III SA/Wa 2522/15

Dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca ("Spółka") – Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji. W osnowie wniosku podniosła, że w sprawie zaistniało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wykonanie decyzji wydanej w pierwszej instancji, która spowodowałaby utratę płynności finansowej Skarżącej. W opinii Skarżącej w sprawie istotniejsze jest jednak niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Według Skarżącej, z uwagi na wydanie przez organ postanowienia o zaliczeniu dokonanych przez nią wpłat, wykonanie decyzji pierwszej instancji oraz zaliczenie na jej poczet należności będzie miało nieodwracalny wpływ na inne postepowania prowadzone przez organ w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków kładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Skarżąca utraciłaby możliwość powoływania się na zarzut objęcia decyzją sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, a dotyczącą odpowiedzialności Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca w obszernej osnowie wniosku odniosła się w zasadzie jedynie do wysokości zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją i stwierdziła, że wyegzekwowanie tej kwoty może spowodować utratę płynności finansowej Skarżącej. Z powyższej okoliczności Spółka wywiodła, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody. Uznała ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało wpływ na inne postępowania prowadzone przez organ w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych – z czego wywiodła przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Podnoszone przez nią twierdzenie, iż zapłata kwoty zobowiązania podatkowego może skutkować utratą płynności finansowej Skarżącej, powinno zostać poparte dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże Skarżąca nie zestawiła nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawiła także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować utratą płynności finansowej Spółki. W ocenie Sądu takiej okoliczności Skarżąca nie uprawdopodobniła. Wskazać bowiem należy, iż już z samego zestawienia jedynych dostępnych Sądowi danych dotyczących kondycji finansowej Spółki, tj. wysokości kapitału zakładowego w kwocie [...] zł (odpis z KRS dołączony do skargi) z wysokością zobowiązania wynikającą z zaskarżonej decyzji w kwocie 16.905 zł, wynika, że kwota przedmiotowego zobowiązania podatkowego stanowi około 4% kwoty kapitału zakładowego Spółki. W ocenie Sądu dane te nie przemawiają za uznaniem stanowiska Skarżącej o możliwości wystąpienia po jej stronie znacznej szkody. Po drugie, odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało wpływ na inne postępowania prowadzone przez organ, co skutkować ma spełnieniem przesłanki trudnych do odwrócenia skutków, zauważyć należy, iż Skarżąca, pomimo obszernego uzasadnienia wniosku, w istocie nie wskazała nawet w jaki konkretnie sposób odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) miałaby wywrzeć wpływ (w domniemaniu – negatywny) na inne toczące się wobec Spółki postępowania, a w konsekwencji spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła bowiem jedynie, że utraciłaby możliwość powoływania się na zarzut objęcia decyzją sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, a dotyczącą odpowiedzialności Skarżącej. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie Skarżącej w żaden sposób – czego wymaga art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie uprawdopodobnia możliwości zaistnienia w sprawie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków, dotyczy natomiast taktyki procesowej, jaką obrała Skarżąca w sporze z organami podatkowymi i odnosi się do innych toczących się wobec niej postępowań - co jednak wykracza poza granice niniejszej sprawy. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.