III SA/Wa 2461/12

Dnia 23 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005, 2006, 2007, 2008 i 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – R. K., działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Pełnomocnik Skarżącego wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej: P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż decyzje organów podatkowych w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego należało uznać za przedwczesne. W tym zakresie powołał się na argumentację dotyczącą meritum sprawy. Zaznaczył, iż Skarżący w chwili obecnej nie dysponuje środkami umożliwiającymi dokonanie zapłaty należności w ramach solidarnej odpowiedzialności ze spółką. Podkreślił jednakże, iż od dnia doręczenia decyzji podjął działania mające na celu uzyskanie kredytu bankowego, z którego mogłaby zostać dokonana jednorazowa spłata jego zobowiązań w stosunku do spółki, zaś kwoty uiszczonych zobowiązań zostałyby przez spółkę przekazane na rachunek organu podatkowego. W ocenie pełnomocnika Skarżącego z powyższego względu przedwczesne wykonywanie działań mających na celu wykonanie decyzji, w tym, w szczególności, wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mogłoby być źródłem poważnej szkody oraz prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego wszczęcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może ponadto znacząco utrudnić prowadzenie przez Skarżącego bieżącej działalności gospodarczej, która przynosi dochody umożliwiające dokonanie w krótkim okresie czasu spłaty zobowiązań w stosunku do Spółki. Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił także, iż Skarżący dysponuje składnikami majątkowymi umożliwiającymi pokrycie zobowiązań w stosunku do spółki, w tym nieruchomością. Wskazał, iż Skarżący podjął starania w celu pozyskania środków ze sprzedaży tej nieruchomości, lecz nie przyniosły one na dzień dzisiejszy rezultatu. W przekonaniu pełnomocnika Skarżącego zbycie ww. składników majątkowych, w tym nieruchomości mogłoby, co ma miejsce szczególnie często przy sprzedaży egzekucyjnej, doprowadzić do uzyskania ceny znacząco odbiegającej od ceny rynkowej tj. ceny rażąco niskiej. Zatem jego zdaniem wstrzymanie wykonania decyzji służyłoby również przyspieszeniu całego postępowania - rozumianego jako prowadzonego w celu uzyskania zaspokojenia należności publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 10 października 2012 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 27 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III FZ 1004/12 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 września 2012 r. odniósł się do argumentów pełnomocnika Skarżącego w sposób ogólnikowy, nie analizując sytuacji Skarżącego i nie badając poszczególnych przesłanek warunkujących podjęcie postanowienia o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez pełnomocnika Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej. Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, według oświadczenia jego pełnomocnika, nie dysponuje kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należności i jedyną możliwością wyegzekwowania zobowiązania podatkowego będzie sprzedaż egzekucyjna posiadanej przez niego nieruchomości. Sąd zauważył, iż istotnie, skutkiem prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącego może być egzekucja z nieruchomości. Zaznaczenia wymaga przy tym, że jak wynika z doświadczenia życiowego ceny uzyskiwane na drodze licytacji komorniczej nieruchomości są zazwyczaj niższe, niż cena jaką można uzyskać za taką nieruchomość w drodze zwykłej sprzedaży. Zatem ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanej w tym trybie kwoty zobowiązania podatkowego nie przywróciłby rzeczy do stanu poprzedniego, co wypełnia zdaniem Sądu, wskazaną w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłankę trudnego do odwrócenia skutku. Sąd podzielił ponadto pogląd pełnomocnika Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę - poprzez negatywny wpływ na możliwość prowadzenia przez niego bieżącej działalności gospodarczej, która według oświadczenia pełnomocnika Skarżącego, przynosi dochody umożliwiające spłatę zobowiązań w krótkim okresie czasu. Należało uznać zatem, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.