III SA/Wa 258/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz W. K. kwotę 353 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] listopada 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania W. K. ("Skarżący") od decyzji Prezydenta W. z [...] listopada 2012 r., ustalającej Skarżącemu i E. K. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2012 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w wysokości 11 756 zł, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO wynika, że Skarżący oraz E. K. w dniu 24 stycznia 2012 r. złożyli korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-12, dotyczącą nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...]. Strony wskazały datę dokonania zmian jako 1 lutego 2012 r. W dniu 27 lutego 2012 r. Prezydent W. wezwał strony do pisemnego uzasadnienia dokonania korekty na postawie art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wyjaśnił, że złożył nową deklarację dotyczącą nieruchomości przy ul. [...] z uwagi na przystąpienie do użytkowania gospodarczego nowych pomieszczeń, co powoduje konieczność uaktualnienia danych podatkowych. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Prezydent W. wszczął postępowanie podatkowe wobec E. K. i Skarżącego. Decyzją z [...] listopada 2012 r. Prezydent ustalił Skarżącemu i E. K. wymiar podatku w wysokości 11 756 zł. Skarżący wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wymienionej na wstępie, zaskarżonej decyzji SKO, stwierdzono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art 194 Ordynacji podatkowej. Przedmiot opodatkowania stanowią działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta. Działka o nr [...] sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 704 m² oraz lasy (LsV) o powierzchni 1 128 m2, zaś działka nr [...] sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 708 m2 oraz lasy (LsV) o powierzchni 1121 m2. W 2012 r. nieruchomość pozostawała we współwłasności Skarżącego i E. K.. Organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust 4 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej też "ustawa" lub "upol") i stwierdził, że nieruchomość zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącego, zarejestrowanej w dniu 28 czerwca 1997 r. Na rzeczonej nieruchomości Skarżący prowadził kemping. Organ przyjął jako podstawę opodatkowania gruntów powierzchnie zgłoszone przez Stronę, tj. 3 453 m2 zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz 208 m2 gruntów pozostałych. SKO wskazało, że według ewidencji budynków na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. posadowione są dwa budynki, przeznaczone i wykorzystywane do działalności gospodarczej, jaką jest prowadzenie kempingu. Wysokość podatku została obliczona przy zastosowaniu stawek określonych § 1 pkt 2 a) i b) Uchwały nr XXVII/545/2011 Rady Miasta W. z dnia 17 listopada 2011 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku nieruchomości na 2012 r. Organ II instancji wskazał, że w postępowaniu podatkowym mającym na celu ustalenie wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2012 Prezydent wezwał właścicieli nieruchomości do podania wartości budowli związanych z działalnością gospodarczą znajdujących się na działkach ewidencyjnych W odpowiedzi na wezwanie Skarżący odmówił złożenia stosowanej korekty. Dlatego też, mając na uwadze przepis art. 197 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, powołano biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych. Operat szacunkowy dotyczący określenia wartości przedmiotowych budowli został sporządzony w dniu 27 lipca 2012 r. Zakres wyceny obejmował określenie budowli i urządzeń budowlanych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdujących się na rzeczonej nieruchomości. Wartość budowli i urządzeń budowlanych na dzień 1 stycznia 2012 r. oszacowana została na kwotę 185 660 zł. Wartość poszczególnych budowli i urządzeń budowlanych na dzień 1 stycznia 2012 r. została wyceniona także według prawidłowych zasad. Ponadto Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że każde postępowanie administracyjne, a podatkowe w szczególności, powinno być prowadzone w sposób przejrzysty z zachowaniem szczególnej staranności i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tymczasem