sądowych w sprawie, przekracza jego możliwości finansowe. Mając na uwadze oświadczenia Skarżącego, złożone pod rygorem odpowiedzialności za podawanie nieprawdziwych danych lub zatajanie prawdy, zasadne jest zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych. Jednocześnie jednak referendarz sądowy zauważa, że zgodnie z art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.