III SA/Wa 2568/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz sierpień 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Skarżącą"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz sierpień 2011 r. Skarżąca pismem z dnia 16 września 2016 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu zaległości w podatku VAT. Zaznaczyła przy tym, że obecnie nie posiada majątku i środków finansowych pozwalających na prowadzenie dalszej działalności co zostało spowodowane zakwestionowaniem przez organ kontroli rozliczeń podatkowych za okres od grudnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. Obecnie organy rozpoczęły już czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT co może w rezultacie skutkować postawieniem jej w stan upadłości. Skarżąca zwróciła uwagę, że załączona do wniosku historia rachunku bankowego potwierdza, iż za czerwiec i sierpień 2016 r. stan środków na nim wynosi (-) 169,23 zł. Natomiast z zeznania CIT-8 za 2015 r. wynikało, że Spółka odnotowała przychody w wysokości 880,35 zł i łączną stratę w wysokości (-) 11.938,28 zł. Mając na uwadze bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2015 r., który po stronie aktywów i pasywów wykazuje sumę 4.218.401,21 zł stwierdziła, że na aktywa w zdecydowanej większości składają się środki z przysługującego jej za okres 2011 r. zwrotu VAT. Zdaniem Skarżącej wykonanie na obecnym etapie decyzji ostatecznej będzie oznaczało pozbawienie jej prawa do poddania tej decyzji kontroli sądowo-administracyjnej. W sytuacji bowiem, gdy organy podatkowe kierują już do majątku Spółki egzekucję, istnieje duże prawdopodobieństwo konieczności zakończenia jej działalności. Do wniosku Skarżąca załączyła zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych wraz z tytułami wykonawczymi, wyciąg z rachunku bankowego, zeznania CIT-8 za 2015 r., sprawozdanie finansowe za 2015 r. i sprawozdanie zarządu z działalności Spółki, bilans wraz z obrotami kont aktywnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżąca, nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności. Wprawdzie nałożony na Skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie zakończenia przez Skarżącą prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącej, iż rozpoczęte przez organ czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT mogą w rezultacie skutkować postawieniem jej w stan upadłości. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącej z jej ogólną sytuacją majątkową, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez nią działalności. Zwrócić należy uwagę, że wysokość uzyskiwanych przychodów, jak i majątek Spółki są wyraźnie niższe niż kwota określona w dołączonym do akt zajęciu egzekucyjnym. Z powyższego wynika, że w sytuacji postawienia Skarżącej w stan upadłości i późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.