III SA/Wa 2510/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika strony skarżącej – adw. J. B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2510/15 o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia uzasadnienia decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. B., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym: kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) - tytułem opłaty, oraz kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych 40/100) - tytułem 23% podatku od towarów i usług Postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2510/15 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. J. B. (zwanej dalej: "pełnomocnikiem") tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w niniejszej sprawie skarżącemu J. M., kwotę 221,40 zł, a w tym: kwotę 180 zł - tytułem opłaty oraz kwotę 41,40 zł - tytułem 23% podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. pełnomocnik złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a." oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801) - zwanego dalej: "rozporządzeniem", przez zastosowanie błędnej stawki minimalnej i orzeczenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zaniżonej kwocie. Pełnomocnik wniósł we wskazanym sprzeciwie o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł, a w tym kwoty 240 zł tytułem opłaty oraz kwoty 55,20 zł tytułem 23 % podatku VAT, a także przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu udzielonej stronie skarżącej w zakresie sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik powołując się na treść przepisu § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, wskazał że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka maksymalna określona w pkt 1 to stawka maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - czyli stawka w kwocie 480 zł. Pełnomocnik wskazał też, że nie prowadził niniejszej sprawy w pierwszej instancji. Natomiast z uwagi na wyznaczenie go pełnomocnikiem z urzędu już po wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 21 października 2015 r. o odrzuceniu skargi, pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz złożył do Sądu pismo z dnia 9 maja 2016 r., w którym wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika przyznane mu wynagrodzenie powinno wynosić 295,20 zł, gdyż opłata co do zasady wynosi 75% z ½ stawki maksymalnej w kwocie 480 zł, czyli kwota 180 zł, jednak nie mniej niż 240 zł. Natomiast 23% podatku VAT od kwoty 240 zł wynosi kwotę 55,20 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 260 p.p.s.a., w brzmieniu które zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) znajduje zastosowanie w odniesieniu do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015r.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w powołanym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, jak wynika z jego pisma z dnia 9 maja 2016 r., sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu z dnia 21 października 2015 r. o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik przesłał również wskazaną opinię stronie skarżącej. W konsekwencji należy więc uznać, że zostały spełnione przesłanki do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata określa powołane wcześniej rozporządzenie. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym dla adwokata wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa - wynoszą 480 zł. W związku z powyższym, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 360 zł (75 % z 480 zł), przy czym jak wskazano powyżej, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi jednocześnie, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4. W konsekwencji należy więc uznać, że wysokość przyznanej opłaty powinna wynosić co najmniej 1/2 maksymalnej opłaty ustalonej zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia - czyli ½ z 360 zł = 180 zł. Sąd biorąc pod uwagę stopień zawiłości niniejszej sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika przy sporządzeniu wspomnianej wcześniej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie zawierającej żadnego uzasadnienia w tym zakresie, nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia i ustalenia opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1. Ponadto biorąc pod uwagę treść przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, Sąd doliczył do przyznanej należności kwotę 41,40 zł tytułem 23 % podatku VAT. Łączna kwota przyznanej pełnomocnikowi należności wynosi więc 221,40 zł (180 zł + 41,40 zł). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji.