III SA/Wa 256/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant R. P., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2007 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia "[...]" listopada 2006 r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 150/05, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.–B. z dnia [...] września 2004 r. w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności E. C. – Skarżącej w rozpatrywanej sprawie, jako byłego wspólnika spółki "U." Z. U. B. s.c. za zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres: grudzień 1998 r., styczeń-marzec, maj, lipiec i grudzień 1999 r. oraz marzec 2000 r. wraz z odsetkami od tych zaległości i umorzył postępowanie dotyczące wyżej wymienionych okresów. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: Pięcioma decyzjami Urząd Skarbowy W.-B. określił spółce "U." zobowiązania podatkowe i kwoty zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług za wymienione w decyzjach miesiące oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe. Decyzji tych spółka nie wykonała. Nie uregulowała także zobowiązań wynikających z deklaracji za okres marzec-maj 2002 r. W rezultacie powołaną na wstępie decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego W.–B. orzekł o odpowiedzialności Skarżącej za wymienione wyżej zaległości. Od tej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję tę Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2006 r. uchylił decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za okres: grudzień 1998 r., styczeń-marzec, maj, lipiec i grudzień 1999 r. oraz marzec 2000 r. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organ pierwszej instancji w decyzji za miesiące: grudzień 1998 r., styczeń-marzec, maj, lipiec, grudzień 1999 r. i marzec 2000 r. ustalił w stosunku do Skarżącej odpowiedzialność z tytułu zaległości podatkowych spółki "U." w kwotach wyższych niż kwoty zaległości podatkowych spółki za te okresy, wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji wymiarowych. Zauważył, iż z decyzji wymiarowych wydanych w stosunku do spółki za okresy rozliczeniowe 1998 r., 1999 r. i 2000 r. wynika, że spółka nie miała zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r., natomiast w pozostałych - wyżej wymienionych - okresach kwoty zaległości spółki wynikające z decyzji wymiarowych są niższe od kwot zaległości wskazanych w decyzji o odpowiedzialności wydanej w stosunku do Skarżącej. W świetle tych ustaleń Sąd stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 108 § 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał zaskarżoną decyzję, w której po przytoczeniu regulacji zawartej w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał iż termin do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości za grudzień 1998 r., styczeń-marzec, maj i lipiec 1999 r. upływał z dniem 31 grudnia 2004 r., zaś za grudzień 1999 r. oraz marzec 2000 r. z dniem 31 grudnia 2005 r. Co prawda organ pierwszej instancji wydał decyzję przed upływem terminu przedawnienia oraz przed upływem prawa do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej, niemniej decyzja wydawana przez organ odwoławczy jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma jedynie charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym. Z tego względu nie jest możliwe wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej, a co za tym idzie postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił jednocześnie, iż nie zajmuje stanowiska w stosunku do pozostałej części decyzji organu pierwszej instancji, gdyż została ona utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., a skarga w tej części oddalona wyrokiem z dnia 2 czerwca 2006 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej orzeczonej odpowiedzialności za czerwiec, wrzesień 1999 r., styczeń i luty 2000 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła że umarzając postępowanie w sprawie organ odwoławczy powinien był także umorzyć postępowanie za wskazane wyżej miesiące. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpoznał ponownie odwołanie Skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-B. z [...].09.2004r. w części dotyczącej miesięcy: XII- 98r., I-III, V, VII i XII- 99r. oraz III-2000r. Uchylił decyzję Naczelnika w tej części i umorzył postępowanie podatkowe. Zakres rozpoznania organu odwoławczego był węższy niż zakres rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji, gdyż poprzednio wydana decyzja odwoławcza po kontroli sądu administracyjnego została uchylona jedynie w części. Sąd wyrokiem z dnia 2 czerwca 2006r. sygn. akt IIISA/Wa 150/05 w pozostałej części skargę oddalił. W związku z niewniesieniem skargi kasacyjnej w/w wyrok i rozstrzygnięcie organów podatkowych dotyczące przeniesienia na Skarżącą odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej "U." za miesiące VI i IX -99r. oraz I-II – 2000r. w tej części stało się prawomocne. We wniesionej skardze Skarżąca podnosi zarzuty dotyczące wyłącznie okresów, które nie są objęte zaskarżoną decyzją z dnia [...].11.2006r. Zaznaczyć należy, że sprawa przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z miesięcy VI i IX -99r., I-II – 2000r. nie mogła być ani przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...].11.2006r., ani nie podlega jako prawomocnie osądzona ponownemu badaniu sądu. Biorąc pod uwagę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu (art. 134 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – "P.p.s.a.") Sąd zbadał zgodność z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzając, że wydana decyzja jest korzystna dla skarżącej i nie zawiera wad kwalifikujących ją do stwierdzenia nieważności. Z tego względu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.