III SA/Wa 249/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001, 2002, 2005 i 2006 r. postanawia - przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych- W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. E. S. (dalej - "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") wniosła pismo zatytułowane "zażaleniem", które zgodnie z jego treścią zostało potraktowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że od sierpnia 2009 r. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i środków finansowych do życia. Podniosła, iż w obecnej sytuacji finansowej nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego. Pismem z 23 lutego 2011 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF Skarżąca powtórzyła, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jedynie z mężem, który uzyskuje świadczenie z ZUS w wysokości 733 zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności. Do swojego majątku zaliczyła działkę o pow. 1.200 m². Do wniosku Skarżąca załączyła wyciągi z rachunków bankowych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest więc zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 500 zł. Z kolei z oświadczeń Skarżącej wynika, iż ona i jej mąż utrzymują się jedynie ze świadczenia emerytalnego męża w wysokości 733,20 zł. Nie posiadają oni żadnych oszczędności. Korzystają z pomocy finansowej dzieci. Dodatkowo z akt administracyjnych wynika, iż mąż Wnioskodawczyni ma poważne problemy zdrowotne. Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje Skarżąca i jej mąż na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.