III SA/Wa 2438/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w Luksemburgu na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. z siedzibą w Luksemburgu kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia wynika, że C.(zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka") w dniu 11 lipca 2011 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 112 i 112a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."). Wniosek dotyczył skutków podatkowych związanych z transakcją sprzedaży składników majątkowych N. ([...]) Sp. z o.o. w upadłości (dalej: N.) na rzecz Skarżącej. Dnia 14 stycznia 2009 r. N.i N.(dalej: N. kanadyjskie spółki holdingowe grupy N.) złożyły wniosek o udzielenie ochrony na podstawie kanadyjskiego prawa upadłościowego - ustawy o postępowaniu układowym z wierzycielami - w celu umożliwienia restrukturyzacji grupy N.z korzyścią dla wierzycieli. W tym samym dniu N. (dalej: N.) i N.(wraz z wybranymi podmiotami w USA zależnymi od nich pośrednio i bezpośrednio) złożyły wnioski w Sądzie Upadłościowym Dystryktu Delaware na podstawie przepisów Rozdziału 11 "Kodeksu upadłościowego" w USA. W związku z niestabilną sytuacją finansową grupy N. oraz prawdopodobnym wpływem złożenia wniosków o ogłoszenie upadłości w Kanadzie i USA na działalność Grupy E. stwierdzono, iż istnieje niebezpieczeństwo dezintegracji interesów spółek Grupy E. w związku ze złożeniem przez poszczególne spółki wniosków o ogłoszenie upadłości na podstawie prawa upadłościowego krajów, w których spółki te mają siedzibę i/lub brakiem możliwości przeprowadzania transakcji wewnątrz grupy bez ochrony. W związku z powyższym dnia 14 stycznia 2009 r. N.i 18 innych spółek N. w Grupie E.zostały postawione w stan upadłości na mocy postanowienia sądu w Wielkiej Brytanii (dalej: "orzeczenie"), zgodnie z którym A. B., A. H., S.H. i C. W. z E. zostali ustanowieni zarządcami łącznymi (dalej: "Zarządcy") w związku ze stwierdzeniem przez sąd w Wielkiej Brytanii, iż centrum zbiorowych interesów spółek, w tym spółki N., znajduje się w Wielkiej Brytanii zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE z 2000 r. L 160/1 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie postępowania upadłościowego"). W związku z powyższym, postępowanie to ma charakter postępowania głównego w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego. Dnia 28 stycznia 2009 r. zarządcy przesłali zawiadomienie o wydaniu orzeczenia do polskiego Krajowego Rejestru Sądowego i postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r. Sąd Rejonowy w W. dokonał wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego informacji o wszczęciu postępowania upadłościowego. Tym samym ww. postanowieniem sąd polski potwierdził wszczęcie postępowania upadłościowego wobec N. Od dnia powołania zarządców spółka N.we współpracy z N. i N. wraz z innymi spółkami Grupy N. zmierzała do ustabilizowania działalności oraz zintegrowania tych działań w ramach planów restrukturyzacji globalnej w Kanadzie i USA, zgodnie z interesami wierzycieli. Zarządcy postanowili, iż sprzedaż składników majątku w ramach koordynowanej sprzedaży globalnej w grupie N. będzie w najlepszy sposób realizować interesy wierzycieli N. Podejście to zostało zaaprobowane przez wierzycieli N. Grupa N.prowadziła działalność zasadniczo w trzech segmentach, w tym działalność M. (dalej: "M."). Segment M. oferował sieciowe rozwiązania stacjonarne (w tym kablowe) dla operatorów telekomunikacyjnych i dużych firm. Dotychczas z powodzeniem sfinalizowano kilka globalnych transakcji sprzedaży, w tym sprzedaż globalną działalności M. spółki N.na rzecz C.(dalej: transakcja M.). Przedmiotem transakcji M. była m.in. sprzedaż aktywów M. oraz praw własności intelektualnej należących do N. na rzecz trzech podmiotów C.(C. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: C.) C. oraz C. działająca przez Oddział w Polsce (C. (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce; dalej: C. Ltd). Sprzedaż aktywów M. należących do N. została przeprowadzona w drodze Umowy Sprzedaży Aktywów E. z dnia 7 października 2009 r. (dalej: "umowa E.") zawartej pomiędzy zarządcami, kilkoma spółkami z Grupy E. (w tym N.) i C., w ramach której postanowiono o sprzedaży składników M. należących do majątku Grupy E. (w tym aktywów M. należących do spółki N.na rzecz C.jak i lokalnych umów wykonawczych (realizujących sprzedaż aktywów M. spółki N.na podstawie umowy E.), tj. (i) umowy z dnia 19 marca 2010r.. zawartej pomiędzy zarządcami, N. oraz dwoma odrębnymi podmiotami z grupy C.(C. oraz C. (ii) umowy z dnia 19 marca 2010 r. pomiędzy Zarządcami, N.oraz C. Ltd. (dalej łącznie: umowy sprzedaży). Według postanowień umów sprzedaży: 1. C. nabywa od N. trzy lokalne umowy dystrybucyjne oraz wybrane części zamienne i część zapasów; 2. na mocy wskazanych umów strony ustaliły, że C. Ltd. przejmuje jednego pracownika N.oraz nabywa dla niego od N. wyposażenie biurowe (w tym komputer); 3. C. nabywa prawa własności intelektualnej przysługujące N., a dotyczące w zasadniczej części działalności M. Sprzedaż na rzecz C. była jedną z kilku globalnych transakcji sprzedaży realizowanych w grupie N., a umowy sprzedaży dotyczyły jedynie części majątku N., tj. praw własności intelektualnej i aktywów N. dotyczących działalności M. Dla potrzeb transakcji M. N. uzyskała zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych N. Zgodnie z treścią zaświadczenia, N.posiada zaległości podatkowe dotyczące zasadniczo zobowiązań N.z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Zaległości te są przedmiotem postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. po wyroku WSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt SA/Wa 893/10. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka wniosła o potwierdzenie, że z uwagi na fakt, iż nabycie części składników majątku N. nastąpiło w postępowaniu upadłościowym, C. nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej z N. w trybie art. 112 o.p. za zaległości podatkowe N.powstałe za okres przed zawarciem transakcji z C., C. oraz C. LTD. Przepisy ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361) – zwanej dalej "u.p.u.n.", stanowiące przepisy szczególne w stosunku do przepisów Ordynacji podatkowej w tym zakresie i wyłączają zastosowanie tego przepisu w przedstawionym stanie faktycznym. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wskazał, że organ wydający interpretację w trybie art. 14b O.p. nie może dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, a taka okoliczność wystąpiłaby w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku. Organ nie może potwierdzić tego, co podlega zbadaniu w toku postępowania podatkowego, gdyż sam nie prowadząc takiego postępowania, z góry przesądziłby o sprawach należących do kompetencji organów je prowadzących. Spółka w zażaleniu na ww. postanowienie stwierdziła, że stanowisko Ministra Finansów jest wadliwe i prowadzi do bezprawnego ograniczenia zakresu podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Podniosła, że przedmiotem jej pytania nie były okoliczności wymagające przeprowadzenia postępowania podatkowego, określenia sytuacji prawnej Spółki, ustalenia kwot ewentualnego zobowiązania podatkowego z tytułu jej odpowiedzialności jako nabywcy przedsiębiorstwa lecz kwestia prawna dotycząca zasady odpowiedzialności Spółki jako osoby trzeciej, tj. czy wobec nabycia składników majątkowych od podmiotu w upadłości, wyłączone jest stosownie do art. 112a O.p. orzeczenie o odpowiedzialności nabywcy za zaległości podatkowe zbywcy na podstawie art. 112 O.p. Pytanie zostało zadane w sytuacji, gdy zaistniały okoliczności potencjalnie dopuszczające orzeczenie o odpowiedzialności Spółki - Spółka nabyła składniki majątkowe od innego podmiotu. Do odpowiedzi na pytanie konieczne było jedynie dokonanie subsumcji przedstawionego stanu faktycznego do hipotezy art. 112a O.p. i ewentualnie odpowiednich przepisów prawa upadłościowego (nabycie składników majątkowych w postępowaniu upadłościowym wyłącza stosowanie art. 112 O.p.) czemu służy właśnie postępowanie interpretacyjne. Osoby trzecie występują przecież o interpretację indywidualną właśnie w zakresie przepisów regulujących ich odpowiedzialność z uwagi na ich niewielką wiedzę o stanie faktycznym kształtującym zobowiązanie podatkowe, za które mogą być pociągnięte do odpowiedzialności. W tej sytuacji uznanie, że rozstrzygnięcie zagadnienia dotyczącego zasad odpowiedzialności osób trzecich nie jest możliwe w postępowaniu interpretacyjnym (wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego), oznacza, że określona kategoria podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe (osoby trzecie) jest pozbawiona prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej. Powyższe stoi w sprzeczności z przepisami prawa regulującymi zasady wydawania interpretacji indywidualnych. W orzecznictwie, ani w doktrynie prawa podatkowego, nie budzi wątpliwości, że jedną z osób zainteresowanych z art. 14b § 1 O.p. jest osoba trzecia w rozumieniu art. 110-117a O.p. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r. sygn. 11 FSK 923/09. Ponadto wskazała, że przyznanie przez ustawodawcę prawa do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej osobom trzecim znalazło także odzwierciedlenie we wzorze wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. W części 8.2. formularza dotyczącej danych identyfikujących wnioskodawcę - "Status wnioskodawcy", w polu nr 14, w pkt 4 przewidziano wprost możliwość złożenia wniosku m.in. przez osobę trzecią w rozumieniu art. 110-117 O.p. Podała także, że z treści art. 14p O.p. wynika, że przepisy rozdziału 1a Działu II O.p. stosuje się odpowiednio do zobowiązań osób trzecich, co oznacza m.in., że nabywca składników majątkowych zbywcy korzysta z tych samych uprawnień, które przysługują podatnikowi, w tym może samodzielnie wystąpić o wydanie interpretacji dotyczącej jego sytuacji prawnej jako osoby trzeciej i korzysta z ochrony wynikającej z zastosowania się do interpretacji wydanej w jego indywidualnej sprawie. Spółka podniosła, że wydawane są indywidualne interpretacje rozstrzygające zagadnienie odpowiedzialności osób trzecich tak jak m.in. w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 27 marca 2008 