III SA/Wa 258/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Protokolant ref. Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i dokonanie zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. określił i zabezpieczył na majątku E. sp. z o.o. ("Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") - przed wydaniem decyzji określającej, przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. w wysokości 3.568.309,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania w wysokości 324.374,00 zł obliczonymi na dzień wydania decyzji, za lipiec 2014 r. w wysokości 2.459.770,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania w wysokości 202.712,00 zł, za sierpień 2014 r. w wysokości 1.559.730,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania w wysokości 115.292,00 zł oraz za wrzesień 2014 r. w wysokości 1.650.331,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania w wysokości 109.238,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 29 kwietnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wystąpił z wnioskiem do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., o dokonanie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku Spółki, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od II kwartału 2014 r. do września 2014 r. i wskazał, że przybliżona kwota zaległości w tym podatku za poszczególne okresy rozliczeniowe od II kwartału 2014 r. do września 2014 r. wynosi łącznie 9.238.140,00 zł, a odsetki za zwłokę od tych zaległości wynoszą łącznie 508.641,00 zł. Jako składniki majątkowe, które mogą być przedmiotem zabezpieczenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wskazał rachunki bankowe. Pismem z 27 maja 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przekazał zgodnie z właściwością miejscową ww. wniosek Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W., który wydał decyzję z [...] sierpnia 2015 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu stwierdziła, że zaskarżona decyzja zawiera jedynie pozorne uzasadnienie. Ustalenia, na które powołuje się organ pierwszej instancji nie odpowiadają jakimkolwiek wymogom postępowania dowodowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. nie przedstawił żadnego dowodu, iż faktury otrzymane przez Spółkę nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń, powołując się jedynie na pewne ustalenia dotyczące dostawcy Spółki. Ponadto organ pierwszej instancji powołuje się na okoliczności dotyczące kontrahenta Spółki – P. Sp. z o.o. nie wskazując żadnych decyzji, protokołów kontroli itp., z których stwierdzenia te mogłyby wynikać. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że kwestię sporną w sprawie stanowi ocena, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające określenie i zabezpieczenie na majątku Skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. i za lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. wraz odsetkami za zwłokę należnymi od tych zobowiązań. Ponieważ w przedmiotowej sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r., lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. dokonano przed wydaniem decyzji określającej wysokość ww. zobowiązań koniecznym było określenie przybliżonej ich kwoty. Organ dodał, że w postępowaniu zabezpieczającym wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia zobowiązania, którego wykonanie zostaje zabezpieczone, co w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w przedmiotowej sprawie zostało uczynione. Przybliżona kwota zobowiązań Skarżącej w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r., lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. została bowiem określona na podstawie informacji uzyskanych od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O., prowadzącego w tym zakresie postępowanie, w oparciu o kwoty bezpodstawnie odliczonego podatku naliczonego, wynikające z faktur wystawionych na rzecz Strony przez P. Sp. z o.o. Z uzyskanych informacji wynika, że P. Sp. z o.o. wystawiła na rzecz Strony w: • II kwartale 2014 r. trzy faktury opiewające na łączną kwotę netto 21.148.902.54 zł, gdzie podatek VAT wyniósł 4.864.247,58 zł, • lipcu 2014 r. jedną fakturę opiewającą na kwotę netto 7.983.660,51 zł, gdzie podatek VAT wyniósł 1.836.241,94 zł, • sierpniu 2014 r. jedną fakturę opiewającą na kwotę netto 10.818.957,72 zł, gdzie podatek VAT wyniósł 2.488.360,22 zł, • wrześniu 2014 r. jedną fakturę opiewającą na kwotę netto 5.224.233,17 zł, gdzie podatek VAT wyniósł 