III SA/Wa 2545/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. uchyliło decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], ustalającą J. P. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tj. Wójta Gminy B.. Pismem z dnia 16 sierpnia 2005 r. Wójt Gminy B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O.. W skardze podniesiono, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 187 § 3 oraz art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływana dalej jako "ord. pod."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższy przepis należy stwierdzić, że Wójt Gminy B. nie jest legitymowany do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Podmiot ten nie ma bowiem "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 u.p.p.s.a. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Wójt, jako organ samorządu terytorialnego, ma uprawnienia do wydawania w pierwszej instancji decyzji dotyczących podatku od nieruchomości. Organ ten ma obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W niniejszej sprawie w roli tego organu nie ma miejsca na własny interes prawny, także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka w pewien sposób jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony, która kieruje się własnym interesem i zabiega o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu podatkowym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Jednostka taka może być - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z tych gwarancji procesowych, które przepisy ord. pod. przyznają stronom postępowania podatkowego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu podatkowego w rozumieniu art. 13 ord. pod. Wówczas organ taki będzie realizował "interes" jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie podatkowe. W konsekwencji powierzenie wójtowi, jako organowi gminy mocą przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) właściwości do orzekania w sprawach podatku od nieruchomości (art. 1c tej ustawy), które następuje w drodze decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ własnego interesu prawnego w trybie postępowania podatkowego, czy postępowania sądowoadministracyjnego. W takim przypadku wójt nie ma legitymacji procesowej strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości osoby fizycznej, a więc osoby znajdującej się poza systemem organów administracji publicznej, oraz nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia wydanego w tej sprawie orzeczenia organu odwoławczego, w tym przypadku samorządowego kolegium odwoławczego, do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 tego paragrafu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi § 3 powołanego artykułu. W takim stanie rzeczy zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji w ogóle nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez sąd. Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.