III SA/Wa 2549/11

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2011 r. po rozpoznaniu wniosku K. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r i 2005 r.. p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy 1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. 2) K. Z., dalej jako skarżący lub strona, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w formularzu PPF z 28 września 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał na bardzo trudną sytuację finansową rodziny. Poinformował nadto, że jego małżonka nie pracuje, skarżący jest jedynym żywicielem rodziny. Na utrzymaniu ma córkę (16 lat). Posiada dom o powierzchni 110 m.kw., nieruchomość rolną o powierzchni 0,85 ha, działkę o powierzchni 500 m kw. Skarżący utrzymuje się wraz z rodziną z wynagrodzenia za pracę jako [...] w wysokości 300,- zł miesięcznie. Wykonując wezwanie referendarza sądowego z 4 października 2011 r. skarżący przesłał PIT-37 za 2009 i 2010 r., zestawienie ponoszonych co miesiąc wydatków i dochodów, zaświadczenie z miejsca pracy o wynagrodzeniu, decyzję z 28 sierpnia 2011 r. uznającą B. Z. za bezrobotną, bez prawa do zasiłku. 3) Referendarz sądowy wskazuje, że jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest 500,- zł należne z tytułu wpisu od skargi do sądu. Skarżący, w rubryce 10 formularza PPF zadeklarował jako jedyne dochody, kwotę ok. 300,- zł z tytułu wynagrodzenia za pracę. Z zaświadczenia z zakładu Sygn. akt III SA/Wa 2549/11 pracy wynika, że skarżący osiąga miesięcznie średnie wynagrodzenie brutto ok. 204 zł. Natomiast z nadesłanych przez stronę zestawienia miesięcznych wydatków z 26 października 2011 r. wynika, że skarżący gospodaruje – co najmniej – kwotą 604,- zł. Z zestawienie kwot zadeklarowanych dochodów i zadeklarowanych wydatków wynika, ze skarżący nierzetelnie przedstawił swoją sytuację majątkową, ponieważ wydatki nie mają pokrycia w dochodach. Zdaniem referendarza sądowego, podstawą rozważania przyznania stronie prawa pomocy jest rzetelne wykazanie przez nią sytuacji majatkowej. 4) Dlatego referendarz sądowy był zobowiązany, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., zadecydować jak w sentencji.