III SA/Wa 2478/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej spółki za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 roku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić Skarżącej uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł (słownie pięćset złotych) Skarżąca P. sp. z.o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2010 r., w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej spółki za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. pełnomocnik Skarżącej cofnął skargę. Dołączył oświadczenie mocodawcy z 17 grudnia 2010 r. zobowiązujące do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawach wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 60 p.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.