III SA/Wa 2479/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Nasierowaka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec 2008 roku postanawia odrzucić skargę Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 października 2013 r., Skarżąca H. R. została wezwana pismem z 14 października 2013 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało wysłane do Skarżącej 14 października 2013 r. na adres wskazany w skardze i doręczone 17 października 2013 r. (k. 18). W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Skarżąca wniosła przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 5 grudnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania. Następnie, w wyniku wniesionego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 28 lutego 2014 r. odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 maja 2014 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z 29 maja 2014 r. Skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III w sprawie uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 24 września 2014 r. odmówił zmiany postanowienia z dnia 28 lutego 2014 r. w przedmiocie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił zażalenie Skarżącej. Następnie, Skarżąca pismem z 16 grudnia 2014 r. została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 10 października 2013 r. w sprawie uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie zostało wysłane do Skarżącej 16 grudnia 2014 r. i doręczone 29 grudnia.2014 r. (k.133 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie do dokonania tej czynności, Skarżąca kolejny raz wniosła o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie jej od uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że otrzymuje świadczenie przedemerytalne w kwocie 847 zł. po odliczeniu opłat: czynsz, gaz, energia elektryczna, leki niewiele pozostaje jej na życie. Skarżąca podniosła, ze nie stać jej na uiszczenie wpisu od skargi i nie posiada żadnych innych dochodów. Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, do 26 stycznia 2015 r. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 30 grudnia 2014 r. i upłynął z dniem 7 stycznia 2015 r. (środa). Wpis od skargi w sprawie niniejszej nie został uiszczony. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżącej był już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i wskutek wniesionego zażalenia, przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast składanie kolejnych wniosków w sytuacji kiedy Skarżąca nie wykazuje zmiany okoliczności warunkujących przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne. Sąd był zatem zobligowany, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji.