III SA/Wa 249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. A. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. S.A. z siedzibą w O. (dalej "Skarżąca"), wniosła skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń 2013 r. Pismem z 27 grudnia 2016 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie po jej stronie obowiązku zapłaty 649 541 zł, a w konsekwencji zaległości we wpłatach na PFRON. To z kolei powoduje wstrzymanie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 26a ust.8 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jeżeli pracodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec PFRON przekraczające ogółem 100 zł, to Prezes PFRON wyda decyzję o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Skarżąca zaznaczyła, że nieuregulowanie zobowiązania wynikającego z decyzji będzie skutkowało odmową wypłaty dofinasowania. Wyjaśniła, że nadal zatrudnia i wypłaca wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym. Uregulowanie zobowiązania określonego w decyzji – która mając na uwadze uchwałę 7 sędziów NSA z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 4/16 zostanie uchylona – wiąże się z uszczerbkiem dla bieżącej płynności i sytuacji finansowej Skarżącej. Podkreśliła, że brak wpłaty zobowiązania będzie równoznaczny z trwałą utrata prawa do dofinansowania. Powołane okoliczności w ocenie Skarżącej wyczerpują przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu dokonuje oceny czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a."). Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W jej ramach nieodzowne jest wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Warto także wskazać, że użycie w treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. sformułowania "może" świadczy o pozostawieniu uznaniu sądu rozstrzygnięcia tej kwestii, nawet przy założeniu, że strona wykazałaby przesłanki określone w tym unormowaniu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że przedstawione przez Skarżącą argumenty świadczą o tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki postaci, trwałego pozbawienia pomocy publicznej na wynagrodzenia i wsparcie zatrudnionych osób niepełnosprawnych. Wymienione okoliczności mogą znacząco utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, a także zachwiać płynnością finansową Skarżącej. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, iż w zgromadzonym materiale dowodowym istnieją przesłanki do uznania, że wykonanie decyzji będącej przedmiotem skargi mogłoby narazić Skarżącą na wskazane niebezpieczeństwo i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.