1.201.573,65 zł. Uwzględniając powyższe organ kontroli skarbowej określił, że przybliżona kwota zobowiązania w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. wynosi 3.568.309,00 zł, za lipiec 2014 r. wynosi 2.459.770,00 zł, za sierpień 2014 r. wynosi 1.559.730,00 zł, za wrzesień 2014 r. wynosi 1.650.331,00 zł. Niezależnie od powyższego Dyrektor zauważył, iż warunkiem zabezpieczenia na majątku podatnika wykonania zobowiązania podatkowego jest wykazanie istnienia uzasadnionej obawy, że nie zostanie ono wykonane. W tym celu organ podatkowy zobowiązany jest przedstawić w logiczny i spójny sposób okoliczności, z których wynika uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez dany podmiot wykonane. Uzasadniona obawa niewykonania przez E. sp. z o.o. zobowiązań w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r., lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. związana jest w ocenie organu z okolicznościami ich powstania, sytuacją finansową Strony oraz brakiem posiadania przez Stronę środków trwałych. Odnośnie okoliczności powstania zobowiązań, organ wskazał, iż w trakcie postępowania kontrolnego, prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. ustalono, że jedyny dostawca folii stretch na rzecz Strony to P. Sp. z o.o., wobec którego prowadzono postępowanie kontrolne. W ramach tego postępowania ustalono m.in., że adres siedziby wskazany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego tej Spółki (na dzień wydania zaskarżonej decyzji) jest nieaktualny, a na fakturach wystawionych przez P. Sp. z o.o. na rzecz Strony wykazano towar handlowy, tj. folie stretch niewiadomego pochodzenia. Ponadto Strona w pisemnym wyjaśnieniu oświadczyła, że obecny zarząd Strony nie dysponuje informacjami odnośnie sposobu nawiązania współpracy z P. Sp. z o.o. oraz z kim z ww. spółki i w jaki sposób kontaktowano się w sprawie przeprowadzonych transakcji. Natomiast jedyne informacje dotyczące współpracy z P. Sp. z o.o. jakimi dysponuje obecny zarząd są zawarte w dokumentacji księgowej Strony. Wskazane okoliczności, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., uzasadniają twierdzenie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że wystawione przez P. Sp. z o.o. faktury VAT nie odzwierciedlają faktycznych przepływów towarowych, a celem ich wystawienia było jedynie uwiarygodnienie źródła zakupu towarów i ukrycia faktycznego ich pochodzenia oraz rzeczywistego przebiegu transakcji, co w konsekwencji powoduje, iż zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "u.p.t.u.") Stronie nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach VAT, na których jako wystawca widnieje P. Sp. z o.o. W odniesieniu do sytuacji ekonomiczno - finansowej Strony, organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Strona nie posiada żadnego majątku trwałego (nieruchomości, pojazdów) oraz infrastruktury potrzebnej do prowadzenia działalności gospodarczej. Siedziba Spółki mieści się w W. przy[...], prezesem zarządu i jedynym udziałowcem Spółki jest O. D., przy czym Strona zatrudnia tylko jednego pracownika. Natomiast kapitał zakładowy Spółki wynosi jedynie 5.000,00 zł, co stanowi znikomą wartość w porównaniu z kwotami zobowiązań w podatku od towarów i usług, których przybliżone wysokości określono w zaskarżonej decyzji. Ponadto na istnienie majątku trwałego nie wskazała również Strona w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Obawę, że zobowiązania Spółki w podatku od towarów i uług za II kwartał 2014 r., lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r., nie zostaną wykonane potwierdza dodatkowo fakt uzyskania przez Stronę w 2013 r. i 2014 r. straty w wysokości odpowiednio 9.693,79 zł i 151.312,41 zł. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że organ pierwszej instancji powołał się na szereg wskaźników, wskazując na optymalny ich poziom czy wartość wzorcową, które nie wiadomo czy mają charakter normatywny i czy w związku z tym możliwa jest ich ocena na gruncie procedury prawnej, a ponadto co oznacza pojęcie "niestabilna sytuacja finansowa'" Dyrektor zauważył, iż skarżąca ma słuszność, że ww. terminy nie mają charakteru normatywnego, jednakże są to wskaźniki ekonomiczne określone przez doktrynę nauk ekonomicznych i są powszechnie stosowane do opisu i oceny sytuacji ekonomicznej podmiotów gospodarczych. Ponadto należy dodać, iż w decyzji organu I instancji zdefiniowano i objaśniono ww. terminy. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W złożonej skardze, podobnie jak w odwołaniu stwierdziła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest danych o aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącej, w ramach której wskazać należy co najmniej podstawowe dane o aktualnej sytuacji majątkowej oraz informacji dotyczących rzetelności w wywiązywaniu się przez Skarżącą z obowiązków fiskalnych w oparciu o deklaracje i zeznania podatkowe posiadane przez organ podatkowy. Ponadto uznała, iż powoływanie w treści aktów prawnych "pseudo norm nieznanych prawu" jest całkowicie niedopuszczalne. Skarżąca podkreśliła również, że wysokość kapitału nie ma najmniejszego przełożenia na tzw. płynność finansową, cash flow, zdolności operacyjne itd. oraz, że ani strata ani zysk wykazany w sprawozdaniu nie przesądza, o tym czy dany podmiot jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą i regulować swoje zobowiązania. Wynikać to może m.in. z faktu, iż dany podmiot osiągnął pozytywne wyniki w latach wcześniejszych albo, że strata jest skutkiem przeszacowania wartości majątku itp. Z uwagi na powyższe w ocenie Skarżącej nie można automatycznie przyjąć, że istnienie straty jest równoznaczne z brakiem możliwości regulowania zobowiązań. Nadto Spółka wskazała, że decyzja organu pierwszej i drugiej instancji nie zawiera informacji odnośnie stanu rachunków, które wskazał Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja zawiera jedyne pozorne uzasadnienie, a tym samym nie zawiera uzasadnienia w sensie prawnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymują argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, mogących skutkować eliminacją decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz. U z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p."). Zarzuty skargi natomiast koncentrują się na niewykazaniu w sposób dostateczny, że w sprawie istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe zostanie wykonane. Podnoszone jest również nie wykazanie, że określona w zaskarżonej decyzji przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego, jest prawidłowa. Rozpatrując zasadność podniesionych zarzutów należy, w pierwszym rzędzie wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. a z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie – przeprowadzone w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego – jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Zasadniczym celem tego postępowania nie jest przymusowy pobór podatków, co jest istotą postępowania egzekucyjnego, ale zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Wynika to wprost z treści art. 33 § 4 O.p., który mówi o wskazaniu kwoty przybliżonej, w oparciu o dane posiadane (na tym etapie) przez organ podatkowy. Kwotę rzeczywiście obciążającego podatnika zobowiązania, określi jednak dopiero decyzja wymiarowa, która będzie mogła być poddana kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. W konsekwencji decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p., jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej, zaś jej istotą jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty pozwalają uznać, iż przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego ustalona została w zaskarżonej decyzji w wysokości prawidłowej. Wynika ona bowiem z danych będących w posiadaniu organu podatkowego. Oceniając pozostałe zarzuty podniesione w skardze, wskazać należy, że w myśl art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest więc uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego (prawdopodobieństwo jego niewykonania). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego, na co wskazuje użyty w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot: "zabezpieczenia (...) można dokonać". Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób rzetelny. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zd. 1 in fine O.