III SA/Wa 252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS) wszczął wobec majątku K.K. (dalej: skarżący, strona, zobowiązany) postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej również: wierzyciel) tytułu wykonawczego z 25 października 2016 r. Nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2011 r. w kwocie należności głównej 10.427,00 zł plus 6.237,80 zł odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W celu wyegzekwowania zaległości objętej tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny zawiadomieniami z 2 listopada 2016 r. Nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. i [...] S.A. Zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone stronie 16 listopada 2016 r., natomiast dłużnicy zajętych wierzytelności otrzymali je za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ognivo 3 listopada 2016 r. Bank [...] S.A. poinformował, że istnieją przeszkody w realizacji zajęcia spowodowane brakiem środków, gdyż saldo na rachunku bankowym strony wynosi 1.153,51 zł oraz 113,72 EUR. Natomiast [...] S.A zawiadomił o braku środków na koncie, a następnie poinformował, że umowa o prowadzenie rachunku bankowego została rozwiązana. Następnie zawiadomieniem z 2 listopada 2016 r. Nr [...] NUS dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego stronie w H. S.A. Zajęcie zostało doręczone stronie 16 listopada 2016 r., natomiast spółce 7 listopada 2016 r. Pracodawca zawiadomił organ egzekucyjny, że skarżący zakończył u niego pracę 30 kwietnia 2015 r. Jednocześnie spółka poinformowała, że znajduje się w upadłości likwidacyjnej i posiada zobowiązania wobec strony z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia. Syndyk w momencie regulowania zobowiązań, przekaże organowi egzekucyjnemu zajętą przez niego część wynagrodzenia zobowiązanego. Pismem z 22 listopada 2016 r. skarżący wniósł na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r., poz. 1201, ze zm., dalej: u.p.e.a.). zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie postępowania oraz jego zawieszenie do czasu rozpatrzenia wniesionych zarzutów. NUS wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, a następnie postanowieniem z [...] listopada 2016 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku strony na podstawie między innymi tytułu wykonawczego z 25 października 2016 r. Nr [...] Organ egzekucyjny zawiadomił H. S.A., [...] S.A oraz Bank [...] S.A. o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. wierzyciel uznał za niedopuszczalne zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku objętego między innymi ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty: określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), niespełnienia przez wystawione tytuły wykonawcze wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z [...] marca 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie wierzyciela w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z [...] maja 2017 r. uznał zarzut zgłoszony przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za dzień 2 września 2016 r. odsetek od należności głównej za uzasadniony, zaś w pozostałej części zarzuty tj. z art. 33 § 1 pkt 1 (wykonanie, wygaśnięcie, przedawnienie), pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. uznał za nieuzasadnione. Następnie postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., po rozpoznaniu zażalenia strony, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela. Postanowieniem z [...] września 2017 r. Nr [...], NUS uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) w zakresie naliczonych za dzień 2 września 2016 r. odsetek od należności głównej. NUS oddalił jako niezasadne zarzuty: wykonania, wygaśnięcia i przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r. Nr [...] (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Skarżący wniósł zażalenie zarzucając naruszenie: – art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1, 2, 3, 6, 8, i 10 u.p.e.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie: – art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257, ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18, art. 34 § 1 §, 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, i 10 u.p.e.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu, że zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) postanowieniem z [...] listopada 2017 r. Nr [...] uchylił postanowienie NUS z [...] września 2017 r. w części dotyczącej uznania za zasadny zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych na dzień 2 września 2016 r. odsetek od należności głównej i orzekając co do istoty uznał ten zarzut za zasadny oraz w związku z tym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec strony na podstawie tytułu wykonawczego z 25 października 2016 r. w części nienależnie naliczonych za dzień 2 września 2016 r. odsetek od zobowiązania podatkowego, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ nadzoru wyjaśnił, że unormowanie zawarte w art. 34 § 1 u.p.e.a, nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, dlatego też NUS nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, i 3 u.p.e.a. i badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W ocenie DIAS, słusznie organ egzekucyjny uznał jako zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, w części dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych na dzień 2 września 2016 r. odsetek od należności głównej, jak również słusznie