III SA/Wa 2528/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia, , Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia w przedmiocie podatku rolnego postanawia: -odrzucić skargę - Pismem (data wpływu do Urzędu Miasta w S. w dniu 8 sierpnia 2005r.) Z. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzasadniając ją brakiem pozytywnych decyzji w sprawach wielokrotnie przedstawianych organom administracji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 września 2005r. skarżący został wezwany w dniu 7 września 2005r. do sprecyzowania ww. pisma, w terminie siedmiu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W wykonaniu wezwania skarżący w piśmie, złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 19 września 2005r., sprecyzował swoje żądania. Podniósł, iż skarga dotyczy: bezczynności Prezydenta Miasta S. i Prezydenta W. w sprawach przedstawianych w pismach: - z września 2004r., w którym opisano powstanie i walki II Armii Ludowego Wojska Polskiego, - z lutego 2005r. - zawierającego prośbę o sfinalizowanie i wydanie w formie książkowej wspomnień i komentarzy p. S., - z lutego 2005r. skierowanym do Prezydenta Miasta S., a dotyczącym podatku rolnego za grunt położony w S., którego skarżący jest właścicielem, - w skardze z kwietnia 2005r. skierowanej do Rady Miasta S. a dotyczącej niepodjęcia przez Prezydenta decyzji w sprawie pisma z lutego 2005r., - z lipca 2005r. dotyczącego wniosku skarżącego o natychmiastowe odkupienie przez Urząd Miasta w S. jego gospodarstwa rolnego. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż jego skargi na decyzje administracyjne, kierowane przez lata do różnych instancji w S. nie przyniosły żadnych efektów. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.. - dalej: u.p.p.s.a) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na decyzje, postanowienia oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie tego przepisu mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego wszelkie akty lub czynności, które są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W związku z dyspozycją zawartą w pkt 8 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc wskazanych powyżej decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji (tak T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005, str. 86). Ze skargi wynika, że skarżący domagał się m.in. od Prezydenta Miasta S. podjęcia decyzji w sprawie dotyczącej wydania w formie książkowej jego wspomnień z czasów II Wojny Światowej, a także w sprawie natychmiastowego wykupu przez Urząd Miasta S., nieruchomości będącej własnością skarżącego. Sąd zauważa, iż te zarzuty skargi nie dotyczą bezczynności organu administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – pkt 4 u.p.p.s.a. bowiem ustosunkowanie się do tego rodzaju wniosków skarżącego nie wiąże się z wydaniem decyzji, czy też postanowienia, ani nie jest aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na marginesie Sąd podkreśla, iż organ administracji ustosunkował się do wszystkich wniosków skarżącego, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Skarżący nie odebrał części pism do niego adresowanych, czego dowodem są zwrotne potwierdzenia odbioru z adnotacjami – "mieszkanie zamknięte" i "adresat odmówił przyjęcia", znajdujące się w aktach sprawy. Co do zarzutu skargi dotyczącego podatku rolnego Sąd zauważa, iż zgodnie 52 u.p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis w takim brzmieniu oznacza, że dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otwiera skarżącemu drogę do uruchomienia kontroli działania organów administracji przez sąd administracyjny. W decyzji Prezydenta Miasta S. dotyczącej wymiaru podatku rolnego zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za pośrednictwem Prezydenta Miasta S. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Dopiero na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który jest właściwy do rozpatrzenia odwołania, skarżącemu będzie przysługiwać skarga do sądu administracyjnego. Odrzucając skargę Sąd pragnie jednocześnie wyjaśnić, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji w takim zakresie Sąd nie jest uprawniony do orzekania o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa materialnego, a takie prawo ma jedynie właściwy do załatwienia danej sprawy organ administracji publicznej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, art. 58 § 1 pk 6 w związku z art. 58 § 3 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.