III SA/Wa 2509/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób niepełnosprawnych za okres od września 2003r. do grudnia 2005r. postanawia odrzucić skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] lipca 2010r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydanej z [...] września 2008r. wobec I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "Spółka"). W pouczeniu zamieszonym w decyzji wskazano, iż decyzja jest ostateczna i przysługuje od niej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Spółka pismem z 20 sierpnia 2010r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2010r. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w związku z wniesioną skargą Spółki, wydał [...] września 2010r. decyzję, w której sprostował ww. decyzję z [...] lipca 2010r. w ten sposób, że dotychczasowe pouczenie zastąpił pouczeniem: "Strona ma prawo w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji zwrócić się do Ministra Pracy i Polityki Społecznej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeśli ustawodawca przewidział środek zaskarżenia (w postaci odwołania albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w odniesieniu do sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze decyzji, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiej decyzji w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżenie oznacza m.in. złożenie środka zaskarżenia (odwołania albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z zachowaniem terminu, który zostanie rozpatrzony w postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przez: 1) wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, albo 2) wydanie decyzji uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną w całości lub w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, albo 3) zakończenie postępowanie w inny sposób. Skargę można złożyć na decyzję organu drugiej instancji – ostateczną, wydaną w tym przedmiocie, co do którego toczyło się postępowanie. Sąd zauważa, że rozpoznawanej sprawie Skarżąca złożyła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2010r. wydaną w pierwszej instancji. Wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy ustawodawca przewidział zaskarżalność takiej decyzji nie jest dopuszczalne. Warto jednak zaznaczyć, że Minister Pracy i Polityki Społecznej błędnie pouczył Skarżącą o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym w związku z wyżej opisaną okolicznością przyjmuje się, a Sąd rozpoznający tą sprawę stanowisko to w pełni podziela, że błędne pouczenie, co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może skutkować obowiązkiem rozpatrzenia skargi przez Sąd. Błędne pouczenie nie może bowiem tworzyć prawa (prawa do złożenia skargi), którego ustawodawca nie przewidział na pewnym etapie załatwienia sprawy. Sąd dodatkowo wskazuje na treść art. 52 § 1 P.p.s.a., który jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Stanowi on, że "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z akt sprawy wynika, że w sprawie ze skargi Spółki nie wyczerpano toku postępowania instancyjnego. Skarga Spółki jest zatem niedopuszczalna, jako przedwcześnie złożony środek zaskarżenia i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sąd niezależnie od powyższych rozważań stwierdza, że zakaz wywołania negatywnych skutków u Skarżącej w związku z błędnym pouczeniem nie może prowadzić do pozbawienia jej możliwości wyczerpania toku instancji. Możliwość taka istnieje i może być zrealizowana przez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2010r. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzję o sprostowaniu pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji wydano [...] września 2010r., a skarga Spółki wpłynęła do Ministra 30 sierpnia 2010r. W związku z tym do chwili złożenia skargi Skarżąca nie poinformowano, iż decyzja z [...] lipca 2010r. zawierała błędne pouczenie o środku zaskarżenia, jaki od niej przysługuje. Zdaniem Sądu ww. okoliczności mogą stanowić podstawę takiego wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.