oddalił zarzuty strony dotyczące wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia, braku wymagalności oraz określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 u.p.e.a.). Wypowiedź wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., będąc wiążąca dla organu egzekucyjnego, była również wiążąca dla organu II instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. DIAS wskazał, że egzekwowany obowiązek to podatek od towarów i usług za luty 2011 r., który podlegał egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 2 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. Jego wysokość została określona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r. Nr [...], której wierzyciel postanowieniem z [...] października 2016 r. Nr [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję wymiarową w części określającej zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i grudzień 2011 r., jak również kwiecień, lipiec i grudzień 2013 r. oraz uchylił decyzję organu I instancji za sierpień 2011 r. w wysokości 25.431,00 zł określając jednocześnie zobowiązanie podatkowe na kwotę 14.694,00 zł oraz za styczeń i luty 2013 r. umarzając w tym zakresie postępowanie podatkowe. Organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] lipca 2016 r. określił kwotę całego należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2011 r. Natomiast wskazana w tytule wykonawczym z 25 października 2016 r. kwota należności głównej tj. 10.427,00 zł obejmuje kwotę należności pieniężnej stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji wymiarowej (której nadano rygor natychmiastowej wykonalności) organu I instancji tj. 12.507,00 zł, a kwotą wpłaconą przed podatnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na podstawie danych zawartych w złożonej deklaracji VAT-7. Ustosunkowując się do zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych odsetek od należności głównej (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.) NUS uznał za wierzycielem, że jest on zasadny, ponieważ nie została zastosowana przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r. Nr [...] strona pismem z 16 sierpnia 2016 r. wniosła odwołanie, które wpłynęło do Urzędu 18 sierpnia 2016 r. Odwołanie zostało w trybie art. 227 § 1 O.p. przekazane do Dyrektora Izby Skarbowej w G., który potwierdził jego odbiór w dniu 2 września 2016 r. Zdaniem DIAS, skoro przekazanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. odwołania strony od decyzji wymiarowej nastąpiło 15-go dnia, licząc od momentu wpływu tego środka zaskarżania, to organ I instancji winien zastosować na dzień 2 września 2016 r. przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2011 r. DIAS wskazał, że wprawdzie NUS prawidłowo, powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela, uznał za zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych na dzień 2 września 2016 r. odsetek, to jednak nie umorzył postępowania egzekucyjnego w części nienależnie naliczonych odsetek. Z tego powodu DIAS orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 w zakresie wykonania obowiązku organ II instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykonanie ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Argumentując z kolei niesłuszność zarzutu przedawnienia DIAS wskazał, że jeżeli nie wystąpiłyby żadne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, przedawnienie nastąpiłoby 31 grudnia 2016 r. Przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło 16 listopada 2016 r. tj. z dniem odebrania zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego przez stronę. Bieg terminu przedawnienia zaczął więc biec na nowo tj. od 17 listopada 2016 r., a zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym jest wymagalne do 17 listopada 2016 r. DIAS uznał za nieuzasadniony zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ponieważ nie zaistniała żadna z przesłanek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z art. 59 § 1 O.p. Podobnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutu wszczęcia postępowania egzekucyjnego po wygaśnięciu obowiązku podlegającego egzekucji. DIAS uznał za bezzasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tj. braku wymagalności obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Zdaniem organu II instancji z chwilą nadania postanowieniem z [...] października 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej z [...] lipca 2016 r., zaległość podatkowa strony stała się wymagalna i podlegała wykonaniu, stosownie do art. 239a O.p. Tytuł wykonawczy został więc wystawiony zasadnie. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. DIAS stwierdził, że istnieje zgodność między treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r., a obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 25 października 2016 r. Z treści kwestionowanego tytułu wykonawczego jasno wynikało, że w części E w polu 2 odnoszącym się do danych dotyczących należności pieniężnych, wierzyciel prawidłowo, jako rodzaj dochodzonych należności wskazał podatek od towarów i usług, natomiast w polach: 3, 4 i 5 jako podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji, podał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r., która na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 25 października 2016r. była podstawą dochodzenia należności podatkowej w nim określonej. Nadto w części E1 tytułu wykonawczego, wierzyciel wskazał okres, którego dotyczy