III SA/Wa 2593/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - Skarżąca, E. Sp. z o.o. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że z powodu przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT jest na granicy upadłości i nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych. Skarżąca oświadczyła, że kapitał zakładowy spółki wynosi 10.000 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok to 0 zł. Ostatni rok obrotowy spółka zamknęła startą w wysokości 1.567.399,43 zł. Skarżąca oświadczyła ponadto, że nie posiada środków na rachunkach bankowych. Stan środków w kasie to 915,09 zł. Zobowiązania spółki wynoszą 2.889.282,95 zł. Wydatki stałe to: czynsz 123 zł, księgowość 246 zł, internet 492 zł. Do wniosku spółka załączyła zeznania podatkowe, bilanse i rachunki zysków i strat za 2015 i 2016 r., deklaracje VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2017 r., wyciągi z rachunków bankowych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca powyższej przesłanki nie spełnia. Skarżąca argumentuje swój wniosek złą sytuacją finansową, wynikającą z przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. W tym miejscu wyjaśnić należy, że należny w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosi 100 zł (wpis stały), (zob. § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jest to najniższy możliwy wpis w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zdaniem referendarza sądowego, nie sposób przyjąć, że pozostająca w obrocie spółka prawa handlowego, nawet mimo problemów finansowych, nie jest w stanie uiścić opłaty w tej wysokości. Jedynie na marginesie wskazać należy, że z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca jeszcze w 2016 r. prowadziła działalność gospodarczą znacznych rozmiarów. Za ten rok uzyskała przychód w wysokości ponad 7 mln zł (zob. CIT-8 za 2016 r.). Aktualnie, spółka kontynuuje prowadzenie działalności. Z nadesłanych deklaracji VAT-7 wynika, że dokonuje sprzedaży opodatkowanej i nabyć towarów. Sprzedaż towarów netto wyniosła odpowiednio: w maju 23.000 zł, w czerwcu 54.006, w lipcu 11.200 zł. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.