III SA/Wa 2459/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kot, sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2017 r. Nr 1462-IPPB4.4511.192.2017.2.JM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [dalej "organ"] wydał interpretację indywidualną z dnia 25 kwietnia 2017 r., nr 1462-IPPB4.4511.192.2017.2.JM, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, na wniosek "Z." sp. z o.o z siedzibą w G. [zwana dalej: "Wnioskodawca", "Spółka" lub "Skarżąca"], Zaskarżona interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia w którym Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu. Ww. interpretacja indywidualna została doręczona Stronie w dniu 27 kwietnia 2017 r. Skarżąca w dniu 12 maja 2017 r. wniosła do organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na ww. interpretację. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ pismem z dnia 23 maja 2017 r. Nr 1462-IPPB4.4511.192.2017.3.JM stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. Skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego i adwokata G. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. interpretację indywidualną W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr z 2017 r., poz. 1369 ze zm.], zwanej dalej P.p.s.a., w brzmieniu sprzed 31 maja 2017 r., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Stosownie do § 3 cyt. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a [a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego], można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wskazane przepisy określają warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – jak w niniejszej sprawie – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji gdy powyższy obowiązek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Wprawdzie strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego nie czekając na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, niemniej jednak wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 czerwca 2016 r. sygn. I FPS 1/16 "[...] skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia, po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie. Obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji, postanowień czy jak w niniejszej sprawie indywidualnych interpretacji podatkowych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.], która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 i 3 P.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej. Od wydanej przez organ interpretacji indywidualnej, służyło Skarżącej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a dopiero ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Interpretacja indywidualna z dnia 25 kwietnia 2017 r. Nr 1462-IPPB4.4511.192.2017.2.JM została doręczona Stronie w dniu 27 kwietnia 2017 r. Zatem termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem 11 maja 2017 r. Strona w dniu 12 maja 2017 r. wniosła do organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na ww. interpretację. Powyższa czynność została dokonana z uchybieniem ustawowego terminu, więc wniesienie ww. wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało uznać za nieskuteczne, a co za tym idzie nie doszło do skutecznego wyczerpania administracyjnego toku instancji. Skarga jako przedwczesna podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu należnego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.