III SA/Wa 2564/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") z [...] czerwca 2018 r. oddalające skargę D.M. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na czynność egzekucyjną. Z akt sprawy wynika, że NUS wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 11 października 2017 r., obejmującego należność w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł za 2011 rok, w kwocie należności pieniężnej 45.977,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Podstawę prawną tytułu stanowi decyzja DIAS z [...] sierpnia 2017 r. W celu realizacji należności objętych ww. tytułem wykonawczym organ egzekucyjny, zawiadomieniem z 8 maja 2018 r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, które skierował do W. w W. Zawiadomienie o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono 14 maja 2018 r., zaś Skarżącej 28 maja 2018 r. W odpowiedzi na powyższe, W. w W. pismem z 16 maja 2018 r. poinformowała organ egzekucyjny o przeszkodach w realizacji zajęcia, ponieważ Skarżąca nie prowadzi zajęć dydaktycznych i nie ma zawartej żadnej umowy, co uniemożliwia realizację zajęcia. Pismem z 4 czerwca 2017 r. wniosła skargę na ww. czynność egzekucyjną wskazując, iż: 1. naruszony został przepis o właściwości podmiotu uprawnionego do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm., dalej: "u.p.e.a.") NUS nie może być w przedmiotowej sprawie wierzycielem uprawnionym do wystawienia tytułu wykonawczego, ponieważ wydana przez niego decyzja z [...] maja 2017 r. została w całości uchylona przez DIAS; 2. naruszono art. 26 § 5 pkt 1 oraz art. 26b § 1 oraz 2 u.p.e.a, poprzez doręczenie Stronie zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, nie został natomiast zobowiązanej doręczony odpis tytułu wykonawczego; 3. prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne z powodu braku wymagalności obowiązku podatkowego - postępowanie podatkowe zostało wznowione postanowieniem DIAS z [...] października 2017 r. (obecnie postępowanie toczy się w drugiej instancji, po złożeniu przez Stronę odwołania). Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny nie miał podstaw prawnych do podejmowania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych do czasu zakończenia ww. sprawy przed, organami podatkowymi, a także sądem administracyjnym, aż do czasu zakończenia postępowania prawidłową, ostateczną i prawomocną decyzją podatkową; 4. naruszono art. 54 § 1 oraz art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez próbę wyegzekwowania nieistniejącego obowiązku, a przynajmniej nie w wysokości jaką wskazał w tytule wykonawczym podmiot uznający się za wierzyciela, a także jaki został wskazany w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności z 8 maja 2018 r.; 5. w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności z 8 maja 2018 r. nieprawidłowo wskazano stawkę odsetek za zwłokę, bowiem podmiot uznający się za wierzyciela oraz organ egzekucyjny wskazał stawkę odsetek 8%, podczas gdy stawka ta zmieniała się w czasie; 6. w rubryce "dane dotyczące dochodzonych należności" w kolumnie "rok/okres/termin płatności" nieprawidłowo podano "01.01.2011 - 31.12.2011", co jest niezgodne ze stanem faktycznym w sprawie; 7. w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności nie zaokrąglono kwoty odsetek oraz sumy dochodzonych należności, chociaż jest to wymagane; 8. przy wystawianiu tytułu wykonawczego zostały naruszone przepisy art. 27 § 1 pkt 1, 3, 6, 7, 12, art. 27 § 4 oraz art. 29 § 1 i art. 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a.; 9. doszło do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, gdyż jako rodzaj należności pieniężnej wpisano "zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł"; 10. nie doręczono upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a oraz nie wskazano podstawy prawnej braku obowiązku jego doręczenia. Wskazano jedynie akt prawny - Rozporządzenie Ministra Finansów z 30 października 2014 r. (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 131 § 2 pkt 1-9) bez wskazania konkretnego przepisu; 11. zaistniał błąd co do osoby zobowiązanej, ponieważ w tytule wykonawczym z 11 października 2017 r., Skarżąca została wymieniona jako zobowiązana odpowiadająca solidarnie ze swoim małżonkiem za zobowiązania podatkowe, 12. w tytule wykonawczym wskazano nieprawidłową podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdyż powołano nieaktualną treść u.p.e.a. wskazując Dz. U. z 2016 r., poz. 599. podczas gdy aktualnie obowiązuje tekst jednolity ustawy opublikowany w Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, 13. w tytule