III SA/Wa 2511/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji J. C. - zwana dalej "Skarżącą", działając przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, iż spełnia ona przesłanki wstrzymania skarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Podatek bowiem, jaki ma zapłacić na podstawie tej decyzji wynosi 545.754 zł. Kwota ta znacznie przekracza możliwości płatnicze Skarżącej. Obecnie utrzymuje się z emerytury (w kwocie 1016,88 zł za miesiąc) oraz prowadzonej w ograniczonym zakresie działalności gospodarczej (dochód za zeszły rok 297.325,19 zł za zeszły rok, PIT-36L w załączeniu). W działalności gospodarczej Skarżąca nie posiada żadnego majątku trwałego poza drobnym wyposażeniem restauracji (o wartości do ok. 20 tys. zł), a lokal, w którym prowadzi działalność i co bardziej wartościowe wyposażenie wynajmuje lub leasinguje. Żadnego majątku prywatnego o znacznej wartości (nieruchomości, pojazdy), Skarżąca nie posiada. Z drugiej strony, poza bieżącymi zobowiązaniami z tytułu prowadzenia tej działalności Skarżąca posiada kredyt odnawialny w PKO BP SA na kwotę 20.000 zł. Z jednej zatem osiągane dochody (ok. 25 tys. zł miesięcznie) w żaden sposób nie są wystarczające do zapłacenia przedmiotowej zaległości, a próba ich wyegzekwowania doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody nie tylko Skarżącej, ale również jej pracownikom (zająć można jedynie rachunek bankowy i drobne wyposażenie, a to uniemożliwi prowadzenie działalności) i doprowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci zniknięcia podmiotu gospodarczego płacącego obecnie regularnie należne podatki i inne obciążenia publicznoprawne jako podatnik i płatnik. Skarżąca zatrudnia 19 osób (+10 osób na zleceniu - 13 osób na cały etat, 6 osób na pół etatu, 10 osób na umowę-zlecenie w przeliczeniu Skarżącej na pełen etat 16 osób z tych 19 osób na umowę o pracę), które wobec konieczności zamknięcia przez nią prowadzonej działalności, stracą pracę. Okoliczność ta z pewnością kwalifikuje się jako znaczna szkoda. Skarżąca podniosła, że nie ulega wątpliwości, iż zmuszona ona będzie zaprzestać spłaty zobowiązań wobec swoich dostawców, co podważy jej wiarygodność oraz doprowadzi do rozwiązania części umów z kontrahentami. W równym stopniu dotyczy to spłaty wskazanego kredytu. Skarżąca nie jest zatem w stanie wykonać przedmiotowej decyzji w ogóle, a tym bardziej bez nieodwracalnego uszczerbku dla siebie. Dodatkowo wskazała, iż fakt zaskarżenia do Trybunału Konstytucyjnego przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji w decyzji. Ewentualne bowiem ich wykonanie naruszać będzie ważny interes strony powodując nieodwracalne skutki w sytuacji, gdy możliwe jest w ogóle uchylenie podstawy prawnej do dochodzenia tych należności. W takim wypadku wyegzekwowana kwota doprowadzi do nieodwracalnych skutków po stronie Skarżącej, która w ogóle nie będzie należna. W ocenie Skarżącej niedochodzenie należności wynikającej z zaskarżonej decyzji jest również w interesie publicznym - zapobiega bowiem, konieczności późniejszego zwrotu tej należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 727.673 zł, co, jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Skarżącej poważną szkodę i mogłoby negatywnie wpłynąć na działalność gospodarczą Skarżącej i jej zamierzenia gospodarcze. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.