III SA/Wa 249/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz styczeń 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. G.B. (dalej zwany "Skarżącym"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz styczeń 2013 r. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania u Skarżącego trudnych do odwrócenia skutków w razie ich wykonania. Skarżący wskazał, że prowadzi obecnie indywidualną działalność gospodarczą pod firmą B. w zakresie produkcji i sprzedaży akcesoriów montażowych, prefabrykatów do budowy ciągów wentylacyjnych, grzewczych i klimatyzacyjnych oraz innych materiałów wykończeniowych. W ramach prowadzonej działalności Skarżący zatrudnia obecnie dziewięciu pracowników na podstawie umów o pracę. Podkreślił, że jego sytuacja finansowa od kilku lat jest bardzo trudna co zostało spowodowane brakiem płatności za strony jednego z kontrahentów - spółki pod firmą A. sp. z o. o. za zamówienia złożone w 2012 r na łączną kwotę brutto 427 207,77 zł (vide załączona dokumentacja z postępowania upadłościowego). Utrata płynności finansowej spowodowana brakiem płatności zmusiła Skarżącego do sięgnięcia po finansowanie zewnętrzne, które z ledwością jest w stanie na bieżąco regulować (zestawienie aktualnych kredytów zaciągniętych przez Skarżącego zostało załączone do niniejszej skargi, miesięczna kwota rat kredytów sięga ok. 22.000 zł i pochłania praktycznie całe jego dochody). Zaznaczył, iż nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych rzeczy ruchomych, które nie byłyby używane w ramach jego przedsiębiorstwa. Dodatkowo, na podstawie ugody z dnia 27 września 2017 r. zawartej przed mediatorem, zatwierdzoną przez Sąd Rejonowy w G. Skarżący zobowiązał się do zapłaty alimentów na małoletniego syna w łącznej kwocie 600 zł miesięcznie, w tym 300 zł w gotówce i 300 zł w formie rzeczowej. Skarżący wskazał, że jest właścicielem dwóch nieruchomości tj. stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego położonego w B. na której wpisano hipotekę na rzecz G. S.A. na kwotę znacznie przekraczającą wartość nieruchomości, tytułem zabezpieczenia spłaty kredytu na jej zakup zaciągniętego we frankach oraz nieruchomości gruntowej położonej w B. gdzie funkcjonuje jego przedsiębiorstwo. Wedle Skarżącego w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z innych składników majątku, w przypadku wykonania decyzji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. musiałby skierować egzekucję do składników majątku wykorzystywanych przez Skarżącego w działalności gospodarczej (nieruchomość gruntowa, towary, wyposażenie, środki trwałe, wierzytelności). Powyższe może skutkować zaprzestaniem spłaty kredytów a w rezultacie do konieczności zakończenia wykonywania działalności gospodarczej. Ponadto grozi utratą jedynego źródła utrzymania oraz brakiem możliwości spłaty należności alimentacyjnych zaś dla pracowników Skarżącego utratę pracy, którą wykonują sumiennie od wielu lat. Z kolei w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Skarżący najpewniej nie miałby możliwości spłaty powstałego w ten sposób zadłużenia wobec kredytodawców, pozyskania odpowiednio wykwalifikowanych pracowników i ponownego podjęcia działalności gospodarczej. Do wniosku Skarżący dołączył m.in. postanowienie w sprawie ogłoszenia upadłości A. sp. z o. o. z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...], zawiadomienie o wyznaczeniu syndyka dla A. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z wezwaniem do zgłaszania wierzytelności z dnia 26 września 2012 r., zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wobec A. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z dnia 31 października 2012 r. wraz z potwierdzeniem nadania, wykaz zaciągniętych kredytów, wydruki ksiąg wieczystych, ugodę z dnia 27 września 2017 r. w sprawie alimentów na małoletniego syna wraz z wnioskiem o jej zatwierdzenie skierowanym do Sądu Rejonowego w G. i postanowieniem tego sądu o zatwierdzeniu ugody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, obiektywnie nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie nałożony na Skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie zakończenia przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego, że z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego (ponad 254 000 zł) z jego ogólną sytuacją majątkową, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez niego działalności. Z powyższego wynika, że w sytuacji postawienia Skarżącego w stan upadłości i późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.