r. nr ILPB3/423-49/08-2/MM, dotyczącej odpowiedzialności nabywcy przedsiębiorstwa od syndyka za zaległości podatkowe upadłego. Wskazała, że nabywcy podani w stanie taktycznym Wniosku (w tym Spółka) wystąpili równolegle do organu właściwego w sprawie ubezpieczeń społecznych z analogicznym wnioskiem dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania zbywcy z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na podstawie tych samych zasad co w przypadku odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe (zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio art. 112 O.p.). Bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. rozstrzygnął kwestię możliwości pociągnięcia Spółki do odpowiedzialności z tytułu składek w oparciu o przepisy O.p. stwierdzając wprost, że w przedstawionym stanie faktycznym (identycznym jak we wniosku) w sytuacji nabycia przedsiębiorstwa bądź jego składników w postępowaniu upadłościowym wyłączona jest odpowiedzialność określona w art. 112 O.p. (pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia 14 października 2011 r., nr [...] oraz z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...] kierowane do C.). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji co do możliwości pociągnięcia Spółki do odpowiedzialności jako osoby trzeciej. Organ nie może o tym rozstrzygać w drodze interpretacji. To organ podatkowy tj. naczelnik urzędu skarbowego rozstrzyga w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne, czy wystąpi w przedmiotowej sprawie uzasadnienie dla rozszerzenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika na Spółkę jako osobę trzecią. Oznacza to, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji nie mogą być pytania o to, czy w stosunku do Skarżącej zostanie wydana decyzja o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe innej osoby, czy też nie, gdy zachodzą okoliczności wskazane przez samego ustawodawcę wyłączające taką odpowiedzialność. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa, regulującego procesowe działania organów podatkowych, mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, nie stanowi istoty interpretacji, gdzie chodzi o ocenę zachowania się Skarżącej, a nie o ocenę prawną działań organów podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. wraz z poprzedzającym go postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i 14p O.p. poprzez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji w wyniku błędnego uznania, że ocena czy nabycie przez Spółkę składników majątkowych od podmiotu w upadłości może rodzić odpowiedzialność za zaległości podatkowe zbywcy, wykracza poza ramy postępowania interpretacyjnego i może być dokonana jedynie w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zawartą w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 850/12, oddalił skargę Skarżącej. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że Skarżąca w niniejszym postępowaniu nie wnioskowała o dokonanie interpretacji konkretnych przepisów prawa, lecz o wydanie de facto potwierdzenia (pewnego rodzaju zaświadczenia), że w przedstawionych przez nią we wniosku okolicznościach nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 112 o.p,. za zaległości podatkowe z N. W ocenie WSA w żadnym razie interpretacja indywidualna nie może przesądzać ani zachowania wnioskodawcy jako podatnika, ani postępowania organu podatkowego i treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może być utożsamiana z odpowiedzią na pytania co do wyników ewentualnego postępowania podatkowego. WSA ocenił, że w niniejszej sprawie ocena stanowiska Skarżącej sprowadzałaby się do potwierdzenia, że nie będzie ona ponosić odpowiedzialności solidarnej w okolicznościach przedstawionych we wniosku, bądź że taką odpowiedzialność ponosić będzie. Tym samym stanowisko organu wyrażone w interpretacji indywidualnej, zawierałoby rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, które może zostać wydane wyłącznie w wyniku postępowania podatkowego w formie decyzji, przez właściwy organ. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła Skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r. (II FSK 908/13) uchylił ww. wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu kasacyjnego prawo do uzyskania interpretacji dotyczy także osób występujących o nią jeszcze przez otrzymaniem decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej. Zdaniem NSA, organ błędnie uzależnił wydanie interpretacji indywidualnej od ustalenia zakresu odpowiedzialności Skarżącej w ramach konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe, pomijając, iż Skarżąca stając się osobą trzecią w rozumieniu przepisów wymienionych w rozdziale 15 działu III O.p., uzyskuje legitymację do wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, której organ nie może odmówić, jeżeli stwierdzi zaistnienie takiej przesłanki. Jednocześnie zaznaczył, iż jest wykluczone wystąpienie innych podstaw do odmowy wydania interpretacji indywidualnej przez organ. W szczególności dotyczy to kwestii zakresu w jakim wydanie interpretacji indywidualnej mogłoby zastąpić decyzję wydawaną na podstawie art. 108 § 1 O.