III SA/Wa 2547/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi Skarżąca – N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 26 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi odmówił przywrócenia terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako: "P.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został m.in. w art. 52 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 P.p.s.a. wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie termin ten został przekroczony. Z akt sprawy wynika bowiem, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została stronie skarżącej doręczona w dniu 13 czerwca 2012 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 13 lipca 2012 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 17 lipca 2011 r., a więc z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że postanowieniem z 26 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie. Według zaś art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3, art. 53 § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.