III SA/Wa 257/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oraz 2014 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając, że wniosek jest zasadny ponieważ w 2014 r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości 7.896,61 zł i nie posiada żadnych środków trwałych, ani rezerw finansowych. Wpis od skargi natomiast, zdaniem Skarżącej, wynosi 10.127,00 zł. i przewyższa wysokość rocznego zysku. Spółka natomiast nie miała możliwości założyć rezerw celowych na wypadek negatywnego wyniku prowadzonego postępowania, bowiem specyfiką Spółki jest szybka i relatywnie masowa sprzedaż przy niewielkiej marży. Dlatego też zwolnienie od kosztów sądowych pozwoli Skarżącej na udział w postępowaniu sądowym. Skarżąca wyjaśniła też, że umowa z pełnomocnikiem adwokatem A. M. obejmuje obsługę również innych podmiotów powiązanych ze wspólnikami Spółki, co powoduje, że nie są ponoszone bezpośrednie koszty zastępstwa procesowego przez Spółkę. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi [...] zł, Spółka za 2014 r. osiągnęła zysk w wysokości 7.896,61 zł. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada nieruchomości, środków trwałych w tym wartości niematerialnych i prawnych. Nie posiada też udziałów, ani akcji innych podmiotów, aktualnie nie posiada też wymagalnych zobowiązań ani należności. Na wezwanie referendarza sądowego o przedłożenie dokumentów źródłowych Skarżąca przesłała zeznania podatkowe CIT-8, z których wynika, że w 2013 r. roku osiągnęła przychody w kwocie 2.038.342,44 zł, a dochód wyniósł 9.959,24 zł, natomiast w 2014 r. uzyskała przychody w wysokości 3.213.694,49 zł, a dochód wyniósł 9.749,61 zł. Skarżąca przedłożyła sprawozdania finansowe, bilanse oraz rachunki zysków i strat za lata 2013 i 2014. Ponadto Skarżąca przedłożyła deklaracje VAT-7K za II, III i IV kwartał 2015 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego od maja do lipca 2015 r. oraz rejestr zakupu i sprzedaży. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z § 2 pkt 2 tego artykułu osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki starszy referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 500 zł, a nie jak mylnie twierdzi Skarżąca 10.127,00 zł. - § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zatem to do kwoty 500 zł należało odnieść możliwości płatnicze Spółki i rozważenie czy Skarżąca jest w stanie ponieść należne w sprawie koszty sądowe. Z informacji zawartych w urzędowym formularzu PPPr oraz nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą uzyskując z tego tytułu przychody. Z przedstawionych deklaracji VAT-7K wynika bowiem, że w II kwartale 2015 r. Skarżąca dokonała dostawy towarów i świadczenia usług na kwotę 596.500 zł oraz nabyła towary i usługi za 593.395. W II kwartale 2015 r. Skarżąca dokonała dostawy towarów oraz świadczenia usług na kwotę 93.603 zł oraz nabyła towary i usługi za 91.161 zł. Natomiast w IV kwartale 2015 r. Spółka nie dokonywała żadnej dostawy ani nabycia, jednakże nie przedstawiła żadnego dokumentu zamknięciu lub zawieszeniu działalności gospodarczej. Skarżąca przedstawiła wyciągi z rachunków bankowych jedynie od maja do lipca 2015 r. Z wyciągów tych wynika, że na rachunek bankowy wpływały kwoty przykładowo 12 maja 2015 r. 18.000 zł, 2 czerwca 22.000 zł, i 9 lipca 2015 r. 20.000 zł. Z wyciągu wynika również, że wszystkie wpłacane kwoty zostały w krótkim czasie wypłacone gotówką. Skarżąca natomiast nie przedstawiła aktualnego wyciągu z rachunku bankowego. Nie przedstawiła również dokumentu świadczącego o ewentualnym zamknięciu rachunku bankowego. Zatem starszy referendarz sądowy nie miał możliwości analizy aktualnej kondycji finansowej Spółki. Spółka nie przedstawiła również aktualnego bilansu oraz rachunku zysków i strat ograniczając się do przedstawienia tych dokumentów za 2013 i 2014 r. Nie przedstawił również zeznań podatkowych za 2015r., a jedynie za lata 2013 i 2014. Zatem na podstawie takich tylko informacji niemożliwa jest analiza sytuacji majątkowej Spółki i ocena jej kondycji finansowej. Natomiast same oświadczenia Skarżącej, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej są niewystarczające dla przyznania jej prawa pomocy. Wszystkie te okoliczności przemawiają za odmową przyznania prawa pomocy Skarżącej. Spółka bowiem nie wykazała, że nie jest w stanie uiścić kwoty 500 zł tytułem wpisu od skargi. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.