III SA/Wa 2547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia odrzucić skargę Pismem z 10 października 2018 r. G. sp. z o.o. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie nałożenia na Mariusza Jończyka kary porządkowej w wysokości 2.800 zł. W związku z nadesłaniem przez pełnomocnika dwóch pełnomocnictw - jednego do reprezentowania G. sp. z o.o. oraz drugiego udzielonego przez M. J. członka zarządu tej spółki, wezwano pełnomocnika do udzielenia w terminie 7 dni wyjaśnień czy skargę na powyższe postanowienie wniósł on w imieniu G. sp. z o.o. czy też w imieniu M. J.. Jednocześnie pouczono pełnomocnika, że brak odpowiedzi w zakreślonym terminie skutkować będzie uznaniem, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest G. sp. z o.o. Powyższego wezwania pełnomocnik jednak nie wykonał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w związku z wątpliwościami dotyczącymi oznaczenia strony skarżącej Sąd wezwał pełnomocnika do udzielenia wyjaśnień, czy skargę wniósł on w imieniu G. sp. z o.o. (w taki właśnie sposób pełnomocnik oznaczył stronę skarżącą w skardze oraz w piśmie z 28 listopada 2018 r.) czy też wniósł ją w imieniu M. J., na którego to organ podatkowy nałożył karę porządkową w związku z czynnościami kontrolnymi prowadzonymi wobec spółki G. sp. z o.o. Z uwagi na brak reakcji ze strony pełnomocnika Sąd przyjął, że skargę w niniejszej sprawie wniosła G. sp. z o.o. To z kolei oznacza, że skarga ta jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi ma miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują przypadki wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 P.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie prawo. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2019 r. (I FSK 609/19) o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. przywołane w postanowieniu orzeczenie i literatura). Takiego właśnie interesu prawnego Skarżąca – G. sp. z o.o. nie wykazała. Z akt sprawy wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nakładające karę porządkową na M. J.. To zatem on – jako strona tamtego postępowania (a nie Skarżąca) powinien był postanowienie to zaskarżyć. Oceny tej nie zmienia fakt, iż M. J. pełni w G. sp. z o.o. funkcję członka zarządu, a do nałożenia kary porządkowej doszło w związku z czynnościami kontrolnymi prowadzonymi wobec tej spółki. Rozstrzygnięcie o nałożeniu kary porządkowej na organ uprawniony do reprezentacji Skarżącej w żaden bowiem sposób nie kształtuje jej praw i obowiązków wynikających ze stosownych przepisów prawa materialnego, czy procesowego. Z tych względów wobec niewykazania legitymacji skargowej Sąd jest zobowiązany skargę Skarżącej odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 P.p.s.a.