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. NSA zwrócił uwagę, iż zagadnienie prawne stanowiące przedmiot wniosku o interpretację dotyczy wpływu szczególnych okoliczności tj. ogłoszenia upadłości na powstanie obowiązku podatkowego w zakresie odpowiedzialności osób trzecich. Żądanie Skarżącej dotyczyło sfery zakresu odpowiedzialności podatkowej w konkretnym stanie faktycznym i nie zastępuje pod tym względem decyzji o której mowa w art. 108 § 1 O.p. W decyzji tej organ podatkowy rozstrzyga o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe innego podmiotu. Decyzję wydaje się wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności wskazujących na taką odpowiedzialność, a jednocześnie nie wydaje się decyzji o braku takiej odpowiedzialności. Materia ta pozostaje poza zakresem przedmiotowym decyzji podatkowej i za uprawnione uznano wydanie w tym przypadku interpretacji indywidualnej odnośnie wystąpienia lub nie wynikających z przepisu prawa przesłanek warunkujących odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej. Ponadto NSA zaznaczył, iż Sąd I instancji nie zwrócił uwagi, że w dniu składania przez spółkę wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji trwało postępowanie podatkowe związane z wysokością zaległości podatkowych zbywcy otrzymanego przez Skarżącą majątku spółki N. W konsekwencji wynik tego postępowania może mieć bezpośredni wpływ na przyszłe zobowiązania i obowiązki podatkowe Skarżącej jako osoby trzeciej, gdyż z mocy prawa została zaliczona do kręgu podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe innego podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Jak wyżej wskazano Sądowi orzekającemu w niniejszym składzie rozpoznawana sprawa została przekazana mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 908/13. W związku z powyższym należy mieć przede wszystkim na względzie treść art. 190 p.p.s.a., iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 268; T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., t. 1, s. 828; por. również wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05, LEX nr 190953). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że wykładnia prawa dokonana przez NSA nie może wykraczać poza zakres kognicji i orzekania, wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 267). Natomiast przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05 (LEX nr 238489) stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. Jak wskazano w Komentarzu do art. 183 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, LEX, 2013, Wydanie V) "... Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który – jej zdaniem – został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, NSA nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę...". Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku przesądził o zasadniczej w sprawie kwestii, a mianowicie, że prawo do uzyskania interpretacji dotyczy także osób występujących o nią jeszcze przez otrzymaniem decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej. W konsekwencji stwierdził, że Skarżąca stając się osobą trzecią w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, uzyskuje legitymację do wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, której organ nie może odmówić, jeżeli stwierdzi zaistnienie takiej przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w powyższym orzeczeniu żądanie Spółki dotyczy sfery zakresu odpowiedzialności podatkowej w konkretnym stanie faktycznym i nie zastępuje pod tym względem decyzji o której mowa w art. 108 § 1 O.p. W decyzji tej organ podatkowy rozstrzyga o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe innego podmiotu. Decyzję wydaje się wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności wskazujących na taką odpowiedzialność, a jednocześnie nie wydaje się decyzji o braku takiej odpowiedzialności. Tym samym materia ta pozostaje poza zakresem przedmiotowym decyzji podatkowej i za uprawnione należy uznać wydanie w tym przypadku interpretacji indywidualnej odnośnie wystąpienia lub nie wynikających z przepisu prawa przesłanek warunkujących odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej. Sąd orzekający w niniejszym składzie, podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wydanym w sprawie wyroku, stwierdza, że organ interpretacyjny analizując ponownie sprawę powinien odnieść się także do kwestii, że w dniu składania przez Skarżącą wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji trwało postępowanie podatkowe związane z wysokością zaległości podatkowych zbywcy otrzymanego przez Skarżącą majątku spółki Nortel Networks. Wynik tego postępowania może mieć bezpośredni wpływ na przyszłe zobowiązania i obowiązki podatkowe Spółki jako osoby trzeciej, gdyż z mocy prawa została zaliczona do kręgu podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe innego podatnika. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 5 O.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. Z powyższych względów, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i § 4 ww. ustawy.