III SA/Wa 2534/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej "NUS") na podstawie wystawionego przez Burmistrza T. w dniu 17 grudnia 2014 r. tytułu wykonawczego nr [...], którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 48.651 zł należności głównej, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności, prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowych należności na podstawie zawiadomienia z dnia 19 grudnia 2014 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S. A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono Spółce wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19 grudnia 2014 r. W dniu 24 grudnia 2014 r. Bank [...] w W. S.A. zrealizował w całości ww. zajęcie rachunku bankowego. Z kolei w dniu 29 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny odnotował wpływ pisma z dnia 23 grudnia 2014 r. Burmistrza T., w którym poinformował o dokonaniu przez zobowiązanego wpłaty w dniu 19 grudnia 2014 r. w kwocie 79.417 zł. W związku z powyższym do dochodzenia na podstawie tytułu wykonawczego nr 377 z dnia 17 grudnia 2014 r. pozostała kwota 1 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Pełnomocnik Spółki pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.) – dalej "u.p.e.a.". Tym samym stwierdził, że egzekucja została podjęta w zakresie wykonanego już obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zauważył, że w sytuacji, gdy decyzji Burmistrza T. z dnia [...] grudnia 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż wydano ją przed doręczeniem decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto nie została ona doręczona, należy ją uznać za niewykonalną, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W związku z powyższym oraz z uwagi na zapis art. 7 § 3 u.p.e.a. za zasadny uznał zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Odnosząc się z kolei do zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. uznał, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna, a także błędne oznaczenie odsetek powoduje, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy nie został zrealizowany. Naczelnik Urzędu Skarbowego przy piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. przekazał zarzuty wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Burmistrz T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Stwierdził, iż egzekucja została podjęta w stosunku do zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres 2009 r., która została określona decyzją Burmistrza T. z dnia [...] grudnia 2014 r., której to decyzji następnie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Ponadto wierzyciel stwierdził, iż tytuł wykonawczy z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] odpowiadał wymogom określonym w art. 27 u.p.e.a. Wskazał, że został on doręczony Skarżącej w dniu 19 grudnia 2014 r. i w tym samym dniu na konto organu egzekucyjnego wpłynęła kwota podatku w wysokości 79.417 zł. Po rozliczeniu przedmiotowej kwoty, do dochodzenia pozostała kwota 1 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższego Burmistrz T. za nieuzasadnione uznał zarzuty zgłoszone przez Skarżącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Wobec powyższego Naczelnik US postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu zwracając uwagę na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela, podtrzymane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jego zdaniem w sytuacji, gdy egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu 19 grudnia 2014 r., poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności (bankowi) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, to nie można uznać, że wpłata dokonana w tym samym dniu stanowi wcześniejsze wykonanie obowiązku. Również za nieuzasadniony uznał zarzut wniesiony w trybie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., dotyczący braku wymagalności należności, w sytuacji, gdy wierzyciel potwierdził, iż egzekucja administracyjna wobec Spółki została podjęta w stosunku do zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres 2009 r. i określonej decyzją Burmistrza T. z dnia [...] grudnia 2014 r., której to decyzji następnie nadany został rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. Z kolei odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W jego ocenie zarzut oparty na ww. podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. Tym samym o tym czy egzekucja jest dopuszczalna – w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 ww. ustawy określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Wskazał, iż badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. dokonywane jest przez organ egzekucyjny na wstępnym etapie postępowania egzekucyjnego. Końcowo uznając za bezzasadny zarzut zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że w ramach tego zarzutu nie mieści się podważenie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu za jaki odsetki te należy naliczyć. Skarżąca zażaleniem z 6 maja 2015 r. wniosła o uchylenie ww. postanowienia i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 29 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu za przedwczesne uznała rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów z uwagi na fakt możliwości zaskarżenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. Jednocześnie za zasadny uznała zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na nieuwzględnienie przed ściągnięciem przez organ egzekucyjny należności, że Spółka wpłaciła w całości kwotę wynikającą z decyzji pierwszoinstancyjnej oraz że do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. Zdaniem Spółki, za zasadny należy uznać zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż Naczelnik US nie uwzględnił, że niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku określonego w decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca uznając za uzasadniony zarzut podniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. stwierdziła, iż w tytule wykonawczym z dnia 17 grudnia 2014 r. błędnie wskazano, że obowiązek wynikający z decyzji pierwszoinstancyjnej jest wymagalny, co powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany. Ponadto w jej ocenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oprócz ogólnych uwag o elementach formalnych tytułu wykonawczego, brak jest wyjaśnienia dlaczego konkretny tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Na wstępie zwrócił uwagę, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 ww. ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. DIS stojąc na stanowisku, że Naczelnik US prawidłowo uznał zarzut zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny, podniósł, iż organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Ponadto w ocenie organu podnoszony przez pełnomocnika zarzut niedoręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania jak i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mieści się w przesłance do wniesienia zarzutu braku wymagalności. Wskazał przy tym na wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt. II FSK 1378/08, gdzie Sąd stwierdził, iż analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. W dalszej części uzasadnienia DIS nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku, stwierdzając, że nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Tym samym brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Powołując się na orzecznictwo administracyjne zaznaczył, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. Ponadto zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy pełnomocnik Spółki nie wskazał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, a postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 17 grudnia 2014 r., wystawionego przez właściwy organ i obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r., zarazem obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i Spółka podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej, przedmiotową egzekucję administracyjną uznać należy za dopuszczalną. Odnosząc się do zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z uwagi na naruszenie art. 7 § 3 ww. ustawy uznał, iż nie może być on uznany za uzasadniony. Zwracając uwagę, że w dniu 19 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zastosował środek egzekucyjny, a Spółka dokonała wpłaty, natomiast z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby organ egzekucyjny stosował po tym dniu jakiekolwiek środki egzekucyjne, doszedł do przekonania, że w związku z tym nie można mówić o zastosowaniu środka egzekucyjnego po wykonaniu przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku. DIS podzielił zarazem stanowisko Naczelnika US co do bezzasadności zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Wskazał przy tym, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy, natomiast w tytule wykonawczym z dnia 17 grudnia 2014 r. w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, za zgodne z prawem uznał wydanie przez Naczelnika US postanowienia, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., bez oczekiwania na złożenie przez Spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny. Wskazał przy tym, że art. 34 § 4 u.p.e.a wskazuje na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności omawianego postanowienia. W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania, zarzuciła naruszenie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy. W uzasadnieniu za przedwczesne uznała rozpatrzenie zarzutów przez Naczelnika US i utrzymanie w mocy jego postanowienia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sytuacji, gdy stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Jej zdaniem w wyniku skargi do WSA w Bydgoszczy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r., może zostać uchylone. Ponadto w przekonaniu Spółki skoro przedmiotowa egzekucja była prowadzona przed doręczeniem postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to uznać ją należy za niedopuszczalną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi uznał za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydane po rozpatrzeniu zarzutów Skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 grudnia 2014 r. nr 377, wystawionego przez wierzyciela – Burmistrza T., na podatek od nieruchomości za 2009 r. (k. 5 akt adm.). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 (...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. (...). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W piśmie obejmującym zarzuty (k. 20 akt adm.) Skarżąca złożyła zarzuty: wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1), braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2), niedopuszczalności egzekucji i zastosowania środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6), niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015 r. Burmistrz T. (wierzyciel) uznał zarzuty za nieuzasadnione (k. 26 akt adm.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. (k. 30 akt adm.). Skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2015 r., I SA/Bd 597/15. Wyrok jest prawomocny. W zakresie zarzutów wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1) i braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2), co do których wypowiedział się wierzyciel w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2015 r., organ egzekucyjny związany był stanowiskiem wierzyciela. W tym więc zakresie prawidłowość zaskarżonego postanowienia DIS nie ulega kwestii. Organ egzekucyjny miał więc obowiązek samodzielnego zajęcia stanowiska tylko co do 2 zarzutów - niedopuszczalności egzekucji i zastosowania środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). Również i w tym zakresie Sąd uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Trafnie w nim zaznaczono, że zarzutu niedopuszczalności egzekucji nie można wiązać z innym zarzutem w postaci braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Co do tego ostatniego wypowiedział się wierzyciel i organ egzekucyjny jest tym stanowiskiem związany, natomiast sama niedopuszczalność może być wyłącznie natury podmiotowej (niedopuszczalność ze względu na osobę zobowiązanego) lub przedmiotowej (niedopuszczalność ze względu na rodzaj egzekwowanej należności lub tryb jej dochodzenia). Przykład niedopuszczalności egzekucji z przyczyn podmiotowych zawiera przepis art. 14 u.p.e.a. ("Przeciwko osobom, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich, nie może być prowadzona egzekucja administracyjna, chyba że chodzi o sprawę, w której osoby te podlegają orzecznictwu polskich organów administracyjnych"), natomiast powodów niedopuszczalności egzekucji z przyczyn przedmiotowych należy poszukiwać przede wszystkim w treści art. 2 § 1 ustawy, który wymienia obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej oraz w art. 3 § 1 ustawy, który wskazuje, kiedy stosuje się do tych obowiązków tryb egzekucji administracyjnej. Z tego punktu widzenia przeszkód do prowadzenia egzekucji wobec Skarżącej i dochodzonej od niej należności nie było. Słusznie więc w zaskarżonym postanowieniu uznano ten zarzut za nieuzasadniony. Podobnie należało ocenić zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, który Skarżąca usiłowała wtłoczyć w ramy braku wymagalności obowiązku. Było to działania niedopuszczalne. Jak wspomniano, co do braku wymagalności obowiązku wypowiedział się już wierzyciel, a więc organowi egzekucyjnemu nie pozostawało nic innego, jak tylko stwierdzić, że skoro zastosowany środek egzekucyjny mieści się w katalogu ustawowym (egzekucja z rachunku bankowego) to zarzut ten jest pozbawiony podstaw. Prawidłowo też oceniono zarzut niespełnienia wymagań formalnych przez tytuł wykonawczy. Wymagania te wymienia art. 27 u.p.e.a. i tytuł wykonawczy, wystawiony na urzędowym formularzu wedle przewidzianego prawem wzoru wszystkie te elementy zawierał. Zarzut ten należało więc uznać za nieuzasadniony. Sąd nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, w której ponowiono argumentację co do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Z wymienionych wyżej powodów Sąd zarzut naruszenia prawa w tym zakresie uznaje za całkowicie pozbawiony racji. Podobnie Sąd ocenił drugi zarzut skargi – przedwczesności wydania postanowienia w przedmiocie zarzutów z uwagi na zaskarżenie postanowienia SKO do sądu administracyjnego. Jak już wyjaśnił to organ odwoławczy, dla wydania postanowienia w przedmiocie zarzutów przez organ egzekucyjny warunkiem koniecznym i wystarczającym jest ostateczne postanowienie wierzyciela i takie w rozpoznanej sprawie istniało w dacie wydania postanowienia przez organ egzekucyjny. Na marginesie wart tylko przypomnieć, że skarga na postanowienie SKO została przez WSA w Bydgoszczy prawomocnie oddalona. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).