III SA/Wa 2442/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca E. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się m. in. na zły stan zdrowia i konieczność ponoszenia znacznych wydatków na leczenie i lekarstwa. Wskazała, iż utrzymuje się z emerytury wynoszącej 3.064,21 zł. Finansuje z niej wydatki, wśród których wymieniła czynsz (246 zł), energię elektryczną (100 zł), gaz (20 zł), telefon, Internet (160 zł), podatek od nieruchomości (70 zł/rok), leczenie (400 zł), ubezpieczenie (197,40 zł/kwartał), spłatę debetu (85 zł). Do majątku zaliczyła mieszkanie, akcje o wartości 2.000 zł, samochód. Skarżąca przedstawiła decyzję o waloryzacji emerytury, dokumenty obrazujące wydatki, dokumentację medyczną. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca wyjaśniła, iż wynagrodzenie pełnomocnika wyniosło 2.400 zł i zostało sfinansowane z emerytury. Przedłożyła zeznania podatkowe, wyciągi bankowe, wycenę akcji, pismo wyjaśniające z 17 grudnia 2015 r., dokumenty obrazujące wydatki. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie Skarżąca ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych materiałów wynika, że źródłem jej utrzymania jest emerytura. Co prawda oświadczyła, że wynosi ona nieco ponad 3.000 zł, niemniej analiza wyciągów bankowych sugeruje, że świadczenie to uległo zmniejszeniu do kwoty 2.129,82 zł. Taka bowiem kwota wpłynęła na rachunek bankowy Skarżącej w lipcu i sierpniu 2016 r. Według jej wyliczeń stałe wydatki wynoszą natomiast ok. 1.082,80 zł i obejmują takie pozycje jak opłaty za: mieszkanie, energię elektryczną, gaz, telefon, Internet, użytkowanie wieczyste, leczenie, ubezpieczenie czy spłata debetu. Z powyższego wynika zatem, że Skarżącej pozostaje co miesiąc do dyspozycji ponad 1.000 zł (wcześniej ponad 2.000 zł). Rozumiejąc trudną sytuację życiową i zdrowotną Skarżącej, w tym konieczność ponoszenia znacznych wydatków na leczenie i lekarstwa referendarz sądowy nie znalazł jednak podstaw, by jej wniosek załatwić pozytywnie. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że w ostatnim czasie (maj 2016 r.) na konto Skarżącej wpłynęła kwota 18.340 zł. Trudno zatem uznać, by dysponując taką kwotą nie była ona w stanie uiścić występujących na obecnym etapie kosztów sądowych, do których zaliczyć należy wpis od skargi w kwocie 500 zł. Oceny tej nie zmienia fakt, iż uzyskane w ten sposób środki Skarżąca przelała na inny rachunek, wskazując jako tytuł operacji "D. – syn zobowiązanie finansowe E. K. ". Zobowiązania prywatne nie mogą bowiem być uprzywilejowane w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, w tym opłat sądowych. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.