III SA/Wa 2478/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 17 lipca 2012 r. D. B. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego. W powyższej skardze Skarżący nie zawarł wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2012 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych - wyżej wymienione zarządzenie Skarżący otrzymał dnia 7 września 2012 r. Pismem z dnia 11 września 2012 r. zatytułowanym ,,Wniosek’’ Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o zwolnienie z kosztów postępowania oraz ustanowienie dla Skarżącego adwokata lub radcy prawnego. Pismem z dnia 12 września 2012 r. zatytułowanym ,,Zażalenie’’ Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia do uiszczenia wpisu z dnia 20 sierpnia 2012 r. Zarządzeniem z dnia 17 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału postanowił, że pisma Skarżącego – zatytułowane ,,Wniosek’’ i ,,Zażalenie’’ – należy potraktować jako jeden wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy stronie w jakimkolwiek zakresie – wyżej wymienione postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 4 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 22 grudnia 2012 r. Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia 14 maja 2013 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 20 sierpnia 2012 r. wzywającego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wpisu sądowego pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy "Potwierdzenia odbioru" wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone na adres Skarżącego w dniu 4 czerwca 2013 r. W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na dzień 26 czerwca 2013 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżący został wezwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest takim pismem. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwano Skarżącego do uiszczenia należnego wpisu w sposób prawidłowy. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nie uiszczenia wpisu w terminie. W sprawie niniejszej, przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 4 czerwca 2013 r. co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W tej sytuacji wyznaczony siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 11 czerwca 2013 r. (wtorek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu nie dopełniono wskazanej w wezwaniu czynności, tj. nie uiszczono należnego wpisu od skargi. Jak wynika z dokumentów księgowych tutejszego Sądu wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Do 26 czerwca 2013 r. nie odnotowano bowiem jego wpływu. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.