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Oznacza to że wystąpienie okoliczności wymienionych w tym przepisie nie jest niezbędne, aby można było mówić o takiej obawie. Innymi słowy organ podatkowy może przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, które w jego ocenie, na gruncie konkretnej sprawy, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Przy formułowaniu przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji zabezpieczenia, należy mieć na uwadze jednocześnie, szczególną rolę tej instytucji, podkreślaną w orzecznictwie, gdzie zwraca się uwagę, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania. Instytucja zabezpieczenia należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych. Podstawowym jego elementem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Konsekwentnie w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd o nie stawianiu zbyt wysokich wymagań organom podatkowym przy stosowaniu przesłanek zabezpieczenia (...). Zgodnie bowiem z celem tej instytucji dominuje troska o interes wierzyciela". (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1791/09). Uwzględniając powyższe rozważania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie, wskazówką istnienia stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, była sytuacja majątkowa Skarżącej, która zdaniem organów świadczy o tym, że nie dysponuje ona wystarczającymi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Ponadto znaczenie w sprawie miał charakter stwierdzonych w toku postępowań kontrolnych nieprawidłowości i ich skala a także wysokość ewentualnego zwrotu podatku. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, że sytuacja majątkowa Skarżącej uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Obawę tą uzasadniły dwoma czynnikami: po pierwsze, z ustaleń poczynionych przez organy, jak i wyliczeń wskazanych w decyzji organu I instancji wskaźników ekonomicznych (wskaźnika płynności bieżącej, wskaźnika płynności szybkiej, wskaźnika wypłacalności gotówkowej oraz wskaźnika ogólnego zadłużenia), wynika że majątek Skarżącej jest niższy niż kwota ewentualnej należności z tytułu podatku VAT, że w latach 2013 i 2014 Spółka wykazywała stratę, a nadto że sytuacja finansowa Spółki jest niestabilna. Powyższe zdaniem organów oznacza, że brak jest możliwości regulowania zobowiązań Spółki (str. 4 i 5 decyzji organu I instancji). Po drugie zaś organy żywią przypuszczenie, że wysokość zobowiązania podatkowego powstała w związku z wykorzystywaniem przez Skarżącą faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jak wynika bowiem z ustaleń organów Skarżąca nie posiada żadnego majątku trwałego (nieruchomości, pojazdów) oraz infrastruktury potrzebnej do prowadzenia działalności gospodarczej, nie zatrudnia również żadnych pracowników. Powyższe dobitnie potwierdza, że Skarżąca nie posiada żadnego majątku, który można by było spieniężyć celem zapłaty zobowiązania podatkowego, wynikającego z ustalenia jego przybliżonej kwoty. Nadto, Skarżąca nie prowadzi jakiejkolwiek działalności, która mogłaby uzasadnić twierdzenie, że w określonej przyszłości środki takie posiądzie. Okoliczność, że Spółka w kolejnych latach ponosiła stary, również uzasadnia brak pozytywnych prognoz, co do zysków osiąganych na przyszłość. Zwrócić należy natomiast uwagę, że wartość przybliżonego do zapłaty podatku opiewa na niebagatelną kwotę ponad 9 milionów złotych. Znamienne jest również i to, że Skarżąca także nie wskazała żadnego majątku (środków trwałych czy pieniężnych), którymi dysponuje, a które wskazałyby na ewentualną możliwość dobrowolnej zapłaty zobowiązania. Nie ulega zatem wątpliwości, w warunkach niniejszej sprawy, że majątek Skarżącej jest niższy niż kwota, której dotyczy dokonane zabezpieczenie. W ocenie Sądu fakt ten, w połączeniu z podjętym przez organy wątpliwościami co do prawidłowości wykazanych zwrotów podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. oraz lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r., uzasadniał dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącej kwot zwrotów. Odnośnie tej ostatniej kwestii tj. prawidłowości rozliczeń Skarżącej za II kwartał 2014 r. oraz lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r., Sąd stwierdza, że organy w sposób wystarczający wykazały, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na znaczne prawdopodobieństwo, że faktury wystawione przez P. SP. z o.o. dotyczące folii stretch nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. W takiej sytuacji istnieje duże prawdopodobieństwo nieprawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług. Pozyskanie przez organ dowodów w tej kwestii, tj. przy podejrzeniu, że istnieje prawdopodobieństwo nieprawidłowości w rozliczaniu przez Skarżącą w podatku VAT połączeniu z wysokością kwot podatku, który powinien być wpłacony przez Skarżącą uzasadnia, zdaniem Sądu, zabezpieczenie kwot należnych Skarbowi Państwa. Należy zatem stwierdzić, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniu skargi, pozwalał na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.