III SA/Wa 2550/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia po zmianie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł (dwieście złotych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję w przedmiocie ustalenia po zmianie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r., wydaną przez Burmistrza G. Organ pierwszej instancji wniósł skargę na decyzję odwoławczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne, co daje podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez Burmistrza G., reprezentującego jednostkę samorządu terytorialnego, podmiot posiadający osobowość prawną. Stwierdzić w tym miejscu należy, iż w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym rola jednostki samorządu terytorialnego może być dwojaka. Jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, jako osoba prawna, jest podmiotem praw lub obowiązków wyznaczonych prawem administracyjnym materialnym, przysługuje jej w toku postępowania administracyjnego przymiot strony, a w konsekwencji - prawo do zaskarżania zapadłych w tym postępowaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ponieważ posiada interes prawny, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Od powyższej sytuacji należy jednak wyraźnie oddzielić inną, w której jednostka samorządu terytorialnego spełnia powierzoną jej przepisami prawa administracyjnego procesowego rolę organu administracji publicznej. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie posiada interesu prawnego w danej sprawie, którą rozstrzyga orzekając w przewidzianej prawem formie. Może jedynie posiadać interes faktyczny, wyrażający się w możliwości albo obowiązku rozpatrzenia danej sprawy, taki interes nie mieści się jednak w zakresie pojęcia interesu prawnego, od którego zaistnienia przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. uzależnia legitymację do wniesienia skargi w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać należy, iż pogląd taki wyrażany jest przez orzecznictwo sądowe (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 roku, sygn. akt. OPS 1/2003, ONSA 2003/4 poz. 115, a także uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OPS 2/15, dostępna w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż Burmistrz G. występuje w niej jako organ administracji publicznej, zaś jego interes w sprawie ma charakter wyłącznie faktyczny, wyrażający się w obowiązku rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Nie jest zatem legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w pkt 1 postanowienia odrzucił skargę. W pkt 2 postanowienia Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis sądowy.