należność. Wyjaśniając różnicę pomiędzy wskazaną w decyzji wymiarowej kwotą dochodzonej należności głównej tj. 12.507,00 zł, a podaną przez wierzyciela w tytule wykonawczym tj. 10.427,00 zł DIAS podkreślił, że wynika ona z wpłaty dokonanej przez stronę, zgodnie ze złożoną deklaracją VAT-7, na poczet zobowiązania podatkowego. Organ nadzoru wyjaśnił, że wierzyciel wskazując w tytule wykonawczym kwotę dochodzonej należności tj. 10.427,00 zł prawidłowo pomniejszył ją o wpłatę dokonaną przez podatnika na poczet w/w zobowiązania podatkowego, ponieważ nie może domagać się od zobowiązanego całej kwoty wskazanej w decyzji wymiarowej, tj. 12.507,00 zł i naliczać od niej odsetek, gdyż cześć tej należności została przez stronę uregulowana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. DIAS uznał za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnych. Organ II instancji wskazał, że obowiązek podatkowy podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Skarżący spełniał kryteria do uznania go za zobowiązanego, który poddany jest jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, bo nie odnosił się do niego żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 u.p.e.a. Możliwe było więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego, tak ze względów przedmiotowych, jak i podmiotowych. Zdaniem DIAS, egzekucję administracyjną należało uznać za dopuszczalną. DIAS odnosząc się do kolejnego zarzutu tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) również uznał go za niezasadny. W ocenie organu nadzoru ta uciążliwość nie jest nadmierna, co więcej - jest ona możliwie minimalna. Ingerencja w swobodę działalności gospodarczej i w prawo własności (prawo do swobodnego dysponowania pieniędzmi zgromadzonymi na rachunku bankowym, bądź prawo do zajęcia wynagrodzenia za pracę) jest dopuszczalna na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że pismem z 3 lutego 2017 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o rozłożenie na raty wszystkich zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, organ odwoławczy wyjaśnił, że ta okoliczność nie miała wpływu na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Za nieuzasadniony DIAS uznał kolejny zarzut, polegający na naruszeniu art. 33 § 1 pkt. 10 u.p.e.a, przez wskazanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w tytule wykonawczym nieprawidłowej treści podlegającego egzekucji obowiązku, a także błędnej wysokości zaległości podatkowej i odsetek. Tytuł wykonawczy został sporządzony według wzoru ustalonego dla danego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. (Dz. U. z 2014r. poz. 650) w sprawie wzorów tytułów wykonawczych, zmienionym następnie rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej z dnia 8 sierpnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1305). Dodatkowo zawierał wszystkie niezbędne elementy z art. 27 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu, że zastosowane w postępowaniu środki egzekucyjne w postaci zajęć (w formie elektronicznej) wierzytelności z rachunków bankowych w [...] S.A i Banku [...] S.A są nieprawidłowe pod względem formalnym, gdyż nie zawierają pieczęci i podpisu pracownika organu egzekucyjnego, organ nadzoru wyjaśnił, że powyższe nie może być przedmiotem rozpatrzenia w trybie zarzutowym, winno być natomiast przedmiotem rozpatrzenia w trybie skargi na czynność egzekucyjną. W ocenie DIAS nie zasługiwał na uwzględnienie również podniesiony zarzut naruszenia przepisów art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8, i 10 u.p.e.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu w którym organ egzekucyjny bezzasadnie uznał, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie zasługują na uwzględnienie. Zarzucając naruszenie tych przepisów skarżący zdawał się mylić ocenę zasadności nieuwzględnienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne z wymogami dotyczącymi aktu, jakim jest postanowienie. Zaskarżone postanowienie spełniało wymogi art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie w całości postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł naruszenie: art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art 144 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a., art 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. – przez ich niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyżej wskazanych stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Skarżący podniósł w niniejszej sprawie zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a., tj.: 1) wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, 2) brak wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. nr [...], 4) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego, 5) niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych, 6) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, oraz 7) niespełnienie przez ww. tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w jego skardze Sąd zauważa na wstępie, że przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, wobec czego organ egzekucyjny rozpatrując w niniejszej sprawie zarzuty wniesione przez Skarżącego nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.e.a. i badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W postanowieniu z [...] maja 2017 roku nr [...] wierzyciel uznał za zasadny zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek naliczonych od należności głównej za dzień 2 września 2016 roku. Konsekwencją