III SA/Wa 2526/17

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13/09/2017 r po rozpoznaniu wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 17/5/2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie 1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona. 2) Skarżący S. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (tj przez Panią dr rpr M.W.-T.), wnioskiem w skardze oraz wnioskiem zawartym na formularzu PPF (data 4/9/2017 r), zwrócił się przyznanie prawa pomocy. Powołał się na wielość kontroli podatkowych, nieprowadzenie rejestru VAT, fakt pozostawania żony bez pracy przez ostatnie lata, wszczęcie postępowania upadłościowego, brak środków finansowych. Posiada dom o wartości 4 mln zł, mieszkanie o wartości 0,5 mln, 2ha ziemi (współwłasność), wierzytelność 900 tys zł. Jak wskazał – pod groźbą odpowiedzialności karnej – miesięczny dochód netto gospodarstwa domowego pochodzi z umowy zlecenia małżonki, zatrudnionej w szpitalu i wynosi 1700 zł. Skarżący ponosi, z posiadanych środków wydatki miesięczne na poczet grzywny, czynszu i mediów, kredytu – w wysokości ok 31300 zł. 3) Skarżący wykonał część wezwania urzędnika sądowego i przekazał fakturę VAT dotyczącą wynagrodzenia pełnomocnika. Innych dokumentów, m.in. wyciągów z rachunków bankowych kalkulacji kosztów życia, dokumentów rachunkowych, zaświadczenia z gminy, zaświadczeń o wysokości wynagrodzenia i in. - nie nadesłał. 4) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi, w kwocie niespełna 6 tys. zł. Oznacza to, że po uiszczeniu tej kwoty skarga Strony zostanie rozpoznana. Do tego zakresu prawa pomocy, tj. kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony Skarżącej może bowiem (zawsze) zmieniać się. Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, jednakże bez udzielenia przez nią wszystkich informacji o stanie finansowym gospodarstwa domowego Strony (rocznych dochodów, kalkulacji kosztów życia, wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia z gminy, zaświadczeń o wysokości wynagrodzenia i in. precyzyjnie oznaczonych w wezwaniu), niemożliwe jest przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Referendarz sądowy rozumie niekomfortową sytuację Strony, posiadającej – ale tylko na pozór, z uwagi na obciążenia rzeczowe – znaczny majątek (dom o wartości 4 mln, mieszkanie – 0,5 mln, wierzytelności, ziemię i in.), lecz wolność w uzyskiwaniu środków z tego tytułu jest niezwykle ograniczona, choćby z uwagi na stałe miesięczne obciążenia Strony w niebagatelnym rozmiarze, wskazanym powyżej. Nie ulega również wątpliwości, że zaspakajania niezbywalnych potrzeb gospodarstwa domowego, oznaczonych w rubryce 11 formularza PPF, nie ułatwia – a być może, choć Strona na to nie powołała się, uniemożliwia - skromny dochód gospodarstwa domowego. W każdym natomiast razie, zdaniem referendarza sądowego, wykazując należny, bo obecny w naszej tradycji kulturowej, a prawniczej w szczególności, szacunek dla starań Skarżącego poczynionych w celu "związania końca z końcem" (magnus ille, qui in divitiis pauper est), tj. zabezpieczenia minimum egzystencji jego gospodarstwa domowego, przy uwzględnieniu przekazanych do akt sprawy informacji o jego stanie majątkowym, brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, że Skarżący jest niezdolny do wygospodarowania, kwoty ok 6 tys. zł należnej obecnie z tytułu wpisu od skargi. Nie wykazana bowiem została pełnia jego sytuacji finansowej. 5) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.