SKO w żaden sposób nie odniosło się do podniesionych zarzutów formalnych, a nie są one błahe. Zdaniem Skarżącego Organ mógł powołać biegłego celem dokonania wyceny konkretnego wskazanego składnika nieruchomości, którego wartość Organ kwestionuje, nie mógł natomiast przeprowadzać zlecenia poszukiwania nieopodatkowanych składników majątku. W tym przypadku jedynym dopuszczalnym sposobem postępowania byłoby, w razie powzięcia wątpliwości co do rzetelności złożonej informacji, przeprowadzenie stosownej kontroli i w razie wykrycia konkretnych nieopodatkowanych składników majątku - wezwanie do ich oszacowania. Dopiero wtedy możliwe byłoby ewentualne zlecenie ich wyceny. Sporządzony operat, w ocenie Skarżącego, nie spełnia przesłanki obiektywności, a sam pomysł powoływania biegłego dla zastępowania Organu w prowadzeniu postępowania jest nie tylko niedorzeczny, ale dodatkowo rodzi pokusę wykonywania operatów "pod zamówienie" i jest korupcjogenny. Ciekawym w tym kontekście jest, według Skarżącego, porównanie rzeczonego operatu z analogicznym sporządzonym 4 lata wcześniej (4 kwietnia 2008 r., przed kryzysem, w okresie najwyższej koniunktury) przez innego rzeczoznawcę powołanego przez Prezydenta. Poprzedni rzeczoznawca wycenił te same "budowle" na 101 144 zł. Mimo upływu czasu i związanej z tym oczywistej degradacji "budowle" po 4 latach przybrały na wartości aż o 83, 56%, uzyskując 185 660 zł, czyli niemal podwoiły swoją wartość. Ponadto Skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odczekało 6 lat z wydaniem decyzji i doprowadziło do przedawnienia się zobowiązania. Skarżący wskazał, że nie posiada opodatkowanego ogrodzenia, a najbliższe znajduje się na sąsiedniej posesji. Zakwestionował uznanie za budowlę lampy. Podniósł, że wiata nie wypełnia definicji budowli. Wskazał także na drastyczne różnice dwóch operatów. Zarzucił też "twórcze" podejście do opodatkowania szamba. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji SKO zawarte zostały rozważania na temat m.in. przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy przywołał art. 68 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, po czym zauważył, że Skarżący nie przedłożył wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wymiaru podatku, tj. nie wskazał znajdujących się na nieruchomości budowli. Wydawało się, że w tym miejscu swojej decyzji SKO wykaże, dlaczego orzekając w roku 2018 odnośnie zobowiązania podatkowego za rok 2012 nadal może orzekać w tym przedmiocie, gdyż zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się. Tymczasem po wskazanych wyżej uwagach SKO zakończyło ten istotny w sprawie wątek przedawnienia. Należy zatem przypomnieć, że wobec wydania przez Prezydenta decyzji za rok 2012 w tym właśnie roku, Organ I instancji dochował terminu na wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej). Od końca roku, w którym tę decyzję wydano i doręczono (tj. od końca roku 2012 - decyzję Prezydenta doręczono 28 listopada 2012 r.) biegł termin przedawnienia już ustalonego zobowiązania. Termin ten wynosił 5 lat (art. 70 § 1 Op). Zatem ustalone zobowiązanie przedawniało się z końcem 2017 r. Zdziwienie budzi więc fakt, że SKO nie zauważyło, iż procedując przez prawie 6 lat nad wniesionym odwołaniem dopuściło do przedawnienia zobowiązania Skarżącego i uczestniczki. SKO wydało swoją decyzję dopiero w dniu [...] listopada 2018 r. Z tych względów bezprzedmiotowe stają się inne, merytoryczne zarzuty skargi. Sąd uznaje za zbyteczne, a nawet za niedopuszczalne odnoszenie się do nich. Z akt nie wynikają żadne okoliczności wskazujące na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. Sąd nie uchylił decyzji Prezydenta i nie umorzył postępowania podatkowego, gdyż nie można wykluczyć, że w sprawie wystąpiły jednak wspomniane wyżej okoliczności wskazujące na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. W dalszym postępowaniu rolą SKO będzie więc ich udokumentowanie, zaś jeśli okoliczności te nie wystąpiły – konieczne będzie zakończenie postępowania podatkowego (umorzenie) wobec nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c Ppsa, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa. Na koszty te złożył się jedynie wpis od skargi w kwocie 353 zł.