III SA/Wa 253/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 253/18 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K.K. ("Skarżący") o przyznanie prawa pomocy. Podstawę takiego zarządzenia stanowiła okoliczność, że Skarżący, mimo wezwania, nie złożył wniosku o prawo pomocy na obecnie obowiązującym formularzu. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Podniósł, iż nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Wskazał również, że wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF poprzez udzielenie informacji, złożenie oświadczeń i dostarczenie dokumentów o co najmniej 14 dni. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. został poinformowany, że termin przedłużono do 30 kwietnia 2018 r., przy czym pismo z dnia 26 kwietnia 2018 r. doręczono Skarżącemu po upływie wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na mocy art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 26 marca 2018 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to, wraz z formularzem, doręczono Skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2018 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru podpisał Skarżący (karta 27 akt sprawy). Pozostało jednak bez odpowiedzi. Wobec tego zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego odpowiada prawu. Skarżący nie wykonał bowiem wezwania do przedłożenia wniosku o prawo pomocy na obowiązującym formularzu. Jednocześnie zarzuty Skarżącego są bezzasadne. Z urzędowego dokumentu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż został on prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego. Skoro Skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku, to zasadnie wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. Bez wpływu na to rozstrzygnięcie pozostawał fakt przedłużenia Skarżącemu terminu do uzupełnienia wniosku. W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a. i jako taki termin ten nie może być przedłużany (por. postanowienie NSA z 11 lipca 2016 r., II FZ 195/16). Oznacza to, że niezłożenie w terminie siedmiu dni wypełnionego formularza skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skutku tego nie może uchylić nawet nieprawidłowe przedłużenie terminu do jego uzupełnienia. Tym samym bez znaczenia jest akcentowana przez Skarżącego okoliczność, iż pismo informujące o przedłużeniu wspomnianego terminu odebrał dopiero w dniu 7 maja 2018 r. Gdyby jednak chcieć przyjąć rozwiązanie dla Skarżącego najbardziej korzystne, to i tak - w realiach niniejszej sprawy – nie mogłoby zapaść inne niż dotychczas rozstrzygnięcie. Formularz PPF nie został bowiem w ogóle złożony. Tymczasem jego złożenie jest konieczne, by móc przystąpić do badania sytuacji materialnej Skarżącego i oceny czy sytuacja ta jest tego rodzaju, iż nie jest on w stanie pokryć należnych w sprawie kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie przytoczonych przepisów orzekł, jak w sentencji postanowienia.