III SA/Wa 252/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy W piśmie z 18 lipca 2018 r. Skarżący W. L. – po raz kolejny – zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Poprzedni jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania na mocy zarządzenia z 19 lipca 2018 r. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący został wezwany do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Jako, że w przewidzianym w wezwaniu terminie tego nie uczynił, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy z 11 sierpnia 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania. Mając na uwadze wspomniany wyżej brak reakcji na wezwanie Sądu referendarz sądowy uznał, że rozpoznawanie kolejnego wniosku Skarżącego jest niecelowe. Z akt sprawy wynika bowiem, że swoje działania Skarżący ogranicza do składania tożsamych w swej treści pism, w których akcentuje przede wszystkim fakt niewydania mu do dnia dzisiejszego odpisu sentencji zapadłego w niniejszej sprawie wyroku. Podkreśla jednocześnie, że wydanie to powinno nastąpić nieodpłatnie. Tymczasem w kwestii tej wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych wobec Skarżącego postanowieniach z 12 i 14 lutego 2018 r. w sprawach II FZ 842-843/17, II FZ 50-51/18. Sąd ten wprost stwierdził, że "Skarżący bezzasadnie wywodzi, iż wnioskowane doręczenie odpisu sentencji wyroku nie podlega opłacie". Powyższe oznacza, że doręczenie to może nastąpić dopiero po uprzednim uiszczeniu opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł. Co prawda przepisy przewidują możliwość zwolnienia z tej opłaty (instytucja prawa pomocy), niemniej zwolnienie to uzależnione jest nie tylko od spełnienia ściśle określonych przesłanek, ale również od złożenia stosownego wniosku na sformalizowanym druku. W niniejszej sprawie Skarżącego wezwano już raz do nadesłania takiego druku. Na wezwanie to jednak nie odpowiedział. Skoro zatem Skarżący nie wykonał wcześniejszego wezwania Sądu, to dalsze procedowanie nad kolejnym jego wnioskiem stało się - w ocenie referendarza sądowego - zbędne. Mogłoby to bowiem prowadzić do skutków dla Skarżącego niekorzystnych, a mianowicie do nieuzasadnionego odwlekania w czasie rozpatrzenia jego wniosku o doręczenie odpisu sentencji wyroku. A jak wynika z treści pism na tym doręczeniu Skarżącemu najbardziej zależy. Istotne jest także to, iż złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne jedynie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w danej sprawie. Tymczasem zapadły w niniejszej sprawie wyrok jest już prawomocny. Z tych wszystkich względów postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego podlega umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).