III SA/Wa 2485/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." oraz na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969, ze zm.) – dalej: "u.p.r.", Prezydent Miasta O. i ustalił Skarżącej, E.M. , a także C. Z. , U. Z. oraz M. S. , wysokość łącznego zobowiązania podatkowego na 2013 r., w kwocie 161,00 zł. W podatku rolnym jako podstawę opodatkowania przyjęto 0,6022 ha przeliczeniowych, opodatkowanych według stawki podatkowej 189,65 zł za jeden ha, zaś podatkiem od nieruchomości opodatkowano budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 96,00 m2 według stawki 0,49 zł za m2. Organ wyjaśnił, że podatniczki jako współwłaścicielki przedmiotowych nieruchomości, nie złożyły informacji o przedmiotach opodatkowania, dlatego przyjęto dane jakie zawiera ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r, Nr 193, poz. 1287). W odwołaniu od decyzji Skarżąca oraz C. Z. nie zgodziły się z powierzchnią gospodarstwa przyjętą do opodatkowania, a co za tym idzie także z kwotą ustalonego podatku. Wniosły o zawieszenie postępowania i o udział Prokuratora w sprawie. W uzasadnieniu podniosły, iż organ zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzjach za lata poprzednie, zaniżył powierzchnię ich gospodarstwa rolnego. Poinformowały, że przeciwko Miastu O. toczą się sprawy o zwrot nieruchomości. Decyzją z [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (SKO) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ argumentował, ze z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego według stanu na 22 lutego 2013 r., prowadzonego przez Urząd Miasta O. wynika, że podatniczki są współwłaścicielkami przedmiotowych nieruchomości. Grunty te zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty orne, pastwiska trwałe i grunty rolne zabudowane, wszystkie podlegające podatkowi rolnemu. Przedmiotowa nieruchomość prawidłowo zatem została opodatkowana podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym, pobieranym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. SKO w kontekście treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego argumentowało, że organ podatkowy w zakresie informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków jest nimi związany. Dane te mają charakter dokumentu urzędowego. Na etapie postępowania podatkowego organ nie może pominąć ani też kwestionować danych wynikających z tej ewidencji. Co prawda, organ wymiaru podatku powinien dokonać na podstawie otrzymanej od podatnika informacji, jednakże w przypadku nie złożenia informacji podatkowych organ do wymiaru przyjmuje dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Podatniczki nie złożyły w organie wymaganych informacji o przedmiotach opodatkowania. W takim przypadku aktualna na ten czas ewidencja gruntów i budynków stanowiła podstawę ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym. W aktach sprawy brak jest ponadto informacji o złożonych przez podatniczki deklaracjach, dotyczących zmian stanu faktycznego, mającego wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wnioski Skarżącej o zawieszenie postępowania oraz udział Prokuratora w sprawie uznał za bezzasadne. Pismem z 28 sierpnia 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą decyzję, ponownie zarzucając organom podatkowym zmniejszenie powierzchni gospodarstwa przyjętej do opodatkowania oraz kwotę ustalonego podatku. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Dodatkowo wniosła o udział Prokuratora w sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna Przed przystąpieniem do dalszych rozważań wyjaśnić należy, że sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem aktów administracyjnych. W kompetencji sądów administracyjnych nie leży natomiast rozstrzyganie sporów o własność. W konsekwencji, nie jest możliwe ustalenie w ramach postępowania polegającego na kontroli zgodności z prawem decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, czy, kiedy i dlaczego Skarżąca utraciła prawo własności nieruchomości. W ocenie Sądu spór w niniejszej sprawie dotyczy przedmiotu opodatkowania, to jest powierzchni gruntów od której powinny zostać naliczone zobowiązania podatkowe Skarżącej. W tym zakresie Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażone przez SKO, zgodnie z którym stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaś organy podatkowe są powyższymi danymi związane. Jednak sąd nie może podzielić stanowiska SKO, zgodnie z którym przedmiot opodatkowania został w niniejszej sprawie ustalony na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji nie może podzielić ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, prowadzenie ewidencji gruntów należy do zadań starosty (art. 7d ust. 1 powołanej ustawy). Zgodnie z par. 51 ust. 1 Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. (Dz. U. nr 38 poz. 454, zwanego dalej Rozporządzeniem), starosta udostępnia dane ewidencyjne w formie: 1) komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32 rozporządzenia, 2) wypisów z rejestrów i kartotek, 3 ) wyrysów z mapy ewidencyjnej, 4) plików komputerowych, 5) informacji przekazywanych ustnie i wizualnie. Stosownie do załącznika nr 5 Rozporządzenia, treść wypisu z rejestru gruntów, kartoteki budynków, kartoteki lokali oraz rejestru budynków i rejestru lokali obejmuje m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędowa organu, podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz data złożenia podpisu. W aktach sprawy znajdują się wydruki komputerowe zatytułowane "wypis z rejestru gruntów" i "wypis z rejestru gruntów (budynki)". Opatrzone są one pieczęcią "do użytku służbowego" brak jest natomiast imienia i nazwiska osoby, która wykonała dokument, jej podpisu, pieczęci urzędowej organu, podpisu osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz daty złożenia podpisu. Oznacza to, że powyższe wydruki nie mogą być potraktowane jako dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 par. 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nie mogą stanowić dowodu tego, co zostało w nim stwierdzone. Skoro, jak już wyżej podniesiono, Skarżąca kwestionuje przedmiot opodatkowania, wskazując, że podatek naliczany jest od niewłaściwej powierzchni gruntów, zaakceptowanie przez SKO ustalenia przedmiotu opodatkowania na podstawie wydruków komputerowych nie spełniających wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. uznać należy za naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 122, 187 par. 1 i 194 par. 1 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę SKO uzupełni zebrany w sprawie materiał dowodowy o wypisy z rejestru gruntów i wypisy z rejestru gruntów (budynki). odpowiadające wymogom określonym w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, określając zakres w jakim nie podlega ona wykonaniu stosownie do art.. 152 p.p.s.a.