wykonawczym wskazano jako podstawę prawną Ordynację Podatkową (Dz. U. z 2017r.. poz. 201). czyli całą ustawę, bez w skazania jakiegokolwiek przepisu z tej ustawy, który mógłby mieć zastosowanie w sprawie, 14. w tytule wykonawczym nie podano daty dokonania wydruku tego dokumentu, czym naruszono zapis art. 26 § 1d ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 15. w postępowaniu egzekucyjnym naruszone zostały przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 9 i 10 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. NUS oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdził, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Biorąc powyższe pod uwagę zbadał sposób i formę dokonanej czynności egzekucyjnej i nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonej skargi za zasadną. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, pismem z 9 lipca 2018 r. Skarżąca złożyła zażalenie, w którym podniosła argumenty analogiczne do tych, które zawarte zostały w skardze z 4 czerwca 2018 r. Ponadto zarzuciła, iż NUS nie jest właściwym organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie oraz nie był uprawniony do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącej nie wypełnił on dyspozycji art. 29 § 1 u.p.e.a. i nie sprawdził, czy egzekucja prowadzona wobec Strony jest dopuszczalna. Nie wywiązał się również z obowiązku zweryfikowania z urzędu czy tytuł wykonawczy pochodzi od organu, który może być wierzycielem w danej sprawie. Ponadto Skarżąca wskazała, iż w postępowaniu prowadzonym wobec jej męża J.M. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z 13 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3083/17 uchylił decyzję DIAS określającą wysokość zobowiązania z tytułu zbycia udziału w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego za 2011 rok. Uważa, że skoro powyższy wyrok zapadł w tożsamej sprawie, przy takich samych okolicznościach faktycznym i w tym samym stanie prawnym, to należy spodziewać się. że skarga złożona do WSA przez Skarżącą zostanie rozstrzygnięta przez Sąd w taki sam sposób. Jednocześnie wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego wyrażonym w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r., iż zarzuty wniesione w skardze nie mogą podlegać rozpatrzeniu w trybie art 54 u p e a. Zaznaczyła, że żaden przepis u.p.e.a. nie ma wzmianki o tym, że przesłanki wymienione w art. 33 u.p.e.anie mogą stanowić podstawy wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego na podstawie art. 54 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] czerwca 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.e.a., w ramach skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zobowiązany może wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. DIAS zauważył, że w postępowaniu wywołanym skargą nie bada się zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są bowiem przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Następnie DIAS podał, że ocenie pod względem zgodności z prawem podlegał sposób i forma dokonania powyższej czynności podlegało w przedmiotowym przypadku zastosowanie przez organ egzekucyjny środka egzekucyjny wymienionego w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a., tj. egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej, której podstawę dokonania stanowiło zawiadomienie z dnia 8 maja 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonano zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z tytułu zajęcia wszelkich płatności wynikających ze wzajemnych rozliczeń. Ponadto wezwano dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał Skarżącej, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Z kolei postępując zgodnie z § 3 ww. artykułu, organ egzekucyjny jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia takiego przekazania oraz w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu doręczono Skarżącej 28 maja 2018 r. Natomiast odpis tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej 20 października 2017 r. wraz z zawiadomieniem z dnia 13 października 2017r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznym w W. Tym samym, zdaniem DIAS zarzut Strony, iż nie został jej doręczony odpis tytułu wykonawczego należało uznać za nieuzasadniony. DIAS zauważył, że z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Skarżącą obowiązku o charakterze pieniężnym, dokonał zawiadomieniem z 8 maja 2018 r. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. w W. w W. W treści przedmiotowego zawiadomienia wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie dochodzonych należności. NUS zastosował zatem przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. środek egzekucyjny, tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że o skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności pieniężnej przesądza ostatecznie złożone organowi egzekucyjnemu oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności, co do istnienia zajętej wierzytelności, z którego wynika, że Skarżąca nie ma zawartej żadnej umowy, co uniemożliwia realizację zajęcia. Zwrócił uwagę, iż z powyższego wynika, że próba zajęcia przez organ egzekucyjny innej wierzytelności pieniężnej okazała się nieskuteczna, a tym samym Strona nie poniosła z tego tytułu żadnych negatywnych skutków. Ponadto podkreślono, że do zajęcia wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r.. poz. 1339). Przedmiotowe zajęcie zostało zaś podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i zawiera elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. tj. oznaczenie zobowiązanego – Skarżąca, dłużnika zajętej wierzytelności – W. w W., wierzyciela i organu egzekucyjnego – NUS. Odnosząc się do zarzutu Strony wskazującego, iż w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nieprawidłowo wskazano stawkę odsetek za zwłokę wynoszącą 8%, DIAS wyjaśnił, że wskazana wysokość stawki jest prawidłowa, bowiem została ona ustanowiona Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2016 r. w sprawie stawki odsetek za zwlokę od zaległości podatkowych, obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz podwyższonej stawki odsetek za zw lokę od zaległości podatkowych (M.P. z 2016 r., poz. 20). Natomiast odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, iż w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu w rubryce "dane dotyczące należności" w kolumnie "rok/okres/termin płatności" nieprawidłowo podano "01.01.2011-31.12.2011".organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazane dane są tożsame z danymi znajdującymi się w tytule wykonawczym z 11 października 2017r. (część E.l poz. 5 i 6) i wskazują za jaki okres powstała zaległość. Nadto DIAS odpowiadając na zarzut Skarżącej, iż w zawiadomieniu o zajęciu nie zaokrąglono kwoty odsetek oraz sumy dochodzonych należności, wyjaśnił, iż art. 27a u.p.e.a. reguluje zasady zaokrąglania należności pieniężnych, odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnych oraz kosztów egzekucyjnych wyłączenie w odniesieniu do kwot wskazanych w tytule wykonawczym. Ww. przepisu nie stosuje się natomiast do zawiadomień o zajęciu. Obowiązku zaokrąglania kwot odsetek nie przewiduje również art. 67 § 2 u.p.e.a, w którym wymieniono obligatoryjne elementy zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. DIAS wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2018 r., wydany w sprawie męża Skarżącej dotyczy indywidualnej sprawy i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podkreślił, że NUS podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie działał w oparciu o posiadane dokumenty i poczynione ustalenia dotyczące Skarżącej. Dopiero w przypadku uzyskania rozstrzygnięcia Sądu odnośnie sprawy Strony, zostaną podjęte stosowne czynności. Organ odwoławczy zauważył, że podnoszone w skardze argumenty tj. nieistnienie obowiązku, brak wymagalności dochodzonego obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego, brak doręczenia zobowiązanej uprzedniego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej, mają odzwierciedlenie w zarzutach określonych w art. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 9, 10 ww. ustawy i nie mogą być rozpatrywane postępowaniu wywołanym skargą na czynności egzekucyjne. Podał, że Strona skorzystała z możliwości wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, które zostały rozpoznane zarówno przez NUS, jak i DIAS. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości ewentualnie o uchylenie w całości postanowień NUS i DIAS oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom I i II instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 156 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a.") - art. 1a pkt 13, art. 3 § 1, art. 5 § 1 pkt 4b, art. 15 § 1, art. 26 § 1, art. 26 § ld, art. 26 § 5 pkt 1, art. 26b § 1, art. 27 § 1 pkt 1,3,6,7,12, art. 27 § 4, art. 29 § 1 i 2 pkt 1 i 3, art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 9, 10. art. 35 § 1. art. 45 § 1, art. 54 § 1, art. 67 § 2, art. 89 § 1, 2 i § 3 pkt 2 i 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powieliła argumentację zawartą w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane zarzuty oraz argumenty uzasadnienia skargi, Sąd stwierdził, że nie istnieją podstawy do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Na podkreślenie zasługuje także to, że w chwili orzekania w rozpoznawanej sprawie Sąd nie otrzymał od stron żadnej informacji wskazującej na to, że postępowanie egzekucyjne w sprawie było umorzone jako bezprzedmiotowe. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zaskarżoną czynnością egzekucyjną było zajęcie wierzytelności z rachunków i wkładów oszczędnościowych, które zostały przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Przede wszystkim należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko organu co do tego, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlega jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. W postępowaniu tym nie bada się wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie ocenia się również prawidłowości jego prowadzenia. Ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W konsekwencji kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do tych kwestii, które podlegały ocenie organu na skutek wniesionej skargi na czynność egzekucyjną. W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego dokonano czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, tj. wymienionej w treści art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. W zawiadomieniu o zajęciu nr [...] z dnia 8 maja 2018 r. (skutecznie doręczonym Stronie 28 maja 2018 r., natomiast W. w W. 14 maja 2018 r.) wskazano tytuł wykonawczy z dnia 11 października 2017 r. o nr [...], okres których tytuł dotyczy (styczeń – grudzień 2011 r.) oraz kwoty dochodzonych należności (należności głównej, odsetek i kosztach egzekucyjnych). W tytule wykonawczym, jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku, nr [...], datę wydania orzeczenia: 18 sierpnia 2017 r., okres, którego dotyczą dochodzone należności obejmujące poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Wskazane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z innej wierzytelności pieniężnej zawiera prawidłowe oznaczenie numeru tytułu wykonawczego, oraz zostały opatrzone podpisem. Tytuł wykonawczy został doręczony Stronie 20 października 2017 r. Do zajęcia wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu i zawierał elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zostały dokonane zgodnie z art. 89 u.p.e.a. W zakresie zarzutów Skarżącej negujących wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej stawki odsetek za zwłokę w wysokości 8% Sąd przyznaje rację organowi, że wskazana wysokość stawki jest prawidłowa, bowiem została ona ustanowiona Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2016 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz podwyższonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (M.P. z 2016 r., poz. 20). Podobnie w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowo wskazano w rubryce "dane dotyczące należności" w kolumnie "rok/okres/termin płatności" okres "01.01.2011-31.12.2011", ponieważ wskazane dane są tożsame z danymi znajdującymi się w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 11 października 2017 r. (część E.1 poz. 5 i 6) wskazującymi za jaki okres powstała zaległość. Poprawnie również w zawiadomieniach o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie zaokrąglono kwoty odsetek oraz sumy dochodzonych należności. Przedmiotowe kwoty określone w zawiadomieniach o zajęciu wynikają z treści tytułu wykonawczego (część E.1. poz. 1: "45.997,00") kwota należności pieniężnej, (część E.1. poz. 3: "24.036,50") kwota odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, które są tożsame i nie podlegają zaokrągleniu w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu. Zarzuty Strony w kwestii potrzeby uchylenia czynności egzekucyjnych zostały uznane przez Sąd za nieuzasadnione. Odnosząc się do wskazanych wyżej granic przeprowadzanej kontroli sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu wskazać należy, że podniesione w skardze argumenty Skarżącej dotyczące takich kwestii jak nieistnienie obowiązku, brak wymagalności dochodzonego obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego, brak doręczenia zobowiązanej uprzedniego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., mają odzwierciedlenie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 9 i 10 u.p.e.a. w związku z tym organ słusznie uznał, że nie mogą być podnoszone w postępowaniu wszczętym w trybie skargi na czynności egzekucyjne, a w konsekwencji nie podlegają rozpatrzeniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.