III SA/Wa 2593/06
WyrokWSA w Warszawie2006-11-09
Skład orzekający: Krystyna Kleiber, Joanna Tarno, Hieronim Sęk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej ma obowiązek rozpatrywać wniosku o przeniesienie własności rzeczy na rzecz Skarbu Państwa w celu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w ramach postępowania dotyczącego określenia wysokości tego zobowiązania?Ratio decidendi
Organ administracji publicznej w postępowaniu o określenie wysokości zobowiązania podatkowego ma obowiązek rozważać jedynie zagadnienia związane z samym powstaniem zobowiązania podatkowego, a nie sposoby jego wykonania czy wygaśnięcia. Instytucja wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez przeniesienie własności rzeczy może być rozpatrywana dopiero po stwierdzeniu wysokości i wymagalności zobowiązania podatkowego.Stan faktyczny
Skarżący T. w P. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z tytułu importu samochodu. Skarżący podnosił, że jego wniosek o przeniesienie własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa w celu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego nie został rozpoznany, co stanowi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. Organ celny uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kraju pochodzenia samochodu, stawki celnej i kwoty długu celnego, obliczając nowy dług celny.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oddala skargę
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej jako Ordynacja, art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw... (Dz.U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 ze zm.), art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - dalej jako ptu, § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 259 ze zm.) - dalej jako rozporządzenie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr[...]. Decyzja ta określała dla T. w P. z tytułu importu samochodu objętego procedurą dopuszczenia do obrotu wg. Dokumentu SAD [...], podatek akcyzowy i podatek od towaru i usług.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., wyjaśnił, że po przyjęciu zgłoszenia celnego dokonał jego weryfikacji w trybie art. 70 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r Kodeks celny /Dz.U. z 2001 r. Nr 75 poz.802 ze zmianami/, a następnie w dniu [...] września 2002 r. wydał decyzję nr[...], w której uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe w zakresie kraju pochodzenia samochodu, stawki celnej i kwoty długu celnego oraz obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 35%. W konsekwencji, zgodnie z art. 6 ust. 7 ptu w chwili powstania długu celnego powstał obowiązek podatkowy.
W odwołaniu od tej decyzji T. wniosło o jej uchylenie i wstrzymanie jej wykonania. W ocenie strony decyzja została wydana z naruszeniem art. 66 Ordynacji ponieważ pragnąc wykonać zobowiązanie podatkowe, strona zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o wyrażenie zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa własności samochodu objętego opisanym zgłoszeniem celnym.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. poinformował, że obliczenie podatku akcyzowego zostało dokonane na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia, a kwotę podatku od towarów i usług określono zgodnie z art. 15 pkt 4 ptu. Wniosek T. z dnia 2 października 2002 r. nie dotyczył zasadności wymiaru podatku, lecz kwestii jego umorzenia, zatem brak było podstaw do jego rozpatrzenia w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r. T. w P. wniosło o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.. Zdaniem skarżącego przywołane powyżej decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 220 oraz art. 233 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji, ponieważ zgłoszony w trybie art. 66 Ordynacji wniosek o wyrażenie zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa własności samochodu objętego zgłoszeniem celnym w celu wygaśnięcia zobowiązań podatkowych, nie został rozpoznany. Zdaniem skarżącego do czasu wyrażenia opinii przez Prezydenta W. postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i rozpatrzenia wniosku strony o umorzenie podatku akcyzowego, powinno zostać zawieszone ze względu na konieczność rozpoznania zagadnienia wstępnego. Zdaniem skarżącego sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona przez organ l instancji, ponieważ nie został rozpoznany wniosek strony o wyrażenie zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa własności samochodu objętego zgłoszeniem celnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako u.p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga do Sądu dotyczy decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o określeniu zobowiązania podatkowego, wydanej po uznaniu zgłoszenia celnego skarżącego za nieprawidłowe. Podstawowym zarzutem skarżącego T zawartym w skardze jest nierozpoznanie, do chwili obecnej, wniosku o wyrażenie zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa własności samochodu objętego zgłoszeniem celnym, w trybie art. 66 Ordynacji. Tymczasem w postępowaniu o określenie zobowiązania podatkowego organ administracji miał obowiązek rozważać jedynie zagadnienia związane z samym powstaniem zobowiązania podatkowego, nie zaś sposobu jego wykonania.
Podczas postępowania przed organami obu instancji oraz podczas postępowania przed Sądem skarżące T zwracało uwagę na okoliczności w gruncie rzeczy nieistotne przy powstaniu zobowiązania podatkowego i określaniu jego wysokości. Dotyczyły one wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Jednakże, aby zobowiązanie podatkowe mogło wygasnąć – chociażby na wskutek przeniesienia własności rzeczy - przedtem powinno być stwierdzone w formie przewidzianej prawem.
Skoro został zakwestionowany dokument SAD, sporządzony przez podatnika, a więc zobowiązanie w wysokości wykazanej w tym dokumencie, jedynie decyzja organu podatkowego mogła określić nowe zobowiązanie tegoż podatnika.
Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] i Dyrektora Izby Celnej w W., wydane po przeprowadzeniu postępowań to decyzje określające zobowiązanie podatkowe T..
Instytucja wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez przeniesienie własności rzeczy wywodzi się - w założeniu - z prawa cywilnego. Zgodnie z art. 453 k.c., jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa (tzw. datio in solutum). Wierzyciel nie może być zmuszony do przyjęcia innego świadczenia niż to, którego oczekuje (por. T. Wiśniewski, w: Komentarz do kodeksu cywilnego, Zobowiązania, pod red. G. Biedka, Warszawa 1999, t. 1, s. 442).
A więc w pierwszej kolejności musi być ukształtowana relacja dłużnik - wierzyciel, co jest możliwe dopiero po rozstrzygnięciu wysokości i wymagalności zobowiązania podatkowego.
Mając to na względzie należało, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzec jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło