III SA/Wa 2561/16

Dnia 29 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę Skarżący – J. R. , działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 sierpnia 2016 r. Skarżący został wezwany pismem z 30 sierpnia 2016 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącego otrzymał 2 września 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 13 akt sądowych). Dyrektor Izby Skarbowej w W. przy piśmie z dnia 13 września 2016 r. przekazał pismo Skarżącego z 29 sierpnia 2016 r. o wycofaniu skargi z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo - Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na dzień 17 października 2016 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt sądowych sprawy wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierał prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 2 września 2016 r. - na adres do doręczeń wskazany w skardze. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 3 września 2016 r. i upłynął 9 września 2016 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że do 9 września 2016 r. Skarżący powinien uiścić wymagany wpis sądowy. Skoro zatem z dokumentów księgowych Sądu wynika, że do 17 października 2016 r. nie odnotowano wpływu wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie, to Skarżący nie uiścił go w zakreślonym terminie. Ustosunkowując się do wniosku Skarżącego, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że jego merytoryczne rozpatrzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli Skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.