III SA/Wa 2584/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia V. G. i M. S. podatku od nieruchomości na 2012 r. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji wymierzył ten podatek z tytułu posiadania przez wyżej wymienionych nieruchomości przy ul. [...] w K. (działki nr ew. [...]) w wysokości 1.669 zł. Od pierwotnie wydanej decyzji z [...] lutego 2012 r. Skarżący wniósł odwołanie stwierdzając, że powierzchnia opodatkowanej nieruchomości jest zbyt duża i obejmuje również grunty, które nie są położone przy ul. [...]. Uznając odwołanie za słuszne, decyzją z [...] czerwca 2012 r., organ I instancji uchylił własną decyzję. Decyzję tę uchyliło następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując, że nie można, uznając odwołanie za uzasadnione, ograniczyć się do uchylenia decyzji, ale trzeba również rozstrzygnąć sprawę co do istoty. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] czerwca 2013 r. organ I instancji ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu posiadania przez V. G. i M. S. nieruchomości przy ul. [...] w K. (działki nr ew. [...]) na 2012 r. w wysokości 636 zł (budynki mieszkalne 83,30 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą 18 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą 48 m2, grunty pozostałe 546 m2, grunty związane z działalnością oświatową 1.942 m2, budynki związane z działalnością oświatową 181+54,30 m2). Od tej decyzji Skarżący odwołał się, podnosząc m. in. kwestie związane z niedochowaniem terminów załatwienia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło jego argumentacji. Zauważyło, że Skarżący na obszarze właściwości organu I instancji jest właścicielem nie tylko opodatkowanej nieruchomości. Na jego żądanie organ ten wydał odrębne decyzje na każdą z tych nieruchomości. Dodało, że Skarżący nie kwestionuje ani stanu faktycznego, ani wysokości podatku. W tej sytuacji brak jest, zdaniem organu odwoławczego, możliwości orzeczenia innego niż utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Na koniec organ ten zwrócił uwagę, że jeśli Skarżący chce wnieść inne żądanie, np. ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze żądanie takie rozpatrzy zgodnie z przepisami prawa. W skardze na powyższą decyzję Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie. W jego ocenie zaskarżona decyzja sankcjonuje prowadzenie postępowania przez organ I instancji przez 15 miesięcy (przy czynnym udziale strony). Tym samym decyzja ta legalizuje działania organu podatkowego poza literą prawa - szczególnie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Na samym początku wspomnieć należy, że została zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kobyłka ustalająca Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na 2012 r. Skarżący w skardze jak i na rozprawie zeznał, że nie kwestionuje samego wymiaru podatku. Zgadza się z wymiarem podatku i stwierdza, że podatek ten został już dawno zapłacony. Zarzuty jakie wnosi dotyczą samego sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy I instancji a mianowicie Burmistrza Miasta K. Skarżący podnosił, że organ podatkowy I instancji nie przekazał w terminie 14 dni odwołania do organu odwoławczego. Co więcej, prowadził dalej postępowanie wzywając Skarżącego do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 pod rygorem pociągnięcia do odpowiedzialności karno-skarbowej, co zakończyło się w efekcie wnioskiem skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego o ukaranie Skarżącego karą grzywny. Przy czym Skarżący dowodził, że takie informacje zostały złożone do organu już 15 kwietnia 2011 r. Następnie Skarżący ponownie wnosił o przekazanie odwołania do SKO. Ostatecznie organ I instancji wydał decyzję autokontrolną ale nie orzekł w niej co do istoty sprawy, w związku z czym decyzja ta została uchylona przez SKO. Po ponownym wydaniu decyzji autokontrolnej organ ustalił podatek od nieruchomości na 2012 r., zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO i jest przedmiotem obecnie skargi do Sądu. Skarżący podkreśla, że decyzja SKO sankcjonuje prowadzenie postępowania przez organ podatkowy I instancji przez 15 miesięcy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, ma rację strona Skarżąca, twierdząc, że doszło do naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art. 227 § 1 O.p. Przede wszystkim organ przekroczył termin do przekazania odwołania. Po drugie po wniesieniu odwołania, skoro zamierzał wydać decyzję autokontrolną, nie miał podstaw prawnych do zbierania materiału dowodowego w postaci żądania złożenia przez Skarżącego informacji o nieruchomościach. W takiej sytuacji kierowanie przez Burmistrza Miasta K. wniosku do Naczelnika Urzędu Skarbowego o ukaranie skarżącego karą wynikającą z kodeksu karnoskarbowego było nieporozumieniem. W przypadku uznania zasadności odwołania organ I instancji wydając decyzję autokontrolną zobowiązany był uznać całość żądania Skarżącego zawartą w odwołaniu, uchylając własną decyzję i orzekając co do istoty. I tak też się stało, tyle, że dopiero po uchyleniu przez SKO pierwszej decyzji autokontrolnej organu I instancji. Ostatnia decyzja organu I instancji uwzględniała w całości żądanie Skarżącego odnośnie wymiaru podatku od nieruchomości i, w ocenie Sądu, dokonano prawidłowego ustalenia tego podatku. Reasumując, przekazanie odwołania wraz z aktami postępowania organowi odwoławczemu winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia, w którym organ wydający decyzję otrzymał odwołanie. Przekazanie otrzymanego odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu jest czynnością materialnotechniczną. Dokonanie tej czynności po upływie wspomnianego wyżej terminu czternastu dni nie czyni tej czynności bezskuteczną. Organ odwoławczy zaś uzyskuje możliwość i uprawnienie do rozpatrzenia odwołania z chwilą otrzymania odwołania z aktami sprawy. Do tej zaś chwili do podejmowania stosownych czynności uprawniony jest organ I instancji. Uprawnienie to obejmuje także możliwość uwzględnienia odwołania i wydania nowej decyzji przewidzianej art. 227 § 1 O.p. Wydanie takiej decyzji, także po upływie wspomnianego terminu 14 dni, chociaż narusza wymieniony termin, nie przesądza o bezskuteczności tej czynności i wydanej decyzji nie czyni nieważną. Podobne stanowisko zajmowane w literaturze (por. M. Szubiakowski: "Zmiana decyzji nieostatecznej przez organ I instancji", Studia Iuridica 1990, t. 18, s. 185-186) należy zatem podzielić. Również prowadzenie, w sposób przewlekły postępowania, jak zauważa skarżący ponad 150 dni, nie miało ostatecznie wpływu na poprawność wymiaru podatku. Mając na uwadze powyższą sytuację, trzeba podkreślić, że sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu trzeba stwierdzić, że choć doszło do naruszenia art. 227 § 1 O.p. ze względu na przekroczenie terminu do przekazania odwołania do SKO, nie mniej jednak nie miało to wpływu na poprawność wymiaru podatku zawartego w drugiej decyzji autokontrolnej organu I instancji i utrzymującej ją w mocy, zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Wymiar podatku jest prawidłowy, z czym zgadza się strona skarżąca. Z kolei naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Na koniec należy też zwrócić uwagę, że niniejsze postępowanie nie było wszczęte ze skargi na przewlekłość czy też bezczynność organu. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270;) orzekł jak w sentencji.