III SA/Wa 2514/11

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego M. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i 60/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i 60/100) Postanowieniem z 19 października 2011 r. zwolniono Skarżącego J.W. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został M. M. Wyrokiem z 16 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na skutek wniosku zgłoszonego najpierw przez pełnomocnika, a następnie przez Skarżącego, doręczono temuż pełnomocnikowi 20 czerwca 2012 r. Przy piśmie z 9 lipca 2012 r. pełnomocnik przedłożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z dowodem jej nadania. Na tej podstawie wniósł o przyznanie wynagrodzenia tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za wspomnianą opinię, które nie zostały pokryte w żadnej części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). W niniejszej sprawie – na obecnym jej etapie - pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak bowiem wynika z protokołu rozprawy pełnomocnik pouczony o prawie wniesienia wniosku o zasądzenie zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wniosku takiego nie zgłosił. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł, o czym stanowi § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.