III SA/Wa 2587/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. z 21 grudnia 2015 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013 r. oraz dokonania jej zabezpieczenia na majątku podatnika postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. M.(dalej zwana "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013 r. oraz dokonania jej zabezpieczenia na majątku podatnika wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 3 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując że Skarżąca nie wykazała przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z 21 grudnia 2015 r. Skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, a jej sytuacja materialna stale się pogarsza. Wskazała, że grozi jej utrata koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Ponadto zdaniem Skarżącej odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zagraża potrzebom egzystencjalnym jej rodziny, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek podała, że na skutek zajęcia rachunków bankowych i zabezpieczenia majątku nie może prowadzić rzeczywistej działalności gospodarczej, tj. wykonywać zobowiązań, pozyskiwać nowych kontrahentów i zawierać umów. Skarżąca wyjaśniła, że posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi ważną do 31 grudnia 2025 r., a jednym z warunków jej udzielenia jest dysponowanie środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności lub udokumentowanie możliwości ich pozyskania, zatrudnianie osób o właściwych kwalifikacjach zawodowych. Wskazała, że zablokowanie jej rachunków bankowych może spowodować wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji z uwagi na brak rękojmi należytego prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto sama okoliczność zaprzestania wykonywania działalności ze względu na brak środków finansowych do dokonywania obrotu, w zakresie objętym koncesją może spowodować jej utratę. Zaznaczyła, że standardem przy zawieraniu umów w branży paliwowej jest zabezpieczenie zawieranych z kontrahentem umów poprzez kaucję, gwarancję, których Skarżąca w obecnej sytuacji nie jest w stanie zapewnić. Skarżąca podkreśliła, że nie posiada środków, aby dobrowolnie spełnić zobowiązanie podatkowe, a jego przymusowe wyegzekwowanie "może doprowadzić do faktycznego unicestwienia" prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że cały jej majątek oraz "potencjalne źródła przychodów" zostały zajęte przez organy podatkowe. Brak środków finansowych na wypłaty zmusił Skarżąca do zwolnienia pracowników. Ponadto zaznaczyła, że w 2014 r. poniosła w związku z prowadzona działalnością gospodarczą stratę w wysokości 82 564,66 zł. Skarżąca wskazała, że wraz z mężem i [...] małoletnich dzieci utrzymuje się z wolnych od zajęć wynagrodzeń w kwocie 2 400 zł i renty w kwocie 400 zł. Przedstawiła szczegółową kalkulację kosztów utrzymania rodziny z której wynika, że dochód w całości przeznaczany jest na bieżące potrzeby, jednocześnie wskazując, że bez pomocy dalszej rodziny nie jest w stanie zaspokoić elementarnych potrzeb. Skarżąca zaznaczyła, że równolegle prowadzona jest egzekucja należności publicznoprawnych z tytułu podatku VAT za styczeń 2014 r. w kwocie 212 218 zł, za czerwiec 2014 r. w kwocie ok. 51 833 zł, za lipiec 2014 r. w kwocie ok 10 395 zł, za października 2014 r. w kwocie ok. 10 395 zł, co także wpływa na jej możliwości finansowe. Poinformowała, także że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt III SA/Wa 55/15 dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r., postanowieniem z 29 września 2015 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Do wniosku dołączyła dokumenty potwierdzające dokonane zajęcia, rozliczenia roczne, bilans zysków i start za 2014 r., dokumenty potwierdzające stan rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 267 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez Skarżącą ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodów w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek ten ciąży wciąż na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zamianę postanowienia z 3 listopada 2015 r. i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę wskazanego wyżej postanowienia, których należy upatrywać w pogarszającej się sytuacji finansowej Skarżącej i jej rodziny, na którą wpływ ma przybliżona kwota zobowiązania podatkowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 11 000 000 zł oraz okoliczność, że wobec Skarżącej prowadzone są obecnie postępowania egzekucyjne. W ocenie Sądu usprawiedliwione jest twierdzenie Skarżącej, iż te okoliczności mogą w znaczącym stopniu zachwiać jej płynnością finansową, czego skutkiem może być wszczęcie wobec Skarżącej postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiocie obrotu paliwami, a w konsekwencji cofnięcie tej koncesji. To zaś w istocie prowadziłoby do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zdaniem Sądu z uwagi na specyfikę prowadzonej przez Skarżąca działalności gospodarczej, zachowanie płynności finansowej oraz dysponowanie odpowiednim zabezpieczeniem finansowym jest niezbędne do bieżącego jej wykonywania. Tymczasem przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu sytuacji finansowej Skarżącej może trwale uniemożliwić jej prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym analiza powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności (podobnie jak we wniosku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 55/15) dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą oraz członków jej rodziny na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić im poważną szkodę. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.