takiego stanowiska wierzyciela było uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji, uznanie tego zarzutu za uzasadniony umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie powołanego wcześniej tytułu wykonawczego w części nienależnie naliczonych odsetek od zobowiązania podatkowe go dzień 2 września 2016 roku. W pozostałym zakresie zarzuty podniesione przez skarżącego zostały uznane przez wierzyciela za nieuzasadnione. Zasadnie więc organ egzekucyjny oddalił zarzuty skarżącego dotyczące wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia, braku wymagalności oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.e.a.). Zasadnie również organ Ii instancji utrzymał w mocy to orzeczenie organu I instancji, zasadnie podnosząc, że stanowisko wierzyciela jest wiążące również dla organu Ii instancji rozpoznającego zażalenie. Sąd uznaje za prawidłowe również stanowisko organu nadzoru w kwestii oceny podniesionego przez skarżącego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, opartego na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zauważyć w tym miejscu należy, że egzekwowany od Skarżącego w niniejszej sprawie obowiązek to podatek od towarów i usług za luty 2011 r., którego wysokość została określona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...], która następnie została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w części określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec i grudzień 2011 r., jak również kwiecień, lipiec, i grudzień 2013 roku. Obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy nr [...] z 25 października 2016 roku został wystawiony przez uprawniony podmiot, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego wskazaną egzekucję administracyjną należało uznać za dopuszczalną. Ponadto odnotować należy w tym miejscu, że podnoszony przez skarżącego zarzut niedopuszczalności egzekucji, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. nie jest również zasadny zważywszy na zastosowane przez organ środki egzekucyjne. Zastosowane w niniejszej sprawie przez organ egzekucyjny środki egzekucyjne, tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zostały bowiem przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 2 i 4 u.p.e.a. i opisane w Dziale II, Rozdział 2 i 4, art. 72 - 78 i art. 80 - 88 u.p.e.a. Sąd zgadza się ponadto ze stanowiskiem organu nadzoru w kwestii oceny zasadności zarzutu skarżącego dotyczącego zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że organ nadzoru odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnił skarżącemu, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, stanowi w świetle przepisów u.p.e.a. jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych, bowiem w przypadku prowadzenia egzekucji z rachunku bankowego zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń i rozliczeń pieniężnych, jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji, zaś może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotą. Poza tym skarżący podnosząc omawiany zarzut, nie wskazał na czym konkretnie polega wskazywana przez niego uciążliwość zastosowania tego środka egzekucyjnego. Sąd podziela również w niniejszej sprawie stanowisko organu nadzoru, który wskazywał, że skoro celem egzekucji jest doprowadzenie do wykonania obowiązku zapłaty podatku w znaczącej kwocie, to nie sposób uznać, iż do jej wyegzekwowania wystarczające będzie jedynie zajęcie rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącego w [...] S.A. i Banku [...] SA, w sytuacji gdy oba banki poinformowały o przeszkodach w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków finansowych. Poza tym skarżący podnosząc omawiany zarzut, nie wskazał na inny środek egzekucyjny, który mógłby zostać zastosowany, a który w jego ocenie byłby mniej dolegliwy, prowadząc jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie należności pieniężnej. Sąd zgodził się również ze stanowiskiem organu nadzoru w kwestii oceny zasadności zarzutu Skarżącego opartego na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, tytuł wykonawczy będący podstawą egzekucji w niniejszej sprawie zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. niezbędne do stwierdzenia jego prawidłowości i skuteczności. Ponadto również druk przedmiotowego tytułu wykonawczego odpowiada wzorowi ustalonemu dla danego rodzaju druków w obowiązującym do dnia 5 września 2016 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych (Dz. U. z 2014 r., poz. 650). Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego w jego skardze zarzutu naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, Sąd wskazuje, że zarówno postanowienie organu nadzoru, jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego spełniają wymogi określone w przepisach art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W uzasadnieniu tych postanowień przedstawiony został stan faktyczny niniejszej sprawy oraz wyjaśniona została istota środka zaskarżenia w formie zarzutów przewidzianych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Ponadto oba te organy ustosunkowały się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, przedstawiając wyczerpujące uzasadnienie zawierające własne stanowisko w przedmiocie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 10 u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi. Ponadto Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi. Z tych powodów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.