III SA/Wa 2590/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi E.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i 40/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i 40/100) Postanowieniem z 16 listopada 2011 r. zwolniono Skarżącą E.C. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz radcę prawnego, którym wyznaczony został M. M.. Wyrokiem z 23 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej. Postanowieniem z 31 sierpnia 2012 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji. Pismem z 8 sierpnia 2012 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 24 września 2014 r. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej Sąd ten wskazał, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez Sąd I instancji. W piśmie z 1 września 2015 r. pełnomocnik zwrócił się o wydanie stosownego orzeczenia przyznającego mu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oświadczył, że koszty świadczonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone przez Skarżącą. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu w postępowaniu w drugiej instancji sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. protokół rozprawy). W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. 180 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a). Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.