III SA/Wa 2585/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r. o nr. [...]Samorządowe Kolegium Odowławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2006 r., w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego od nieruchomości w miejscowości Z. za rok 2006, skierowaną do J. S. Wyżej wskazaną decyzją Wójt Gminy ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 165 ,00 zł, w tym podatek leśny w kwocie 123,00 zł, z tytułu posiadania 7,5100 ha lasu oraz podatek rolny w wysokości 42,00 zł z tytułu posiadania – 16,360 ha użytków rolnych. Skarżąca odwołując się od powyższej decyzji zarzuciła, iż dane w ewidencji gruntów od których zależy wymiar podatku są nieprawdziwe, a dokumentacja która stanowiła o wpisie do ewidencji została sfałszowana. Jednocześnie Skarżąca wniosła o umorzenie podatku z uwagi na swoją trudną sytuację materialną. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2006 Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło pdostaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntów, z którego wynika, że J. S. jest wyłączną właścielką gruntów rolnych położonych w obrębie wsi Z., o łącznej powierzchni 16, 48 ha, w tym użytków rolnych 16,36 ha oraz lasu 7,51 ha. Organ II-ej instancji w uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jednolity Dz.U. Z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencji tej organ nie może rewidować z urzędu w toku postępowania podatkowego. Dane, które były ujawnione w ewidencji w sprawie skarżącej stały się podstawą do wymiaru podatku. W sprawie wniosku skarżącej o umorzenie należności z tytułu podatku wyjaśnił, iż zostanie on rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Na decyzję Samorządowego KolegiumOdwoławczego J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że zapisy w ewidencji gruntów, opisujące wymiar opodatkowanej nieruchomości są niezgodne z dokumentacją, wniosła o umorzenie podatku oraz o naprawienie z urzędu fałszerstw w jej dokumentach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjyny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art.1, 2ust. 1 pkt 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym ( Dz.U. Nr 200 poz. 1682) oraz na podstawie art. 1, 2, 3 ust.1, 4 ust.1 pkt 1 i ust. 5, 6 ust.1 pkt 1 i art. 6 c ust 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431). Wskazane wyżej przepisy ustaw – art. 3 ustawy o podatku leśnym oraz art. 4 ust. 1 wskazują wprost, że podstawę opadatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wyżej wskazane przepisy korespondują z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 100, poz. 1086) ze zm.), która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. Nr 38.poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". W przedmiotowej sprawie dane pochodzące z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, stan z 28 lutego 2006 r., wskazywały, że Skarżąca posiadała w miejscowości Z.: 16.480 ha fizycznych, w tym 16.360 ha użytków rolnych oraz 7.5100 ha lasów. W oparciu o te dane Wójt Gminy O. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne. Skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji. Wywodzi, iż nie są zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana, twierdzi, że organ ustalający wymiar podatku winien wyjaśnić wnikliwie rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia z ewidencji. Skarżąca nie ma racji. Dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkośc lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy - Wójt Gminy, wiedząc o kwestionowaniu tych zapisów przez Stronę winien, przed wydaniem decyzji podatkowej zweryfikować zawarte w nich błędy. Z takim stanowiskiem Skarżącej także nie można się zgodzić, albowiem przepisy prawa nie dają w tym zakresie żadnych uprawnień organom podatkowym. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy, zgodnie z art. 7 d. ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań starosty. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegaja aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog mozliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, który przywołano w zaskarżonej decyzji, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne , niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała. ( wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93-POP 1999/2/67). W sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że nie narusza ono prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. W sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom administracji, iż we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z żądaniem Strony. W ustalonym stanie faktycznym organy nie miały podstaw do podjęcia z urzędu działań zmierzających do dokonania takich zmian. Należy stwierdzi, że żądanie Skarżącej umorzenia podatku przed Sądem jest bezpodstawne. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż rozstrzygnięcie przedmiocie umorzenia podatku zapadnie w odrębnym postepowaniu. Sąd administracyjny, zważywszy na jego rolę w procesie kontroli stosowania prawa, nie może zamiast organu administracji rozstrzygnąć o umorzeniu podatku. Dopiero załatwienie sprawy przez organ podatkowy w formie przewidzianej przez prawo i skuteczne wniesienie skargi do sądu może sprawić, że kwestia umorzenia podatku stanie się przedmiotem kontroli sądowej. Mając powyższe na uwadze Sad stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.