III SA/Wa 2531/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej – M.K. – kwotę 1 500 (jeden tysiąc pięćset) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. M.K. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Zarządzeniem z 22 sierpnia 2016 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżania. Skarżący pismem z 5 września 2016 r. uzupełnił przedmiotowy brak formalny skargi, wnosząc jednocześnie o zwolnienie z kosztów. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym przy piśmie z 10 października 2016 r. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia pełnomocnika. Postanowieniem z 15 listopada 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. W związku z uprawomocnieniem się powyższego postanowienia, Skarżący zarządzeniem z 29 grudnia 2016 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 7 stycznia 2017 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 78 akt sądowych). Skarżący pismem z 19 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując, że 7-dniowy termin był za krótki, aby mógł on zebrać kwotę niezbędną na pokrycie wpisu. Zarządzeniem z 23 stycznia 2017 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi przez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz uiszczenie wpisu. Jak wynika z akt postępowania, Skarżący 18 lutego 2017 r. uiścił pełny wpis sądowy od skargi (vide: potwierdzenie wpisu do rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie – karta 87 akt sądowych). Postanowieniem z 13 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wskazując, że brak środków finansowych nie uzasadnia przywrócenia terminu, ale może stanowić co najwyżej podstawę do zwolnienia z kosztów sądowych. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił także okoliczności wskazujących na brak jego winy w niedotrzymaniu terminu uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia został doręczony Skarżącemu 22 marca 2017 r. Skarżący pismem z 23 marca 2017 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o rozpoznanie sprawy i nieumarzanie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wygospodarowanie przez niego kwoty wpisu stanowiło znaczny problem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym m.in. od skargi na decyzję, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a w myśl § 3 tego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone Skarżącemu 7 stycznia 2017 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 78 akt sądowych), a więc termin do wykonania czynności określonej tym zarządzeniem upłynął 10 stycznia 2017 r. Skarżący należny wpis uiścił dopiero 18 lutego 2017 r. po wezwaniu go do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zważywszy, że Sąd postanowieniem z 13 marca 2017 r. odmówił przywrócenia Skarżącemu terminu do uiszczenia wspomnianego wpisu, uznać należy, iż wpis nie został uiszczony w terminie. Tym samym w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające odrzucenie skargi w uwagi na nieuiszczenie wpisu. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o rozpoznanie sprawy i nieumarzanie postępowania wyjaśnić należy, że z brzmienia obowiązujących przepisów wynika, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi podlega ona odrzuceniu. W tym miejscu należy wskazać, że brzmienie takie wyłącza wszelką uznaniowość w zakresie możliwości kontynuowania postępowania i wydania rozstrzygnięcia pomimo nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w przypadku odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów, w związku z czym Sąd ma obowiązek odrzucić skargę w przypadku stwierdzenia nieuiszczenia wpisu w pełnej wysokości w wyznaczonym terminie, w tym uiszczenia go po wyznaczonym terminie. Na marginesie powyższego Sąd w ślad za uzasadnieniem postanowienia z 13 marca 2017 r. wskazuje, że kwestia trudności w zgromadzeniu środków pieniężnych na pokrycie wpisu sądowego nie uzasadnia zmiany terminu dokonania tej czynności i może co najwyżej stanowić uzasadnienie do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.